Guillarei esta en festas

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

A procesión chegaba ao seu fin, dende a igrexia a capela,

portando os dolores dunha Nai, que nunca se cansa de esperar.

Portando a fe dunha Nai, que alimenta a todos por igual.

A tarde estaba agradable, eo solpor colleunos polo camiño.

Guillarei esta en festas, luces decorativas enchen toda a carballeira.

Ao chegar, o aroma a incienso inunda todo o torreiro.

Soaba de fondo, o himno galego.

O “queixume dos pinos”,

o realismo máxico relixioso.

A natureza creativa,

as creencias relativas.

A loita cognitiva. Dunha sociedade que participa.

Patrimonio cultural dun pobo,

donde acuden algunhas “ autoridades” acompañando a os portadores da imaxen divina.

Camiñan para ver, e para ser vistos. Natureza creativa don hominidos.

Camiñamos en comunidadade, apoiando as Nais nas súas necesidades.

Camiñamos agradecendo sua bondade.

Uns foron a capilla a rezar, outros fomos a tomarlle un refrixerio ao bar.

Nestes lugares, sempre escoito mais do que falo.

E falaban da imaxen publica dos políticos de turno, neste tipo de eventos espallado por todas as parroquias.

De festa en festa, e sigo por que toca a orquesta.

Creando confianza cos veciños, e devotos que sempre saen nas fotos.

Que o espíritu da Nai entre nos seus corazóns,

que o amor de Nai os acompañe por un mundo millor.

Voluntarios por un soño.

Que ninguen pase fame neste pobo,

con fe, para adaptarse ao entorno.

A Sociedade que eu miro

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

A Sociedade que eu miro.

Buscando o ben a belleza ea verdade

Do renecamento a actualidade,

unha Sociedade que se sabe.

Eu son do que cando hai, hai para todos. E cando non hai, non hai para ninguen.

É unha forma de ser, que satisface miña existencia.

Eu son dos que “Deus proveerá”,

non teño medo a miseria, e loito contra ela.

Pois doime na alma, ver tanta desgracia.

Pido a Deus palabras, palabras que describan a Gracia.

Pido a Deus palabras, e “instrumentos” para amplificalas.

Meu único obxetivo é acabar ca fame no mundo.

Garantizar o alimento a todo ser vivo,

consciente ou non, do presente que vivimos.

E temolo facil, ca capacidade tecnoloxica da producción a que chegamos como humanidade. Si, unha tecnoloxia capaz de reproducir unha parte do milagro da “multiplicación dos pans e dos peixes. Construimos “piscifactorías”, construimos “panificadoras”.

Agora só nos falta o “milagro” do reparto. (sinxelo, con un simple algoritmo), o complicado é convencer a os que están no Poder.

Mirémolo como seria a través dunha “parábola”.

Nunha isla, tan grande como Vigo e súa área Metropolitana, vivían dende tempos inmemoriais doce familias. Con arado de pau, labraban a terra, e cada ano, o canizo renova toda súa colleita. Todos tiñan, e intercambiaban “tomates” por “ameixas”.

Si hai pan, hai pan para todos. si non hai pan, non hai pan para ninguen.

E como moitos poucos fan un moito.

As doce familias llevanse,

salvo nos anos de “vacas flacas” que non chega nin o que un ten.

Ainda que sempre hai algún que “rompe o saco ca avaricia que ten”.

O tempo pasou, e a suma de ideas fixo que as doce familias comenzaran a labrar a terra con trator. E “en menos que cante un galo tres veces”, toda a “man de obra” foi suprimida pola tecnoloxía. Non facia nin falta darlle a un botón, xa a “intelixencia artificial” ocupábase de todo.

Das doce familias, o 0,000001 dos erdeiros, poseen todo.

¿e o resto?, como seria esa illa sin loitas estériles pola “supremacía”?.

Seria un remanso de paz, (salvo pola Adolescencia, esas cousas escapan a miña “sapiencia”),

un remanso de paz, donde todos sin exclusión, reciben o necesario para vivir.

