A Sociedade que eu miro

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

A Sociedade que eu miro.

Buscando o ben a belleza ea verdade

Do renecamento a actualidade,

unha Sociedade que se sabe.

Eu son do que cando hai, hai para todos. E cando non hai, non hai para ninguen.

É unha forma de ser, que satisface miña existencia.

Eu son dos que “Deus proveerá”,

non teño medo a miseria, e loito contra ela.

Pois doime na alma, ver tanta desgracia.

Pido a Deus palabras, palabras que describan a Gracia.

Pido a Deus palabras, e “instrumentos” para amplificalas.

Meu único obxetivo é acabar ca fame no mundo.

Garantizar o alimento a todo ser vivo,

consciente ou non, do presente que vivimos.

E temolo facil, ca capacidade tecnoloxica da producción a que chegamos como humanidade. Si, unha tecnoloxia capaz de reproducir unha parte do milagro da “multiplicación dos pans e dos peixes. Construimos “piscifactorías”, construimos “panificadoras”.

Agora só nos falta o “milagro” do reparto. (sinxelo, con un simple algoritmo), o complicado é convencer a os que están no Poder.

Mirémolo como seria a través dunha “parábola”.

Nunha isla, tan grande como Vigo e súa área Metropolitana, vivían dende tempos inmemoriais doce familias. Con arado de pau, labraban a terra, e cada ano, o canizo renova toda súa colleita. Todos tiñan, e intercambiaban “tomates” por “ameixas”.

Si hai pan, hai pan para todos. si non hai pan, non hai pan para ninguen.

E como moitos poucos fan un moito.

As doce familias llevanse,

salvo nos anos de “vacas flacas” que non chega nin o que un ten.

Ainda que sempre hai algún que “rompe o saco ca avaricia que ten”.

O tempo pasou, e a suma de ideas fixo que as doce familias comenzaran a labrar a terra con trator. E “en menos que cante un galo tres veces”, toda a “man de obra” foi suprimida pola tecnoloxía. Non facia nin falta darlle a un botón, xa a “intelixencia artificial” ocupábase de todo.

Das doce familias, o 0,000001 dos erdeiros, poseen todo.

¿e o resto?, como seria esa illa sin loitas estériles pola “supremacía”?.

Seria un remanso de paz, (salvo pola Adolescencia, esas cousas escapan a miña “sapiencia”),

un remanso de paz, donde todos sin exclusión, reciben o necesario para vivir.

“Teñen fame, e hai que darlles de comer.

Teñen frío, hai que proporcionarlle abrigo.”

temos que cuidar das xentes como colectivo.

Si, teñen un sistema de “Seguridade Social” que contempla o Alimento como a millor medicina. e unha boa Alimentación, a recta mais saudable das xentes que alí vivan. Na misma “Tarxeta da Seguridade Social”, onde lle poñen o ibuprofeno eo sintrom, poñenlle leite e limons.

Eo que queira entender que entenda, pero que non sufran pola súa propia existencia.

Voluntarios por un soño.

Que ninguen pase fame neste pobo,

con fe, para adaptarse ao entorno.