domingo, 30 de mayo de 2021

alimentando a alma

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

referente a os “bancos de alimentos”,


éstes, como fiel reflexo da impotencia ou incompetencia Política, para evitar a miseria que nos rodea.


Estas noticias créanme sentimentos enfrentados, alegres e enfoscados. grato pola colaboración a os necesitados. Triste, por non ser quen “como sociedade”, de garantir o “básico”, sin ter que ir mendigar a ningun lado.


Prexuicios absurdos, en contextos abstractos.


xuntarse con amigos,

para que en placenteras tareas do día a día, melloremos o mundo que nos rodea.

Consumamos esos placeres que a vida nos pon diante,

saboreando todos e cada un dos seus matices,

gocemos da rareza que é a vida.

Disfrutando en todo momento

do consciente pensamento.

E así, alcanzar a tranquilidade da nosa alma.


Todos somos necesarios nálgun sentido,

apoiemos aquilo que poida ser bo para o colectivo.


Los abrazos que se desean,

están cargados de los Dones que uno lleva.

Y con solo pensarlo,

se desencadena en nuestro interior una satisfacción plena.

Si los deseos son de ética buena


Gustame ese “alento do mar”,

que eleva o animo de quen esta a escoitar.

Gustame a música que me fai soñar.


Como pequenas divinidades protectoras,

representadas en cada nota que dan.


Facendo Chegar aos nosos oidos

os sons do paraiso-



Xoves 24 de decembro do 2020 cando son as 11:00 horas, na terraza do bar pancho eu só. Despois de bastante tempo sin ler prensa en papel, voulle dar un repaso a os titular do Atlántico Diario. Eo primer titular hacia donde se me van os ollos reza así:

“o déficit público se quintuplica en España hasta octubre ao chegar ao 7,14% do PIB.”.

- deudas eternas que serán saciadas cando San Xoan baixe o dedo, penso eu.

“manteñen o rumbo”, comezan as vacunas. A batalla pola liberación das almas, désas almas perdidas que estan pechadas nas suas casas todos os dias dende que se decretou a pandemia.

Un aplauso a “Xela Arias”, por todo o legado que nos deixou do seu pensamento humano. As letras Galegas fanlle o merecido homenaxe.




Como peregrino incansable.

buscando la razón,

sin nunca alcanzarle.


Viendo la luz siempre al final del túnel,

cruzando el prisma de sus costumbres,

iluminando de sentido cada rincón de lo conocido.


El Oráculo desgranando la razón se observa al fondo.

Exponiendo minuciosamente todo el talento guardado en el consciente de los humanos. todo esta allí, para disipar las dudas a cualquier pregunta que planteemos.


<< Verba autem nea non praeteribunt >>

<< Veritas Domin manet in aeternum >>

<< Tu autem idem ipse es, anni tui non deficient >>



entre las zarzas escondido,

se encuentra el fruto prohibido.

Sabor amargo de lo desconocido.


Sublime, o pensamento que nos define.


O carnaval permanente das redes sociais.


-o “instinto animal”, levamos a deixar gardada toda “nosa memoria”.

Un sinfin de datos, esparcidos polas nuves dos informáticos.


Murmuramos nas letrinas das redes sociais,

ca bífida lingua de “esquerdas” e “dereitas” soltando as barbaridades,

sin a mais mínima reflexión das partes.


Catro son os que arman escandalo,

sendo mais pesados que unha vaca en brazos.


Cuiden seu vocabulario.



E co humor propio do capricho.

Pregoan algúns misteriosos milagros,

que en maravilla e abundantes, lisonjean suas partes.


Outros mal falantes, describen os horrores das outras artes.



Os hai tamen, “que ricos en boas palabras”, e sin mais animo que compartir aquilo que mais lles entusiasma. Nos enseñan o millor que a vida nos garda.


Tamen hai artistas de distintas cores, sóns e emocións.

Cánticos cheos de pensamentos oníricos que arrastran os sentidos.



Fantásticos!!

pues “el tiempo a todos nos alcanza y a todos nos iguala”.