“Teñen fame, e hai que darlles de comer.

Teñen frío, hai que proporcionarlle abrigo.”

temos que cuidar das xentes como colectivo.

Si, teñen un sistema de “Seguridade Social” que contempla o Alimento como a millor medicina. e unha boa Alimentación, a recta mais saudable das xentes que alí vivan. Na misma “Tarxeta da Seguridade Social”, onde lle poñen o ibuprofeno eo sintrom, poñenlle leite e limons.

Eo que queira entender que entenda, pero que non sufran pola súa propia existencia.

Voluntarios por un soño.

Que ninguen pase fame neste pobo,

con fe, para adaptarse ao entorno.

nos limites Sociales

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

Na cueva, observando as sombras que me rodean.

Liberdade. ¿qué é? E Para que sirve?.

Libre de ataduras, de conxeturas.

Libre de pensamento a hora de comprendelo.

Libre de movemento a hora de buscar alimento.

Libre de opinión frente as contradicións.

nos limites Morales,

atopanse os sufrimentos sociales.

Eo mismo acto de observación, cambia a realidade.

O diñeiro é unha ferramenta Poderosa,

a corrupción é unha conducta Humana.

Insignias e consignas,

divisións civicas.

Eleccións pacificas.

¿tan imprescindible é esa ferramenta para “cohesionar” a Sociedade?

¿Un ser vivo alimentado con “divisas”?

En Tuiy, a cidade con alma de poeta.

Todos cantan sua grandeza.

Políticas de ir de festra en festa.

De nota en nota,

de prosa en prosa.

Omnisciencia, as realidades ea consciencia.

Na mais profunso da cueva de Platón,

caiu un telefono movil de ultima xeración.

E nas mans das criaturas, cos ollos postos na pantalla,

transportanse a un mundo fantasma,

(máxico, mais alá da razón que cada un alcanza).

“nos espectáculos Públicos nos que se desexa mais o decoro co rigor”

moven as barreiras de comunicación.

A batalla Cultural, fai perder o control a moitas cabezas.

As redes sociais como terreo de Guerra.

Estupideces a diario, hostilidades por simples comentarios.

xentes bomitando vaguedades como ideario.

Cuestionando opinións con “puntos e pelotas”,

querendo impoñer sua prosa.

E deseguido “videos divertidos,

relacionados cos seus propios pensamentos oniricos.

Unha idea imaxinaria,

que entra de seguido no mais profundo da súa alma.

E uns falan de camiños a compostela,

outro de festivales donde expresan suas artes.

Asocian colores con ideas,

e as emocións enlatadas, alimenta sua existencia.

E mediante un laborioso proceso de eliminar o falso,

crecen ignorando o entorno mais cercano.

N-algunha parte e d-algun modo,

a melodia que conforma o misterio da vida.

O complot da Sociedade para con unha nova “consciencia”,

nos leva a eliminar o individuo, cara un proxecto colectivo.

Un ser consciente de todo canto nos rodea.

Un ser adaptables as circunstancias para estar en armonia.

Convertir o Placer de observar,

nunha realidade que nos esta a pasar.

Política e acción comunicativa.

¿que nos contan os “alcaldables” da vida?.

Mirar a realidade sin prexuicios,

a virtude,

o relativismo moral absoluto.

¿que respostas esperamos?, cando estudiamos o noso pasado.

¿que preguntas formulamos?, cando estudiamos noso futuro.

¿que presente, fainos sentir mais conscientes?

¿teremos que ir a fonte por auga fresca?, si a sociadede colapsa.

Como Sociedade no intimo da miña cidade.

¿como comprender?,

¿como expresar os pensamentos que cada un ten?.

A vida, e seus grados de complexidade.

Dende os organismos unicelulares, pasando polos pluricelulares hasta as Grandes Sociedades.

Tribales ou non, sin ambigüedades.

No seu conxunto, a cidade camiña,

Escorados mais a estética que a ética.

