jueves, 25 de febrero de 2021

Fantástico!!


 

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

Los abrazos que se desean,

están cargados de los Dones que uno lleva.

Y con solo pensarlo,

se desencadena en nuestro interior una satisfacción plena.

Si los deseos, son de ética buena,


Como peregrino incansable.

buscando la razón,

sin nunca alcanzarle.


Viendo la luz siempre al final del túnel,

cruzando el prisma de mis costumbres,

iluminando de sentido cada rincón de lo conocido.


El Oráculo desgranando la razón se observa al fondo.

Exponiendo minuciosamente todo el talento guardado en el consciente de los humanos. todo esta allí, para disipar las dudas a cualquier pregunta que planteemos.


<< Verba autem nea non praeteribunt >>

<< Veritas Domin manet in aeternum >>

<< Tu autem idem ipse es, anni tui non deficient >>



Gustame ese “alento do mar”,

que eleva o animo de quen esta a escoitar.

Gustame a música que me fai soñar.


Como pequenas divinidades protectoras,

representadas en cada nota que dan.

Facendo Chegar aos nosos oidos

o sendido de estar vivos.


Fantástico!!

pues “el tiempo a todos nos alcanza y a todos nos iguala”.

La vida es un juego donde elegimos ser influenciados por el saber.

El saber relacionarse con los demas,

el saber relacionarse con uno mismo,

el saberse consciente en el presente.


Eo millor, xuntarse con amigos,

para que en placenteras tareas do día a día,

melloremos o mundo que nos rodea.


Todos somos necesarios nálgun sentido,

apoiemos aquilo que poida ser bo para o colectivo.

alimentando a alma, cos desexos de conseguilo.


“ a millor medicina?. Unha boa alimentación.

Fonte de toda condición.


“fonte pura, donde beberemos a realidade sin mezcla.”

o pobo famelico de boas palabras que axiten sua alma.



Voluntarios por un soño.

Que ninguen pase fame neste pobo.

Con fe, para adaptarse ao entorno.


 

martes, 2 de febrero de 2021

a humanidade

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

A Libertade, é directamente proporcional a abundancia dos bens de primeira necesidade, e inversamente proporcional a os traballos que temos que realizar para que non nos falten.


Tomemos un respiro con toda a prudencia que se require, e con paciencia para saber esperar os acontecementos, iniciemos conversacións que sirvan de base para un mello encaixe.


a humanidade de follas caducas.

Cargada de froitas, que alimentan o espiritu den quen o pensa.

Sigamos a gran viaxe da vida disfrutando da travesía, ainda que sexan nas “Galeras”, nosa habitual residencia. A unidade fai a forza.


Dejenme que os cuente, cual es la percepción de mi mente.

Trabajos precarios que no alcanzan para tener una vida tranquila a corto plazo, calculo de futuros trabajos.


Según as noticias que estou escoitando, o sistema se bloquea, eo movemento dos capitales, están entre realidades virtuales.


Implacable pasa o tempo,

inquieto ante as circunstancias que estamos vivindo.


Abertas as ventanas,

aireando a estancia,

e a vida transcurre en calma.


A tensa espera se agudiza,

e a parálisis entume-ze nosas vidas.


Esperanza, esperanza é o que precisa nosa alma,

para levar o día a día que nos arrastra.


Collamos ca calma suficiente,

pondo os seis sentidos no presente.

Buscando solucións capaces de chagar as partes.


“fai ben, e non mires a quen”. Xa o dí o refran.


Que manía de querer hurgar en la herida,

para ponerle en el “banquillo” de los necesitados.


-no es pertinente,

se escucha frecuentemente.

Siendo todos necesitados,

en un, u otro grado.


O auxe e caida dun mito,

o ouro como recurso económico.

Cuadriculados, a hora de archivar datos.



“sacan o ouro dun buraco debaixo da montaña, para metelo noutro buraco debaixo do banco.”