La vida es un juego donde elegimos ser influenciados por el saber. El saber relacionarse con los demas, el saber relacionarse con uno mismo, el saberse consciente en el presente.



¿por que retroceden as “Democracias” no conxunto do mundo?.

Pois as democracias non son un todo absoluto, e a libertade hai que defendela a cada minuto. Eternamente, sin cair na melancolía de calquer pasado. Pois este sempre sera doutro xeito recordado.


¿por que os “Pobos”, agachan a cabeza ante as dictaduras que entran?

¿que facer, si as circunstancias se prestan?.

“eu perdono algunhas veces, Deus perdona sempre e a natureza nunca.”



- - -

















no camiño interior que nos leva polas almas do pasado, recordo vivo da conexión divina entre humanos. cargados de maxia, que nos fai sentir parte inseparable deste mundo que nos rodea.

Confianza e fe,


na Galiça, acollemos a os celtas, e estes integráronse da millor maneira. Logo acollemos a os romanos, pois traian unha boa organización e alguns bos inventos.

Logo viñeron os suevos, os vandalos e os alanos, ainda que como os outros, roubaran en moitos pueblos, tamen os acollemos.

Logo acollemos a os godos, a os visigodos, e a todos cantos se acercaban por este pobo.

Eo pobo Galaico observando o acontecido, collendo o millor de cada “Tribu”, consigue que todos acaben facendo usos e costumes do noso entorno.

-unha copa de viño, acompañada dun amigo.

E Si chega outra “tribu” cunha millor proposición, non dudaremos en adaptarnos a ocasión.



Na historia da terra donde vivo,

hai lugares que merece a pena coñecer,

lendas e mitos que reconfortan o espiritu.

Riqueza cultural do medio rural.




Historias que poñen e quitan “señoríos” según o poder establecido.

La turba, la masa enfurecida accediendo al bastión de la cultura.


Tiempos aquellos de asedios constantes,

de innobles señores, que batallan por sus posiciones.



alimentando a alma, cos desexos de conseguilo.



Si centramos a estratexia nos “novos empregos”, fallarenos antes de concretar os supostos,

a izquierda?. Cando o reloxo xira a contra “norma”.

O paro?. Un concepto humano.

A deuda?. Unha pública conciencia.

O fracaso?. Iso que a natureza deixa de lado.

As portas xiratorias?. Un invento para que non escape o frío en inverno.

O dedo?. Guiado polo concepto que temos de nos mesmos.

O pais?. O viño que se dí, de aquí.



A economía de subsistencia nas sociedades modernas.

Con capacidade de producción, garantindo un “minimo” a pobación.


“ a millor medicina?. Unha boa alimentación.

Fonte de toda condición.


“fonte pura, donde beberemos a realidade sin mezcla.”

o pobo famélico de boas palabras que axiten sua alma.





De celebración en celebración, pasamos o tempo confabulando.

Creando na nosa imaxinación, gloriosos actos.


Ao redor da candea, revoloteaba unha luciérnaga.

Medidas de gracia, para quen alcanza.



Medio século, un nada.

E seguimos sendo uns nenos, na maravillosa aventura da vida.

Compartindo momentos, construindo noso propio intelecto.


No camiño, rituais que reconfortan o espititu.

Nese camiñar a traves do tempo,

nese camiñar polo universo.




Que non sepan como, non os convirte en culpables do que somos.

A vida cambia día a día, hora a hora. E nin uns, nin outros, acertan cas recetas (obsoletas), para que non teñan miseria no seu “pobo”. Ou país, ou familia, ou ou ou … .


na casa daquel home, ninguen pasa fome.





martes, 25 de mayo de 2021

o camiño de Santiago

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

o camiño de Santiago é como o cauce dun Gran rio, donde os peregrinos son as gotas de auga que conforman o caudaloso camiño.

En tempos do Xacobeo, hai enchentas que regan as aldeas aledañas,

creando novos afluentes, novos lugares por donde peregrina a xente.

Un Xubileo eterno no presente do noso consciente.