Con Falsos dogmas, e discursos idolatrando,

cada acto cultural que toca.

¿quen alimentara noso corpo e nosa alma?

Mais alá do individual concepto que temos da vida.

O bo recordo é ese que nos saca un sorriso de agradecemento.

¿que faria eu si fose alcalde de Tuiy meu pobo?

Alimentar a todo fillo de veciño.

Tarxeta Básica de Alimentación. T.B.A.

Seguimos, sin prisa nin pausa para alcanzar noso obxetivo,

facendo o correcto eo xusto en todo momento.

Poñendo os verbos en orden, preparados para a Loita.

Voluntarios por un soño.

Que ninguen pase fame neste pobo,

con fe, para adaptarse ao entorno.

Escandalo en Tuiy

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

Escandalo en Tuiy, a cidade con alma de poeta.

Todos cantan sua grandeza.

Politicas de ir de festra en festa.

De nota en nota,

de prosa en prosa.

Na mais profunso da cueva de Platón,

caiu un telefono movil de ultima xeración.

E nas mans das criaturas, cos ollos postos na pantalla,

transportanse a un mundo fantasma,

(máxico, mais alá da razón que cada un alcanza).

A batalla Cultural, fai perder o control a moitas cabezas.

As redes sociais como terreo de Guerra.

Estupideces a diario, hostilidades por simples comentarios.

xentes bomitando vaguedades como ideario.

Cuestionando opinións con “puntos e pelotas”,

querendo impoñer sua prosa.

E deseguido “videos divertidos,

relacionados cos seus propios pensamentos oniricos.

Unha idea imaxinaria,

que entra de seguido no mais profundo da súa alma.

E uns falan de camiños a compostela,

outro de festivales donde expresan suas artes.

Asocian colores con ideas,

e as emocións enlatadas, alimenta sua existencia.

E mediante un laborioso proceso de eliminar o falso,

crecen ignorando o entorno mais cercano.

N-algunha parte e d-algun modo,

a melodia que conforma o misterio da vida.

O complot da Sociedade para con unha nova “consciencia”,

nos leva a eliminar o individuo, cara un proxecto colectivo.

Un ser consciente de todo canto nos rodea.

Un ser adaptables as circunstancias para estar en armonia.

Convertir o Placer de observar,

nunha realidade que nos esta a pasar.

Política e acción comunicativa.

¿que nos contan os “alcaldables” da vida?.

Mirar a realidade sin prexuicios,

a virtude,

o relativismo moral absoluto.

¿que respostas esperamos?, cando estudiamos o noso pasado.

¿que preguntas formulamos?, cando estudiamos noso futuro.

¿que presente, fainos sentir mais conscientes?

¿teremos que ir a fonte por auga fresca?, si a sociadede colapsa.

Como Sociedade no intimo da miña cidade.

¿como comprender?,

¿como expresar os pensamentos que cada un ten?.

A vida, e seus grados de complexidade.

Dende os organismos unicelulares, pasando polos pluricelulares hasta as Grandes Sociedades.

Tribales ou non, sin ambigüedades.

No seu conxunto, a cidade camiña,

Escorados mais a estética que a ética.

Con Falsos dogmas, e discursos idolatrando,

cada acto cultural que toca.

¿quen alimentara noso corpo e nosa alma?

Mais al do individual concepto que temos da vida.

Composición de:

Voluntarios por un soño.

Que ninguen pase fame neste pobo,

con fe, para adaptarse ao entorno.

O principio Antrópico,

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

• Escoitaches de que xa estan augurando unha nova crisis mundial, e que imos todos a rebentar?.

• Xa, tal como esta indo a cousa, xa se espera dende fai tempo. Esa “Súper Produción” continua pola supervivencia, levanos a miseria.

Temos que saber, como Sociedade, articular un bo reparto do necesario e deixar de aumentar a producción pola nosa supervivencia.

