A procesión chegaba ao seu fin, dende a igrexia a capela,
portando os dolores dunha Nai, que nunca se cansa de esperar.
Portando a fe dunha Nai, que alimenta a todos por igual.
A tarde estaba agradable, eo solpor colleunos polo camiño.
Guillarei esta en festas, luces decorativas enchen toda a carballeira.
Ao chegar, o aroma a incienso inunda todo o torreiro.
Soaba de fondo, o himno galego.
O “queixume dos pinos”,
o realismo máxico relixioso.
A natureza creativa,
as creencias relativas.
A loita cognitiva. Dunha sociedade que participa.
Patrimonio cultural dun pobo,
donde acuden algunhas “ autoridades” acompañando a os portadores da imaxen divina.
Camiñan para ver, e para ser vistos. Natureza creativa don hominidos.
Camiñamos en comunidadade, apoiando as Nais nas súas necesidades.
Camiñamos agradecendo sua bondade.
Uns foron a capilla a rezar, outros fomos a tomarlle un refrixerio ao bar.
Nestes lugares, sempre escoito mais do que falo.
E falaban da imaxen publica dos políticos de turno, neste tipo de eventos espallado por todas as parroquias.
De festa en festa, e sigo por que toca a orquesta.
Creando confianza cos veciños, e devotos que sempre saen nas fotos.
Que o espíritu da Nai entre nos seus corazóns,
que o amor de Nai os acompañe por un mundo millor.
Voluntarios por un soño.
Que ninguen pase fame neste pobo,
con fe, para adaptarse ao entorno.
No hay comentarios:
Publicar un comentario