¿e me decides vos a min, que ese ouro ten valor para a vida?, vaia tonteria. E si, move unha gran cantidade de rexursos, e diso viven unha gran cantidade de “familias”. Pero o ouro, é inservible para a vida.


-todo empieza de nuevo.

Una realidad que cambia día a día

y que por momentos se desencadena a una velocidad que nos supera como humanidad.


A historia da vida, un soño que nunca se termina.

O capitalismo fallou, porque non só se comercializa co sobrante. E son capaces de vender os mais maravillosos parques, sin alimentar a todas súas partes.


Como individuos, somos débiles e indefensos.

Como Sociedade, somos parte.

A cada día a cada hora, temos unha millor comprensión da nosa historia.


Voluntarios por un soño,

que ninguen pase fame neste pobo.

Con fe, para adaptarse ao entorno.



domingo, 24 de enero de 2021

orxía de ideas

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

sentados os catro ao redor da mesa,

a orxía de ideas chegaba ao seu mais álxido dilema.

¿quen lle poñia o cascabel ao gato?

¿quen collia polos cornos o becerro de ouro?

 ¿quen dirixiria o destino da sociedade? Contra a tiranía dunha ilusión.


Dotados de un pensamiento cuasi-divino,

se encuentran mezclados entre las gentes de barrio.

Con la argamasa de las palabras,

crean y recrean castillos de arena.

Se tragan las ruedas de molino,

y elevan hasta lo absurdo su discurso.


discursos individualistas,

acostumados a viaxar polos lugares mais recónditos do pensamento.

anárquicos conceptos dalgúns intelectos.

La libertad con limites en el silencio.


Resistiremos ao “cliché” que poidan ter algúns pensamentos raiados. Que sin reflexionar sobre a xeneralización da que falan, sufren en silencio algo así como almorranas. Sangrantes dialécticas internas, que buscan verse reflexadas na simpleza das súas verbas .

Resistiremos a os envites da vida, ainda que estes sexan de “fantasía”.

Que o silencio sepulcral, non encha nosas almas,

e que a nosa comunicación sexa viva en palabras.


La libertad individual, sujeta a la libertad de la sociedad.


A libertade, ven dada pola facilidade que temos de conseguir o que se precisa.

Si precisan moito, mais che costara esa liberdade.

Si nada precisas, morres de fame.


A min non me chega a liberdade que nos presta a democracia.

Si a supervivencia dos individuos depende deles mesmos.


El silencio de los buenos, no los hace participes de una sociedad de las gentes.

El silencio de los buenos no apoya lo indecente, ni forma parte del colectivo consciente.


As ideoloxías, son ideas enquistadas,

que non deixan florecer as ramas.

E ignorar, no é unha desgracia.


Pois ignoramos o sentido do noso consciente,


A dependencia do entorno, marca as normas do comportamento do “homo”.

A evolución das especies ea asociación da vida complexa.

Organizandose como individuos, nunha sociedade libre de prexuicios.

Organizarse como colectivo, ou ser escravos de nos mismos.


“el peligro de la libertad, es la esclavitud en tiempos de “paz”.”.


Repasemos todos e cada un dos traballos pendientes, fagamos acopio do avituallamiento suficiente, e con paciencia sigamos construindo eslabóns sa nosa sapiencia. Para que nos guíe no millor sentido.


Ao longo da historia sa humanidade, a política sempre estubo nun estado lamentable. Salvo en pequenas e breves excepcións, e ainda así, moito se mellorou.

-claro que hai que seguir mellorando, e non dudedes que como humanidade, así o estamos logrando. Xa, xa quixera eu que no seu conxunto, fosemos quen de ir mais rapidos. E nesta loita non temos mais enemigos que nos mesmos, asumindo de ante man que somos un experimento social, de natureza animal.


“La aceleración de la historia.”posicionamiento de la prosa,

un mundo paralelo de realidades que levamos dentro.

E casi nunca, pasa nada. E todo muda, a cuántica da cultura.


-hay que saber tantas cosas y callarse tantas veces para encontrar la realidad de los hechos. que se me hace casi imposible, si no planteo preguntas, para discernir si voi por buen camino.