Si temos que seguir producindo e producindo para sobrevivir, morreremos todos empachados de tanta “merda”, de tanto producto que cubra nosos gustos. Miseria dos novos mundos.

Dialogos cargados de reflexión, y optimistas frente a las predicciones que el futuro nos depara.

Debate sobre as partes:

Temos que dende a Sociedade apaciguar esa ansiedade dos individuos pola supervivencia do día a día.

Só é cuestión de voluntade, cas ideas claras para interpretar a realidade.

Elevemos el rango de la sapiencia humana.

Si observamos dende a outra punta do universo, non somos nada.

Si observamos dende os nosos adentros, o somos todo no pensamento.

-”adelante, adelante. Sin prisa y sin pausa, para alcanzar a gracia.

A señal de alarma soaba en todos os oídos da comarca,

A eurocidade que foi asolagada polos liberais despois da “Gran Depresión Social”, a xente afogándose na miseria dos pudientes. Mendigaban polas institucións na procura dunha axuda, e ao sumo, dabanlle credito que o cargaban nas costas das demais xentes do pueblo.

A miseria deixase ver, entre eses rostro coñecidos, xa nunca foron mui alagüeños, pero parece que “os mirou o demo”, miseria de pueblo, incapaz de articular unha medida que amortigüe tan grande desgracia.

Y Ocultos tras sus mascaras, bailan como garzas queriento alzar vuelo. Parecen absurdos pensamientos, que ajitando sus miedos, chapucean en los charcos de sus sueños.

Ea “Disonancia cognitiva colectiva”, “o auto engaño creando unha realidade mais acorde aos seus gustos”.

As realidades universales, licuadas en dogmas sociales.

“ a vida breve, poesia por quen escreve”.

100 desempleados son los agraciados.

Tuiy como campo de batalla, na loita pola supervivencia.

Asfixiados en su pobre condición de asalariados, pasan las almas en pena por los mas dibersos “chiringuitos”, en busca de un trabajo digno.

Y Misero espiritu, que en la consagración de lo suyo, emite veredicto.

¡Culpables!, culpables por no conocer las “Artes”, tecnicas de aprendizaje de los sistemas actuales.

Un silencio atronador, cubria todo el expectro Político. Nadie se hacia cargo del que no era capaz de conseguirlo.

con lo sencillo que seria, que ganas de complicarse la vida.

Y la sociedad se mueve al son de los tiempos.

La imagen de un sueño, todos comiento del mismo puchero.

“efecto útil, e calculo de rendimento”.

O universo tende a organización,

a “teoria das cordas”, amarrando a razón.

Tocounos a loteria de estar vivos,

as forzas da materia que pensa.

“a forza do destino”, o soño prohivido.

Dende o micro-mundo, hasta o macro-universo,

na dualidade espazo-tempo, somos un insignificante soneto.

O principio Antrópico,

tocounos aquí e agora, ser conscientes das cousas.

“somos el medio a traves del cual el universo se conoce a si mismo”, ainda que a veces o dudo.

Somos materia pensante,

somos pensamientos, puro cuento.

Materia mineral,

materia viviente,

materia pensante.

¿Sin proposito algun?

Sin espacio nin tempo,

“a nosa imaxinación, é para unha vida practica”.

Sin espacio e sin tempo, a idea se desplaza.

Sin espacio e sin tempo, tanso o pensamento.

Unha fluctuación cuántica, no raciocinio de quen fala-

La nada es inestable,

La nada no existe,

y todo es nada, en la mente que no se aclara.

Sumidos en la nada, todo nos alcanza, eternamente seremos o mesmo. Un nada no macro-universo, un todo no consciente do noso pensamento.

No medio do micro-universo, o macro-concepto de que nos temos.

- Si señor Alcalde, si nos observamos dende os confins do universo, non somos nadie. E si observamos dende os nosos adentros, somos misterio.

E a Sociedade?

Que é a Sociedade?, señor Alcalde.

a neuro-plasticidade da sociedade

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

Reglas de convivencia,

reglas morales, de estados dictatoriales.