Peregrinando por Gallaecia,

Terra Santa en cada recuncho que un pisa.

Peregrinando por cada parroquia,

por cada capela, por cada lugar sagrado da nosa terra.


Das mans de Eu Pelayo un canteiro, mais das miñas mans que ese día funlle de pinche, é ese peregrino que marca o camiño. (o peregrino que esta na foto).


e ao mirar cara o destino que un quer alcanzar,

“peregrino son tus huellas el camino y nada más”

“Peregrino non hai camiño, faise camiño o andar” .



domingo, 16 de mayo de 2021

Pepe o Sastre


 

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

Pepe o Sastre.

Pepiño para os amigos.


Sendo pequeño toda unha vida,

un dos grandes que coñecin.


-Paciencia e constancia.

E se a burra se pon terca, como ao touro bravo, corda larga. Xa se cansara de facer o parvo.


Gústanme esas amistades que sempre teñen agochado algo para refrescas a gorxa.

Gústame ese animo alegre, que comparte cos presentes.

Eu era un neno cando o coñecin, de camiño a escola, alí no cruceiro do monte donde tiña súa pequena sastrería, E un rincón cheo de golosinas.

Que co cheiro, alimentaba noso desexo de comelas.


-tamen os domingos pola tarde diante da igrexia da guía, donde nos reuniamos os rapaces dos barrios mais cercanos, aparecía pepe co seu Seat 124 e abrindo de capo, surtíanos de toda unha variedade de golosinas.


E hai sigue.

Don Jose é un deses homes que comprometidos ca causa, que non deixa de levar o “avituallamiento” necesario para o almorzo dos que estan traballando no entorno.


Home de boa fe, parrandeiro por natureza.

Sastre e carpinteiro, que enseguida che monta un “meco” para festexar calquer evento.


Un saudo compañeiro.


 

sábado, 15 de mayo de 2021

vapores inestables


 

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

Vapores inestables


os que celebran mais a derrota das ideas dos “outros”, que a victorias das suas, é porque estan faltos de ideas.

Os que lamentran mais victoria das ideas dos “outros”, que a derrota das súas, é porque están faltos de ideas.

E tanto uns como outros, reflexionan pouco.


vapores inestables,

corrientes de pensamientos “inefables”.

que se creen en la posesión de la verdad absoluta.

Y no dejan espacio para la duda.


¿que es la vida?, si para ella no tenemos preguntas.


Confundimos ideas tras as pancartas que conteñen “proclamas”.

Sicopatías extrañas.

Axitando a idea forza viral que satisfaga nosas ansias de venganza.


Ruidosos e enfurecidos ante a incomprensión do mundo no que vivimos.


Que simple seriamos,

si fiamos todo a unha soa causa,

a un só motivo na confrontación das masas.

E sempre entra millor unha “proclama”, que un desenrolado programa.

E Todo ven dado polo que uns é outros imos falando.


¿por qué?

¿por qué ese odio desenfrenado de lo otro?

¿por qué esas comparaciones odiosas que definen lo propio?

¿por qué nos lleva ese pensamiento a los extremos opuestos?

Sintiendo en nosotros todos los desenfrenados egos.


Parecen agraciados con el don de la comprensión,

y agravidos ante cualquier “símbolo”,

en una simple visión, definen todo su mundo.


¿por qué un símbolo acoge a tantos adeptos? ¿tantos ineptos?

¿por que en una bandera, entienden una lucha contra el sistema?

¿por qué y para qué? Tanta injuria callejera.


El arte escénico de las partes,

la puesta en escena de la realidad que nos lleva.


El pensarse siempre enrabietados,

los hace sufrir demasiado, llegando a querer su propio fracaso.


Vapores inestables.


“teatro, la vida es puro teatro”

igual que en el escenario, todo es relato.

Sabores amargos, que algunos tienen, al querer ser algo.

Dulces los sabores de lo soñado, que algunos tienen” al observarlo.


-¡Yo fui la Victima!, gritan en su foro interno.