¿y cual es el camino?, ¿cual es la razón de estar vivos?.


A vida é un camiñar, no medio dos pensamentos cognitivos. Definindo en cada momento o que somos.

é o destino, é a vida, tanto no individuo como no colectivo.


O fín dunha realidade que non se sabe,

virtuosos misterios das humanidades.

 

domingo, 17 de enero de 2021

na Terraza da Viña


 

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

vitamina D en abundancia.

Pequenas divinidades protectoras,

que nos axudan a reter o calcio.


Vitamina B con moderación,

como apoio a un bo funcionamento do sistema nervioso.


Disfrutemos en todo o momento, ao calorciño dos amigos,

Consumamos os placeres que a vida nos pon diante,

saboreemos todos e cada un dos seus matices,

gocemos da rareza que é a vida.

E en boa compañía, tomemos na do Pancho unha “Birra”.


sábado, 16 de enero de 2021

busco palabras sensatas


 

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 Que a realidade misteriosa da vida, nos leve por bo camiño.

Con fé, para adaptarnos ao entorno.

busco palabras sensatas, para alcanzar a comprensión do mundo que me rodea.

Cada dia que pasa, estamos mais cerca da desgracia.

En cada paso que damos, non temos a certeza de pisar en firme, ou de cair no avismo do indescriptible. A miseria das partes que nos define.

”aumenta a pobreza sebera, e ter un traballo xa non sirve para salir da miseria.”

Si seguimos, nos afogamos. Si paramos, por inanición morremos.


¿que facer, como sociedade, para evitalo?.

Para correxir esa enfermedade mortal que oprime a o ser humano.

Non votemos a culpa a ninguen,

e reflexionemos sobre o papel de cada quen.

-e si temos que pechar, pois pechemos. Non valen medias tintas, para conter as enfermedades “viricas”.

Que peche todo!, garantindo o basico a todos.

No evolucionar constante da humanidade, esta o concepto de unidade. “todos para un, e un para todos” como decian os “mosqueteros” nos seus soños.

Parece que non nos queremos enterar, de que as cousas teñen que mudar. Isto estoupounos nos fuciños, e seguimos querendo obrar do mesmo xeito.

Que mais da que abra todo comercio é hosteleria?, a desgracia xa a temos enriba. Ninguen vai sobrevivir cun traballo honrrado, estes seran os novos “hidalgos”. os mais, subsistiremos ca axuda que temos do “medio”.


Arruinados individualmente no medio dunha sociedade opulenta.

estamos pondo en “jaque”, nosa propia existencia.

Por ser incapaces de encaixar todo o que nos enseña a ciencia.


¿que recuperar de una socidad? que cae en desgracia, porque en la agonica productividad fija la supervivencia de sus individuos.

Deixemonos de “bonos” e bases “reguladoras”.

Deixemonos de calquer plan “activa” Para salvar nosos comercios e hosteleria, Que nada fan, para arranxar a desfeita.

Sobre a burocracia do contido, perdese o continente que pode crecer.

centremonos no individuo, e en como garantir a sua supervivencia, para salvar as xentes da miseria.

Homo sapiens

homo sapiens sapiens

homo sapiens sapiens subencionable

miseria das partes.

Temos que facer algo, antes que a “metastasis dos fanatismos” alcancen o poder establecido. Logo sufriremos mais para conseguilo. Non deixemos que de novo a barbarie faga sufrir a humanidade.


“toca voltar a baixar as persianas”,

e si ten que ser, que sea. Sin excusas fuleras.

Toca organizar a Casa Común, que é a Socidade,

e que o “Rancho”, non lle falte a nadie.

Xa habra tempo de retomar nosos individuais proxectos.


Como anécdota:

-xa voltaron roubar as duas barras de pan. deciame miña irman .

-alguen que tera fame, e non quer darse a coñecer nos “servicios sociais”. Dixenlle eu.