Efímeras realidades.

Na neuro-plasticidade da sociedade,

todos temos as capacidades de mutar nosas realidades.

Instinto de supervivencia, na aceleración da historia,

o instinto colectivo, arrastrado polas masas enloquecido.

Calquera pode ser alcalde, ainda que a priori non teñamos capacidades. Logo esta o “inxenio” que cada individuo poida ter, mais a comprensión da vida tal cual é, variada e diversa en cada recuncho que un mire.

A ficción como linterna dun futuro pausible,

afable con quen se sinte parte.

Hemisferio dereito, hemisferio izquierdo.

E cada un, atende súa función, eternamente, para equilibrar o consciente.

Toda loita é inútil, si a convicción é contra unha parte da poboación,

sendo nos, como sociedade o mesmo individuo.

E seguimos como recen nacidos, na busqueda de nos mismos.

Seguimos pensando como enfrontar a loita,

a loita mental e intelectual que se enfrenta a Sociedade,

para garantir a supervivencia de todas e cada unha das partes.

¿o sistema productivo ten capacidade?

-penso que si, pola tecnoloxía da artificial intelixencia.

¿por que alimentar a toda conciencia?

-por que sin neuronas non temos consciencia?

Merece a pena, traballar para a Sociedade.

Rompamos o siencio, e cas emocións en convivencia ca razón,

e gritemos todos xuntos.

<Que ninguen pase fame neste mundo>.

Pensemos como un só espititu libre,

que de cabeza en cabeza,

vaise facendo presente no noso día día.

Voluntarios por un soño.

Con fe, para adaptarse ao entorno.

A Gran Familia da Humanidade.

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

A Gran Familia da Humanidade.

Mais de 110.000.000 de persoas desplazadas, buscando refuxio noutros lados.

¿en que fase estamos como Humanos?.

As xentes do mar.

Non, non nos calaran, hasta que todos teñan Pan.

Voluntarios por un soño.

Que ninguen pase fame neste pobo.

Con fe, para adaptarse ao entorno.

Si, si si, estaremos aquí,

hasta que a sociedade se alimente así.

Nun futuro provable, 

ca historia ben definida, 

un presente donde todo se mira.

Políticas de Estado, para garantir o Básico.

Que dende a “Seguridade Social”,

meta como medicamento, o Básico alimento.

“ a cesta Básica” que a gran familia da Sociedade, fai chegar a cada rincon do seu pueblo.

Si si si, estamos aquí.

Hasta que a Sociedade se alimente así.

Cúnha innegable capacidade de producción en todos os ambitos, estamos a un paso de alcanzalo.

Para tranquilizar o espíritu social que todos levamos dentro, Alimento.

¿como financialo?

Todos os impostos ao sector da Alimentación cóbranse en especies, e directamente dende os supermercados, a todos, que todos somos “Estado”.

E si precisamos mais leite, dende o Estado como organizador do “Gran Banquete”, mercamos a porcentaxe hasta que sexa suficiente.

-¿e quen dictamina que é suficiente?

• un medico especializado no tema.

Sumate a idea, e convencete de eres parte do sistema.

E non discriminemos entre ricos e pobres, pois todos, bioloxicamente teñen os mismos “ingredientes”.

Sumate a idea, copiao e replicao no teu consciente.

Futuro pasado e presente, todo na nosa mente.

Voluntarios por un soño.

Que ninguen pase fame neste pobo.

Con fe, para adaptarse ao entorno.

A Realidade Social, ea Política institucional.

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

A Realidade Social, ea Política institucional.

Andas postos no decoro protocolario, exhibindo unha cultura teatralizada.

A filosofía é a encargada de manternos conscientes no noso día a día.

Cada vez que nos paramos a preguntar un ¿por qué?, o tempo detense e sentimos o pracer de estar vivos.

A filosofia é a responsable de crear novas realidades.

¿como chegarón a ser “funcionariales” as celulas de calquer persoa?

Ideas aceptadas, sub-atomicas.