Y al exteriorizarlo,

enarbolan sus Instintos Mas Básicos.

El individual concepto que tienen de si mismos,

los lleva por ese camino de confrontación,

incapaces se sentir lo divino.

La grata experiencia del consciente colectivo.


Non me gusta esas loitas viscerales na conciencia dos mortales.

Cargando con palabras envenenadas seus discursos,

pois a mais minima, Unha chispa ea tomar polo cú “todo canto Marta fiou”.


No xa, si ao final quen vai ter a culpa, é o “Oxixeno”, por entrar nesa “atmósfera” de vapores inestables.



jueves, 6 de mayo de 2021

Non me gusta non.

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

Non me gusta non.

Que rompan o silencio do Pai Minho.


Non me gusta que veñan romper o silencio das tranquilas augas do Minho.

E todo por “divertimento”.

Non me gusta a “velocidade”, con que deterioramos o medio.


Silencio do Minho.

Un minuto de silencio polos animaliños.


Deberíamos como sociedade, non só deixar de patrocinalo,

sinon de prohibilo.

De prohibir todo desenfreno, camuflado como “deporte” punteiro.

Vergoña dos gobernos.


¿o evento non esta na Rede Natura?

¿e ésta, permite estas locuras?


Non me gusta, non.

Por muito “elenco”, que teña a atracción de circo.

Non me gusta, non.

Poñen en “Estrés” o entorno donde vivo.


Imaxinadevos por un momento,

que se rompe o silencio.


¿Imaxidades a eses “animais” do rio,

sin escapatoria para fuxir. o que van sufrir?



E pondo o grito no ceo,

Suplicando por un infernal treboento.

Cragado de furacanados ventos.

E se suspenda o evento.


E sobre nós caindo lostregos,

aturuxos desesperados dos monstruos.

Que compiten por destruir o entorno.


Non me gusta non,

unha humanidade incapaz de correxilo.


pra qué?

¿Pra qué a adrenalina os faga sentir mais vivos?

¿para pasar un momento divertido?


Un saudo.

E perdón, si algun se sentiu ofendido.

Eu perdoareille polo ruido, cando sean capaces de sentirse parte das augas que profanan sin sentido.


Non me gusta non.

Que rompan o silencio do Pai Minho.




sábado, 1 de mayo de 2021

os “Maios”,

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

os Maios,


para que non entren os burros.

Dicen os mais entendidos no asunto.


Un “cántico alegre” de benvida, no rexurdir do noso consciente.


Para sentir este mundo,

dicen os profetas mais profundos.


Para que non entren as meigas,

dicen os que non teñen conciencia.


Para que non entren en “Nós” os “Maios”,

os perezosos cansancios que atinxen ao noso animo.


No laberinto eterno que temos de nos mesmos,

unha idea “pagana”, que chega ao presente dos nosos tempos.



viernes, 23 de abril de 2021

Pancho Cultural. Museo do Rural Galego.

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

Pancho Cultural.

Museo do Rural Galego.


Pancho Cultural é unha fonte de ideas que se esta facendo realidade.

Pancho cultural é “terra fértil”,

donde todo un mundo de artistas,

esparcen súas sementes.


Doctos en artes graficas,

doctos en artes escénicas.

doctos en artes musicales,

doctos en artes manuales,

doctos como agricultores.


Doctos “baristas” sacando os millores sabores da vida.

Fértiles almas en plena sementeira.

Cultivando os campos e os sentidos co millor da súa colleita,

para enriquecer aos corpos e aos espíritus,

dos que polo Pancho se acercan.


Falando das mais amplias posibilidades que temos para sentir este mundo.

Largas e agradables charlas se suceden entre os distintos “actores” improvisados do reparto, que aparecen polo eido do Pancho de a diario.

Buscando acordes que reconfortan a os espíritus presentes.


Pancho Cultural nace ao redor de todos eses “Artistas”,

que no eido do Pancho a veces están presentes.

nese falar no día a día, vaise creando un movemento cultural sin parangón. Músicos, poetas, pintores. canteiros, escultores, costureiras, predicadores,

Arqueólogos, escritores, historiadores.