-¿como eu?, que noutra hora acomodado entre os mais afortunados, vou ir mendigar ao “pueblo llano”. Pensamentos que se cruzan entre os elexidos, eses que culpables ou non, son condenados por ladróns.

-a xente perde o concepto da convivencia, cando a fame apreta.

-rouban hasta a verdura, deciame o Picho, aquel campo que esta detrás do club de piragüismo de paramos, o tiña cheo de grelos, de nabizas, e de verdura común. E sempre faltaba.

-unha apandemia peor cado virus, e esa insistencia de culpavilizar a quen se infecta. Do virus, da pobreza.

Non, non votemos as culpas ao veciño do lado, pois eles somos nos, en todos os terminos.

Non, non estamos a altura das circunstancias. Por non saber adaptar a Sociedade salvaguardando todas as partes.

¿que facer entón, para por remedio a tanta desazón?

Miña recomendación, e a de sempre, o reparto do basico para o pesente, T.B.A., Tarxeta Basica de Alimentación.

-non te deixan, non te deixan, repitenme moitos cando llo conto.

-¿non nos deixa quén?, ¿ e por qué? preguntolle eu.

-non te deixan os “poderes establecidos”.

- non é cuestión de que non queiran, non o fan, porque nin o pensan.

Si, estou convencido de que somos capaces, si nos centramos en protexer ao individuo. Capacidade de producción no seu conxunto, indudablemente que temos, so é cuestión de bondade Política, E sin que merme o “caudal” dos poderes establecidos,

-¿como facer que entren en Razón?, e sexamos capaces. Pregunta que de seguido me fago.

Non, no perdo a fé, na “competencia da Sociedade no seu conxunto. Ainda que tarda de carallo, para o meu gusto.

As cousas estan particularmente complicadas en cada rincon da Sociedade.

Todos estamos pensando no futuro, buscando a supervivencia do que somos,

que a rabia non nos cegue, e sexamos quen de ver, prever e proveer, para que a ninguen lle falte o necesario.

Si, sempre foron as palabras encuadernadas as que alimentan a nosa alma.

Algún día seran capaces, as politicas sociales, sin “solidariedade”, alimentar a sociedade.?


jueves, 31 de diciembre de 2020

D.E.P.

 


 y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 


Descansa En Paz.


adeus Xoaquin.

Un forte apreta, neste adeus que marca a natureza.

Que Deus che siga levando por todas as festas,


Xoaquin de Amorin,

Xan das Bolas, foi como o coñecin.

Eu era un neno, e ti xa durmias na víspera da Guía no palleiro.

Toda unha vida indo de festa en festa,

tocando a armónica diante da orquesta.


Boa persoa, desas que encaixan unha broma.

Con caixiñas de tabaco, dispostas como nos xogo dos bolos, diante do palco, Xoaquin por un viño apostando.

-”aquel que tire mais que min, pagolle un viño, sinon mo paga el a min.”

gañara ou perdera, el sempre bebía unha fecha de viño, pola patroa da festa.


o achegarse para votar un baile.

Cantas risas e sobresaltos,

cando alí os rapaces dábamos os últimos saltos.


Cantos alegres momentos ao redor dos ultimos compases da orquesta,

cantas historias nos acompañan na nosa memoria.


Si, podo asegurar que nin existiu nin existira persoa neste mundo, que percorrera tanta festa popular, dente o Alivio en Tomiño, hasta as Dores en Guillarei, alí estaba de vispera preparando a ofrenda do viño no altar.

Alí estaba para levantar o animo popular.


Deus, teno cerca de ti. Diante da banda de musica, en todos os pasaruas que a Santo deboto se che ofreza.


Adeus amigo Xoaquin,,, e que Deus te teña no millor festin.


martes, 22 de diciembre de 2020

a Romeria de San Xulian 2020

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


Fai seis millóns de anos, fai presencia o humano.

Fai quinientos mil anos, empeza a pensalo.

Fai cincuenta mil anos, empeza a expresalo.

Fai dez mil anos, empeza a entendelo.

Fai dous mil anos, se cree fillo (en exclusiva) de Deus.