As conexións neuro-espaciais na comunicación dos ideales.

Amenazas existenciales dos animales.

Unha fabula.

A revolución das criticas, a liberación das victimas.

-o mercado amigo, o mercado.

Que os xuzguen ainda que non esten presentes.

Ruido de sables no aire,

con cheiro a azufre que corta a visión,

na boca do inferno toda a poboación. Estados sin convicción.

Para que un Estado sexa forte, cún apoio masivo.

Ten que garantir o básico a todo individuo.

Ruido de sables, e como nos “maravillosos anos vinte”,

os xardins de Versalles lucen as mais lindas flores.

Aquí, en Tuiy, na cidade do Imperio a 2023 anos antes de Cristo.

E siguen as batallas contra os “homes do norte”.

O imperio do Poder, que na Cidade descansa,

sin consciencia do futuro que lles agarda.

Unha cidade aséptica, sumida no seu día a día.

Si non o imaxinan, seran obricados pola imaxinación dos mais “espabilados”.

E cúnha aceleración do saber, quedanse co “debe” o co “haber”.

Os movementos das “masas” idealizadas, como apoio aos gobernos con ideas escasas. O ímpetu da “manada”, buscando formulas mais axeitadas.

Na retorica teñen súa baza,

pois son oradores excelente de praza.

Expoñendo o que desexan escoitar os presentes,

pintan a vida Social de mil cores diferentes,

e pérdense a hora de axudar as xentes.

Cultura de palacio, refinados actos.

De busca vidas literarios.

-si, pecamos. Pecamos de inxenuos, a hora de presentar nosos “proxentos”.

Radicales, en calqueira das formas sociales.

Voluntarios por un Soño.

Que ninguen pase fame neste Pobo.

Con fe, para adaptarse ao entorno.

A consciencia das partes

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

A consciencia das partes.

¿pode ser unha neurona consciente de sí?

¿pode ser consciente de que forma parte da mente?

¿poden ser un grupo de neuronas conscientes de sí?

¿pode ser consciente de que forma parte da mente?

¿pode ser un individuo consciente de sí?

¿Pode ser consciente de que forma parte da mente?

¿pode ser un grupo de individuos ser conscientes de sí?

¿poden ser conscientes de que forman parte da misma mente?

¿cal é a razón da nosa existencia? Cal é a razón dunha evolución consciente?

¿cal é a razón?

¿fe ou razón?

Duas caras da misma moeda.

A cruz esta, na liberdade de quen as crea.

A razón con fe cega, non alcanza a satisfacción.

A fe sin razón. Unha disilusión.

Tuiy, ea filosofía das Artes.

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

Memoria viva da mileneria cidade de Tuiy.

Martes 23 de Maio do 20023, cando son as 18:31 horas, dende meu escritorio en Peteiras Guillarei. Xa todo preparado para escoitar o debate dos “alcaldables” que retransmite a Radio Municipal de Tuiy.

Atento estarei, a ver si aprendo algo novo. Ainda que o debate sea mais pesado co plomo.

Antes ainda vou a cortar unhas silvas xunto ao canizo-galiñeiro, que xa o camiño se fai estreito.

Xa de volta, intentarei que me sorprendan.

Modelo de cidade?

Eu prefiero un modelo de sociedade, que nos axudara millor a adaptarnos as adversidades.

Unha sociedade que asegure o básico a todos seus veciños.

Unha sociedade que paz a seus espiritus.

Bla, bla, bla, Bla, bla, bla, Bla, bla, bla, Bla, bla, bla, Bla, bla, bla, Bla, bla, bla, Bla, bla, bla, Bla, bla, bla, ...

-Turismo, un espellismo que alguns teñen,

de que van a alimentar a todo o individuo.

-”o xenuino camiño de santiago”.

-o que ten un, na punta do carallo.

¿que é o camiño?

Un lugar de paso, donde os peregrinos buscan seu ocaso.