Todos eles soñadores. Eu un mais entre os presentes.



O Museo do Rural Galego, é unha parte de ese Pancho cultural, desde donde pretendemos expoñer o pasado, o presente, eo futuro na supervivencia das xentes que nas aldeas dos arredores viven.

Pondo en valor todos seus recursos, dandolle visibilidade a través das Artes.


O museo do Rural galego, esta situado nuns cubertos da casa vella do Pancho, ao caron da igrexia da Guía, en Randufe Tuiy. casa e finca donada a igrexia, por algun dos descendentes do mayorazgo de Arcos por unhas misas eternas, e que miña tatarabuela mercou ao “clero” por 500 pesetas, e foi quen fixo o canizo no ano de 1865. e que ainda hasta o ano de 1982 as cortes da vacas estaban debaixo da casa.


A nosa fortaleza é creer na naturaleza,

cunha idea ben abonada e tras remover as terras para que aireen o sistema, prantar con todo o cariño e ilusión a boa semente. Logo regala frecuentemente sin exceso, non vaia a afogar no presente, e procurando coidar que as hervas que saen o redor non malogren o seu crecemento.

Para que seus frutos sexan degustados pos todas as xentes do pueblo


O encaixe dos valores individuais, conformaran unha sociedade mais digna.


Voluntarios por un soño,

que ninguen pase fame neste pobo.

con fe, para adaptarse ao entorno.



sábado, 17 de abril de 2021

Bucólicas

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

el poder de convicción.


El poder de la mente humana.

el poder de lo humanamente posible,

el poder de lo tangible.

Todos somos pensamientos creíbles.


Para los consejeros de toda nación.

Para que sean más Eclécticos en su razón.


Parlare parlare parlare.


Sobornos de escandalos, sin arte en las injurias al otro.


Cánticos de pastores en medio del rebaño de los hombres.

Criterios puramente estéticos, que hablan de lo ético.

Y Lamentando la confusión, cantan su amor por lo propio.


Les falta el ingenio afilado,

ponderado y exacto, lucido y preciso.

Con la elegancia suficiente, para sacar un agridulce vocablo.


Siempre buscando un “cordero que sacrificar”,

Siempre hablando de su propio mal.

Para lograr la paz de su interior.

El humor como fuente de creación.


El humor como vinculo entre las creencias de los unos y de los otros.

Donde comparten el sentir de las partes.


¿eso es lo que quieren?

Pues rebusquemos en su mente.


que bellos son ellos,

cuando en la imaginación se acercan a los nuevos tiempos.

Y en la realidad que los pensamientos presentan,

se crean y recrean en los sueños.



Bucólicas


“Oh divino poeta, igual tu canto

al sueño del viandante en los hierbales,

o al gusto de apagar, cuando el sol quema,

la sed al filo de un raudal bullente.

Voz y tañido emulan ya al maestro:

en pos de él quedas tú, joven dichoso.

Cantaré yo a mi vez y, como pueda,

ensalzaré a tu Dafnis a los astros,

a los astros te digo, pues de Dafnis

amado fui también.”


“

Hasta el ganado en estas horas busca

el fresco de las sombras, y a las zarzas

se acogen aun las verdes lagartijas.


Mas mientras voy tras ti vibra y resuena,

eco a mis quejas bajo un sol quemante,

la estridente canción de las cigarras.


Me tira Galatea una manzana,

traviesa niña, y a los sauces corre;

pero es todo su afán que antes la vea.

* El Ménalo. . . pinares melodiosos

que escuchan al zagal en sus amores,

el monte en que primero Pan se opuso

a dejar muertas y sin voz las cañas.. .


Pequeña y con tu madre, yo por guía,

en mi vergel te vi coger manzanas

cuajadas de rocío. Los doce años

tenía yo cumplidos, ya del suelo

podía dar un salto hasta las ramas.

Te v i . . . ¡Verte y quererte! ¡ Ah mi locura!”


Publio Virgilio Naron, +- 310 aC.