Hoxe, seguimos sin entender, pero insistimos.

A historia das ideas, na singularidade do pensamento humano.

Dotados dunha mente simbólica, capaz de interpretar o mundo que nos rodea. Máxicas e místicas realidades da tribu humana.

“hace mucho, mucho tiempo. Cuando el mundo aun era un niño...”, Las palabras sagradas, el tótem que guía a las almas.


05-07-2020. primeiro domingo de xulio cando son as 08:00horas, dende meu escritorio. En breve collo a Kico Carballo e imos ao monte Aloia, para montar o equipo de música para as misas das Angustias. Que sexa un bo día e aprobeitado en calqueiraun dos seus términos que a vida determina.

cando fora por san Xulian pedirame si o subia a el mais o equipo hasta o Aloia, e agora por Angustias presenteime eu voluntario, pois gustarame o día que pasei.

Kico carballo é locutor da RMT, os sábados e os domingos pola mañas. E a veces fai de ameno pinchadiscos con música de baile para o fin dalgunha festa pequena. (non mo vaian compara como a orquesta Paris de Noia) el é algo de andar por casa.

 


Cando pola romería de San Xulian, que cuadra cada 27 de enero, chegamos a o alto, a noite pechada empezaba a clarear. Aquela cancilla pesada de ferro que daba paso ao recinto da pequena capela estaba pechada, kico foi chamar a Sebastian para que lle abrira a porta, fora este quen avisara a kico para que montara o equipo de son. Sebastian, xerente dun pequeno bar restaurante que esta alí cerca, gran entusiasta e protector do entorno, el fora quen promovera a recolección para mercar unha campana nova para a capilla, pois a outra a roubaran o ano pasado.

Facia frio e estaba mormallardo, esa forma de chover, que pouco a pouco vaiseche metendo no corpo, eu fun para o coche e gardei por eles a que chegaran. Ainda non acabara de facer o pitillo e xa viñan de volta, metin o coche hasta a porta da capilla, a mesa de son colocamola ao lado do altar, e un altavoz ao seu carón, o outro altavoz o colocamos fora, para que os devotos que non entraban na capela poideran escoitar a homilía. Xa tiñamos o equipo montado, e para enchufalo tiñamos que acceder a sacristía, o dia despertaba gris e cargado de humidade, dentro da igrexia movianse as sombras tras a luz dun par de cirios roxos, ea penumbra o cubria casi todo. Kico deixarame as chaves para que abrira a porta da sacristia, e ali estaba eu, cún manoxo variado de chaves intentando abrir a porta, sin atinar ben no burato, cando escoito vir unha voz enerxica de muller que se acerca.

-oigan ustedes!!!, oigan ustedes!!!, ¿que hacen aquí??

-eu medio agouchado, que estaba intentando atinar en meter a chave no medio daquela oscuridade, xiro un pouco a cabeza ea contra luz miro aquelas sombras cos brazos abrertos e con cara de poucos amigos.

-oigan ustedes ¿que hacen aquí?, dixo unha delas gritando co esperitu encolerizado.

Eu, cas chaves na man, quedei mirado para elas na misma posición en que estaba, que parecia o jorobado de Notre Dame, e quedeime quietiño, non fora ser o caso, e dixenlle – intentando abrir a porta, non miras -.

aquela cara parecía que ia estoupar, hasta na oscuridade do pequeño templo reflexaba un cor vermello, cando falou Kico -estamos colocando o equipo de son. -

-a bueno, dixo enton, baixandolle esa inflamación, que para min, lle ia a dar algo.

Eran axudantes do clero, que viñan para os preparativos antes do oficio. E non deveron estar avisados que estabamos nos alí, e nos confundiran con uns ladros. Sempre nesta vida hai confusións. E alguns alporizanse cando non comprenden a escena que a vida lles pon diante,

Din aberto a porta que da a sacristia, ca axuda da tecnoloxia, cunha lirterna que ten incorporado o telemovel. Luces que facilitan o camiño vida.