Peregrinos perdidos no eido do onírico

Peregrinos que veñen salvar o comercio local.

E veñen e van ao redor da mesma idea como peregrinos sin destino fixo.

Retroalimentandose no peregrinar dos individuos.

-deporte, como habito saudabe.

“mentras corro non asubio”. E que os espazos, non sexan sufridos.

A cultura dun pobo, espallada polo entorno.

Por terra mar e aire, nas parroquias con platillo e bombo.

Espacios colaborativos entre individuos.

Trafico.

Todos andando, e a aparcar ao quinto carallo.

¿Lonxe de que?.

Servicios sociais, e a necesidade de que todos os veciños teñan pan.

Un pacto con todos, para alimentar o que somos.

-”de queixon de madeira de pino”, e alá, sera noso destino.

Mentres, recrear todos os mundos posibles na mente.

¿para que?, para disfrutar do presente.

Crerse parte dun todo, vais mais alá dunha simple neurona, vai mais alá dun grupo, dun grupo de persoas. Tendo a posibilidade de ser consciente eternamente.

Somos grupos de neuronas eternamente no mesmo presente, cun pasado acumulado dende o principio dos tempos, e un futuro soñado individualmente.

-o Estado do Bo estar,

O estado do bo ser,

o estado do placer.

Campan as súas anchas os mais arrimados ao poder.

E ao meu parecer, perden a visión do conxunto, da unidade que conforma a humanidade.

Si, Estados si. Donde a organización do territorio, sexa apacible para todos que que viven alí.

A seguiridade do Veciño é a Seguridade dun mismo.

Eu non quero un alcalde que goberne a cidade.

Eu quero un alcalde que organice a sociedade.

Eu quero un alcalde que atenda as necesidades, as mais básicas con prioridade.

Si, eu quero un alcalde que pense cada detalle.

Eu quero un alcalde que sepa interpretar as partes.

Eu quero un alcalde como nai recien parida, no cuidado da sua ciudadania.

Eu quero un alcalde amante de primeiro día, con todas cantas almas no seu “estado” vivan.

Quero un alcalde que nos cuide e nos mima,

para que ninguen pase fame na familia.

-bioloxicamente é mais importante o Alimento que a Cultura.

Mentalmente, teño miñas dudas.

¿que é a Cultura?

Dun pobo, dun grupo, dun individuo.

¿que é a Cultura?.

Cultura, reino da duda.

Cultivar a mente, abonala con boas letras, regala con agarimosas palabras.

A disrupción Socioloxica, cando un simple cambio, modifica sustancialmente o pensamento humano.

Racistas son as Mentes, temerosas do seu presente.

Entre o todo eo nada, hai unha delgada linea que os separa.

Entre o creíble eo increíble, tanso a comprensión do factible.

-dí que hai barreiras insalvables. ¿cales me pregunto?

Dar de comer o famento, dar de beber ao sedento?

Acordos de deuda, en teatros da conciencia.

-”manos que no dais, que esperais”

silencio,

o silencio atronador dos corderos,

a vanagloria dos “sendeiros”

¿donde imos como Sociedade? Mais alá do cascarón de Tuiy nosa Cidade.

De festa en festa, e vou porque toca a orquesta.

-De feiras en feiras, andan os do goberno en tareas titánicas para crear comercio na praza.

Na praza publica, como signo de cultura.

O comercio, como baluarte da boa xestión.

-¡barato barato! Gritan por todos lados.

e o cheiro a multitudes os arrastra as festas patronales.

Miradas inquietas, de todos os que asisten ao acto.

Eu sentinme decepcionado por un instante, creia que como alcalde, ivas a coseguir que ningun veciño do concello, lle falte alimento sin ter que ir a mendigalo a ningun “bo Samaritano”.

foron excasas miñas explicacións, fara facer entender a importancia da “Alimentación Xeral Basica”.

Si, fun un iluso, e sigo sendo, pois a ilusión ainda me acompaña.