Algo novo esta acontecendo na relación con outros elementos.

Mitos efímeros na realidade dos individuos.


Baixemos a idea, e sobre os feitos observados, moldeemos o pensamento.

Que sexa referente na cultura dun pobo,

que sexa porta de entrada para coñecer como somos.



“al final lo importante de todo, es creerselo. Es Creerte lo que quieras creer, Lo demás es mentira.”. sueños de toda una vida.


Virgilio acompañando a Dante en su inspiración.

Bucólicas historias de la razón.


“oh capitan mi capitan.

El azaroso viaje aun no ha acabado,

el fin, es seguir soñando.”.


voluntarios por un soño.

Que ninguen pase fame neste pobo.

Con fé, para adaptarse ao entorno.


lunes, 12 de abril de 2021

Pancho 3.0 & Adri Vila.

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

hai lugares no universo,

donde a idea dun todo, forma parte do que somos.

donde suas “Estrelas” alimentan nosos soños.


hai lugares cercanos, donde se da culto a Creación.

Templos das mais diversas creencias,

donde se transmiten as ideas.

Donde se comparten as experiencias.


E Con cada sorbo, a esencia do que somos.


unha bebida suave con aromas delicados,

con un postgusto afrutado.

estrelas que brilan a o teu lado,

e que nos fan sentir de bo agrado.


Na historia da terra donde vivo,

hai lugares que merece a pena coñecer,

lendas e mitos que reconfortan o espiritu.

Riqueza cultural do medio rural.



Pancho 3.0

& Adri Vila


un novo “Capitán” (Adrián Vila), neste camiñar dun bar de aldea. (bueno, Pancho 3.0, que o neno non quer que lle chamemos bar, el di, que pancho 3.0 é un novo concepto, e que bar se lle fai pequeño, pois nada enton, empezamos de novo)


un novo “Capitan” (Adrián Vila), neste novo camiñar dun “novo concepto” de aldea.


a caron da igrexia da guia (Randufe, Tuiy), O BAR PANCHO abriu na decada dos oitenta, en pleno cambio radical do rural, cando se comezaba a asfaltar hasta os carreiros que levan as campos. Hasta ahí, polos camiños de terra ivan e viñan carros cargados de erva, de abono, de toxo, e de todo un sinfin de mercadorias que sustentan a un pobo. desaparecia ese medio rual donde tiñas que ir monxer a vaca antes de ir a escola. E comenzaban os coches a facer presencia polo medio das leiras.

Os anos oitenta, en plena re-conversión naval, o Pancho traballador de Ascon en paro, teimou para facer un bar ao caron do atrio, e acarrexando madeira cun tractor vello que mercara, fendia e vendia leña, cas mans dos fillos que tiña.

Recien botada a primeira placa, co baixo lobrego, ainda sin camaras, piso de xabre e unha barra larga metálica que nos prestara Victoriano do Bar o Carrasco. Abriu por tres días as portas,para a festa da guia o bar Pancho. Corria o ano de 1984. litros e litros de viño era o que mais se vendia, Toda a colleita da casa, e ainda así non chegaba.


Eu, un neno de trece anos, metido no medio daquel bullicio de xentes, que en altavoces conversaban alegres.

xa se recollera a procesión, e eu non facia mais que carrexar xerras de viño dende a bodega da casa vella.

-vai buscar viño, vai buscar viño, me decian, e eu querendo ir xogar cos amigos.


O bar tivo suas época douradas, donde os días de festa, só o que se recaudaba do futbolin, daba para pagar a os camareros. (canto se mallaba daquela,)


Os tempos mudaron dende aqueles comezos.


E nesa historia, entrou un neno de oito anos co abuelo (o Moca vello), cando este ia votar a partida, no bar estaba o Pancho de “taberneiro”, eo os tios do Pancho, Adolfo e Fernando. Adrian, que así se chama o neno, estaba nunha mesa aburrido cando escoita ao seu abuelo:

-”a ver Pancho, enseña a este neno a por un viño, e vamos votar unha partida ao tute.”

e así como empezou...