Conectamos e probamos os equipos, as sancristanas deixaran unhas flores e se foron, kico axustando a mesa de son, dime que probe o micro que esta no púlpito de oradores,

-hola si, un dous tres provando.

-mais mais, fala mais - dime Kico -.

enton eu levantando os brazos comenzo a decir – queridos irmans, estamos hoxe aquí todos xuntos para escoitar a palabra de Deus neste mundo, e na voz de quen así o crea, obra o milagro de quen a el se acerca -. Niso miro que alguen se achega dende o fondo da capela, e quedome calado, non fora ser que foran as sancristanas, xa antes nos rillaran as orellas e agora non tiña ganas de aturalas, quedeime quieto Esperando que alguen dixera algo.

- vos días- dixo Manolo do Pilar, que xa se facia visible. - Das un bo predicador. E con esa voz, meus musculos se relaxaron.

-non, que meu repertorio non da para tanto. Dixenlle eu, E ti veis cedo para visitar o santo.

-vin dar unha volta, - decianos Manolo – andamos con preparativos no refuxio dos celtas, que todos os anos mandamoslle un bo cocido.

-con este tempiño, ben que presta – dixenlle tremendo e frotando as mans cun pouco co frio-.

-logo si queres pasade a tomar un viño.

-unha boa opción, dixenlle, non o dudes, por alí estaremos ...



-agora falta provar o micro do altar e imos desayunar, dixome Kico.

-si hola, un dous tres probando, si si, hola si.

- xa vale, e agora un pouco de música. Dixo Kico.

Saimos cara o restaurante cando soaba nos altavoces a muiñeira de Chantada.


Metidos no medio dun frondoso bosque, Os murros que rodean o recinto da capilla con forma rectangular duns cen metros de ancho por uns trescentos de longo, non son de moita altura e de verde musgo estan cubertos, así como sobre as ramas curbadas das arbores, metenos nun maxico mundo de Fadas. 

 


Nada mais entrar xa notabas o calor da estufa redonda de leña que por sitios estaba ao roxo vivo. Quentar un pouco as mans e os fuciños, e retirarse un pouco para non queimarse. Naquela mesa, unha taza de viño e un trozo de tortilla recien feitiña, para chuparse os detos, unha tortilla casi tan boa, como a que fan no bar pancho ao caron da igrexia da guiá.


-Telmo, Telmo, vamos, - despertoume kico dos meus pensamentos – veña que van ser xa as oito e media.

-Vou vou, dixenlle.

A veces cando me poño a escribir, perdo a concepción do tempo, por iso poño alarmas no telefono para que me avise de que teño que mudar o “chip”. Ainda non tocara a alarma que puxera para as oito e media, que era hora que quedara con Kico o día anterior.


Aparquei o coche diante do portal, e xa salia kico cun dos altavoces na man.

Kico vive frente o eido donde eu levo pasando a maior parte da miña vida.

O sol da mañan xa relucía con todo seu resplandor,

-imos ter millor día que en San Xulian. Deciame Kico.

-todos os días son bos, chova ou faga vento. - Decialle eu – pero mais agradables para pasear, seguro.


Aquí estamos no alto do Aloia, eu sentado nun banco de pedra diante da capilla despois de montar o equipo, esta Kico carballo provando o sonido.

A capilla das Angustias, era a mesma capilla con devoción a San Xulian.

Esta vez tivemos que montar o equipo fora, pois as autoridades Sanitarias puxeran normas de estricto cumplimento, para controlar a Pandemia que nestes momentos esta asolando a humanidade enteira.


un cura colocando na cancilla pesada de ferro, un cartel de aforo para unhas 250 persoas. A Primeira Romeria das Angustias, tras o primer confinamento polo COVID19. Todos os presentes con tapa fuciños, e mantendo unha distancia de seguridade para que non se transmitira o virus.