Fun iluso, a dar por feito que as ideas para correxir os desequilibrios entre os individuos nunha sociedade, foran entendidas.

Reparto do básico alimento, teoría de que todos xuntos, formamos unha soa Sociedade.

-no baile do salón, soaba a ritmo de vals.

Salían en procesión, todos a rezar.

-CHAT GPT

-¿como parar unha inflación galopante dos precios?

-garantindo o básico alimento.

-queren gobernar o eido de Tuiy meu pueblo.

E ainda creendose vencidos, sacan unha campaña como si fosen os deuses da pampa. Que atan e dasatan a sua media.

Vanaglorianse polas festas e os paseos, que con pontes como no “Lago dos Cisnes”, acaban illados no seu estanque dourado.

O enigma do tempo.

“que nada se sabe”.

A gloria intelectual dunha cidade Historica.

A vida virtual dun pensamento filosófico.

Francisco Sanchez, como parte.

Tuiy, ea filosofía das Artes.

Si, e sabemos que as “solucións” estan nas mans da política. Ea capacidade que ten ésta, para adaptarse ao entorno cambiente.

Me extraña que a humanidade dé un paso atrás, e si o dá, é para coller impulso.

Sei perfectamente que non é unha útopia, e ainda que nin caso me fagan meus contemporáneos, o seguiremos intentando.

¿por que ese instinto de querer axudarnos uns aos outros?

¿ese instinto o tendran todos os representantes municipais?

¿por que non reflexionamos un pouquiño mais?

O Tuiy dos voluntarios.

“sobre cuestións fundamentais nos separa un abismo”.

E a alternativa no presente, pasa por súa mente.

Como nenos pequenos na mentalidade dos seus soños, creando mundos supostos.

A polarización do pensamento humano, oprime súa propia existencia.

Simplistas na difinición dos distintos puntos de vista, con tendencia a buscar comparativas chismosas, sobre o funcionamento das cousas.

Redes de neuronas adversarias, rompen a disciplina de grupo, e actuas según súa cultura.

As pedras.

As pedras, os cristais, as xoias, co seu valor esotérico para quen as teña. Penduradas do peito, traballadas en refinadas formas, como símbolo do seu sortilexio.

Ea mente crea seu mundo perfecto, cheo de deidades, donde saciar suas ansias de gobernar.

-¿quien les ve?

-¿quien les mira?

Pedras cristais xoias, “o ouro que cagou o touro”

o poder de quen non ten,

o saberse mortal sin saber,

o creerse Deus sin ser.

Pedras cristais xoias, ea vida que nos leva.

Hoxe é día de sementeira

 

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

1

Hoxe é día de sementeira,

a cidadania sae a votar en conciencia.

-...

si meu amigo si,

Coma ti e coma min, un feixe deles neste día.

vinte anos de romería en boa compañía.

-...

Si meu amigo si,

a Política ben entendia,

forma parte das nosas vidas.

-...

Si meu amigo si,

quero un alcalde que sepa adaptarse ao entorno,

e que alimente ao seu pobo.

-...

Si meu amigo si.

Para que nadie se lamente.

E non se lles revire súa mente.

-…

si meu amigo si,

tan só é un pequeño paso da sociedade,

para que no seu conxunto, lles sea mais facil adaptarse.

-…

si meu amigo si,

eu quero un alcalde que organice a sociedade.

e que atenda suas necesidades,

-…

si meu amigo si,

quero un alcalde como Nai recien parida

no cuidado da sua “ciudadania”

que amamante as suas “crias”.

-…

si meu amigo si,

quero un alcalde que teña presente o individuo,

e que pense como si cada un fose seu fillo.

-…

si meu amigo si,

quero un alcalde capaz de sentir as partes,

que sepa interpretar as artes,

e que teña consciencia de unidade.

-...

si meu amigo si,

na saude, un bo alimento é o millor medicamento.

modelo de cidade, Eterna realidade.

Voluntarios por un soño,

que ninguen pase fame neste pobo.

Con fe, para adaptarse ao entorno.