E tras as causalidades que a vida nos vai dando.

Como os elementos precisos para crear vida.

con ese universo de estrellas que nos acompañan cada día,

Cún corpo equilibrado e todo o sabor de ilo logrando.

e que xuntos ao redor do Pancho, crean as sinerxias no medio dunha atmósfera favorable, para desembocar nun lugar único.

Pancho 3.0 & Adri Vila.

A terceira xeración dun proxecto de vida.


Oh, Capitan, mi Capitan !!

nuestro azaroso viaje no ha terminado,

el fin, es seguir soñando.




sábado, 10 de abril de 2021

rebelión social pacifica.

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

xa atopei a ferramenta que perdera fai uns 300.000 anos.


Xa estamos preparados para sementar a “Leira”.

Tras a fertilización con esterco de burra.

Que é millor para que creza a verdura.


rebelión social pacifica.

¿como?


Las melodiosas notas que provenían del piano,

me llegaban a través de la radio.


Sueño de un Domingo en la primavera de cualquier época.

En silencio y a una distancia prudente para no caerme, observo el abismo que tengo en frente. Un sueño diferente capaz de igualar al consciente.

La vida entendida como la suma de una consciencia colectiva.


“estoy cierto que las aflicciones del tiempo presente no tienen proporción alguna con la gloria futura, que se manifestara y brillaraen nosotros algun día.”


obxetivo común e dialogo constante.


que bellos son ellos,

cuando en la imaginación se acercan a los nuevos tiempos.

Y en la realidad de los pensamientos,

se crean y recrean en los sueños.


La tragedia del ser humano ante la “Superproducción” para la supervivencia del individuo.

En medio de los cánticos de sirenas que cautivan a los “Orcos”, que sin sentido critico se arrastran hacia las llamas de lo absurdo.


La pasión de la carne,

el deseo ardiente de la concupiscencia,

las estrellas divinas de la ciencia.

Si, eu créo nesta Sociedade, que ainda que lenta para meu entender, vai encaixando o Saber.

El homo-habilis, como especie indeterminada entre el inconsciente y el consciente. Entre la naturaleza del individuo y la naturaleza del todo.

O un eo diverso.

O un como misterio.


“Caldo de Gloria”,

o alimento para nosa memoria.

A miseria petando na porta.

 

Derrota y miel,

la vida en los contrastes de sabores,

en la diferencia de opiniones,

En la lucha de pasiones.


Todos unidos,

unidos nun todo como ser vivo.


Pola liberdade de expresión,

pola liberdade de elección.


Voluntarios por un soño.

Que ninguen pase fame neste pobo.

Con fe, para adaptarse ao entorno.


sábado, 3 de abril de 2021

A economía de subsistencia nas sociedades modernas.


 

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

A economía de subsistencia nas sociedades modernas.

Con capacidade de producción, garantindo un “minimo” a pobación.

alimentando a alma, cos desexos de conseguilo.


Historias que poñen e quitan “señoríos” según o poder establecido.

La turba, la masa enfurecida accediendo al bastión de la cultura.

Tiempos aquellos de asedios constantes,

de innobles señores, que batallan por sus posiciones.


Deixádeme que faga de abogado do Diaño.

Pois el tamen ten pasado, e sempre este nos enseña algo.


La divina comedia,

en franja de máxima audiencia.

Si para vivir, temos que renuncias a verdade,

non dudedes que mentiremos como humanidade.


Somos por condición, erdeiros do noso pasado.

Tanto na Gloria, como no engaño.

O Diaño, é ese que se agacha baixo a incomprensión do que busca o malo, para derribar a quen esté ao o mando, e non para axudalo.

Somos por condición, humanos.


“ a millor medicina?. Unha boa alimentación.

Fonte de toda condición.


“fonte pura, donde beberemos a realidade sin mezcla.”

o pobo famélico de boas palabras que axiten sua alma.


Voluntarios por un soño.

Que ninguen pase fame neste pobo.

Con fe, para adaptarse ao entorno.