Están rematando de montar o altar campestre diante da capilla, Kico poñendo os sons do día, Charangas e música de romería. A xente vaise achegando dispostos a venerar a santa, e pedir algún milagro, si cuadra. A maioria son coñecidos de vista, algúns veciños que nos saudamos cando nos cruzamos, sabes que uns son de tal parroquia, ou de tal familia, e pouco mais pode un saber das suas vidas.

Xa apunto de comezar a primeira misa do día. Sobre sesenta persoas estamos presentes, nin unha septima parte da xente que por san Xulian baixo os paraugas aquí estaba. Xunto a entrada do recinto, un da organización do evento esta votando xel desinfectante nas mans de todo cristo. E estes entran ao lugar sagrado labandose as mans como Poncio Pilatos, que os espiritus e os virus non fagan de nos estragos.


- “Xuntos como irmans, membros dunha igrexia ...” - comeza a cantar o cura… xuntos pero non reboltos, soanme os pensamentos de fondo.

…



E según trascurre o ritual

-”os que queiran comulgar que pasen pola dereita, e mantendo a distancia reglamentaria de seguridade, saian pola izquierda” - decia o cura dende o altar. E un tras outro pasou algunha xente a comulgar.


Venme ao recordo de cando era cativo e ia eu convencido de que aquela ostia rexeneraba eu espiritu, pouco me durou aquela convicción, e ainda que deixei xa fai moito tempo de comulgar con rodas de muiño. Satisfeito estou de percorrer ese camiño. Son rituales que os agarran a uns ideales, uns ideales que ben pensados, calman os males da alma.


Rematada a escenificación, e despois de que o cura dixera “podedes ir en calma” entrou Alberto en escena a ler un poema. Un poema a virxen das angustias, un poema de unión entre todas as divinidades que no monte sagrado estaban alí presentes.


…


despois de tomar unha cervexa no bar do Aloia, fun dar uhna volta hasta gran cruz que dende o alto mira ao sur.

Pasei por diante da cancilla que da capilla, e alí donde por San Xulian estaba cheo de rosquilleiras, e varios tenderetes vendendo velas e exvotos, agora solo habia un tenderete con exvotos. os exvotos son figuras de cera de partes do corpo humano que se lle ofrece ao santo, para que lle alivie o mal que lle ven dado. A pandemia fixo estragos, e xa non se vende tanto.

 


 

Quedei mirando de lonxe o refuxio celta, donde tamen por San Xulian tiñan unha boa festa.

Cando chegabamos a tomar o viño que nos ofrecera Manolo, estavan entrando as olas do cocido no refuxio, de baixo dun pequeño cuberto que ten diante da porta, unha mesa cun xamon enriba, e barios pratos con queixos variados, alí estaba a maior parte da “flor e da nata” da cidade de Tuiy, …

alí estaba o alcalde Enrique Cabaleiro,

alí estaba o presidente da cámara do comercio,

alí estaba o presidente da cámara de Valença.

alí estaban diversos representantes da corporación,

políticos do monton.

alí estaba cholas, e algúns veciños mais.

alí tamen estaba J.M. Rosada, ese chaval que coincidimos uns meses facendo a mili no cabo Fradera.

-ti tamen por aquí, dixome,

-a min invitaronme a un viño, e aquí estou obediente,

- branco ou tinto,

-tinto,

a parte da copa de viño, trouxome un cacho de chourizo, que sacaran do cocido para por uns pinchos, estaba de vicio.

as conversas rebosaban alegría entre os grupos de xentes que alí habia, ambiente de romeria e de amigos, entre diplomacia política.


Cando fun recuncar, pareime a falar con “ñolas”, un deses persoaxes que sempre esta enterado de todo cotarro. Un deses que se move con facilidade dunha opción politia a outra.



capitulo dous:

en que quedou a Romeria das Angustias 2020



Estes, os politicos locais, sempre se fan ver en toda festa e romería que poida haber na contorna, si é a festa dos burros e fariñeiros do río trimes, alí estan, si é a festa en honor a santa Madalena, non falta carneiro sobre a mesa. E así unh tras outros van en busca de votos como devotos de calquer ideoloxia que se presta...


 

viernes, 18 de diciembre de 2020

Quero Tuiy.

 


 cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

quero Tuiy.


Tuiy,

tu amor es magia y alegría.

Es reír cada día,

es vivir con pasión.

Es tener ilusión.


Quero Tuiy, creyendo en los sueños.

Disfrutando el momento,


Quero Tuiy, ese Tuiy que comparte vida.

Quero ese Tuiy que se comunica no seu día a día.


Quero Tuiy no local, o quero como ese pobo pequeño,

donde uns polos outros, todos nos coñecemos.

Quero ese valor, que une sentimentos.


Quero Tuiy, como unha gran familia capaz,

de que a ninguen lle falte alimento.

Exquisita emoción, que saciaría el hambre del alma y del cuerpo.


Quero un Tuiy honesto, en todo “comercio”.

Covertindo as aventuras e desventuras en experiencias, sin temor a miseria cando unha Pandemia fai que teñamos que pechar a “Tenda”.


Quero Tuiy,

quero un Tuiy que non sufra polas “perdidas”,

mais alá das necesidades que nos sacan da miseria.


Tuiy, pequeña divinidad protectora,

a la que cantan los mas felices servidores.


“una sonrisa al cruzarse fugazmente nuestras miradas,

una sonrisa que llena de alegría todas nuestras almas.

Una sonrisa que deja al descubierto,

el paraíso que lleva dentro.


Su sonrisa me cautivo y pude entrar en su cielo.

Como Beatriz iluminada por los sueños de Dante,

la ciudad engalanada por navidad,

me acerque a ella, y juntos compartimos la Gloria

de todo lo que llevamos dentro.

En el placer de lo puesto,

lo nuestro.

Que alcanza la satisfacción de los hechos.”


eu quero Tuiy, con todas e cada unha das peculiaridades que atesora.

Eu quero a Tuiy, capaz de salvaguardar a todas as persoas.


Feliz navidade. E teñamos fe, de que viran tempos millores.


lunes, 7 de diciembre de 2020

“non paro de pensalo”.

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

“non paro de pensalo”.

Nunha das imaxes, sae en pleno confinamento unha familia facendose un “selfi”. No patrón para clasificar a Sociedade, seria unha familia de clase media baixa. Na outra foto, en pleno confinamento, aparece unha familia rascando os “petos” baleiros, sin nada para levar a barriga.

¿cantos habrá?, e actuando individualmente, xamais se solucionara.

Ainda que teñamos unha bondade tan grande como a Nai Teresa de Calcuta.

¿que precisa a humanidade?

¿que precisa para que unha parte de nos, non pase calamidades?

¿cal é a solución a estes males?


É como unha obsesión que teño xa dende fai anos. E con este “parón”, peor se nos pon.

Pero eu penso que hai esperanza, pois como Sociedade temos a capacidade de organizarnos millor.

non paro de pensalo.

E non é cuestión de ter ou non ter diñeiro no peto. Si non de ter o básico para vivir sin moito sufrimento.

la renta mínima, que sea en especies.

Estamos en un proceso historico en transito cara otra relidad. y como sociedad tenemos que dar el paso. Garantizando el alimento a todos y cada uno de los individuos. centremonos en las bitaminas y proteinas necesarias, y la forma para que lleguen a todas las personas.

Necesitamos una pronta recuperación de la confianza, sabiendo que a nadie le falta.

Tenemos la necesidad de consensuar un acuerdo de minimos, para que sobrevivan los individuos.

Con la misma “tarjeta de la Seguridad Social”, poder en el supermercado coger el

pan, mas todo lo “necesario” para no perder la “dignidad”.

Como “individuos”, tenemos que poner puntos a un acuerdo de minimos, para que a nadie le falte lo básico.

Punto uno: 1/2 kilo de pan a semana.

Punto dos: 2 Litros de leche a la semana.

Punto tres: 1 Litro de aceite al mes.

Punto cuatro: 1 kilo de patatas a la semana.

Punto cinco: 1/2 m3 de agua al mes.

Punto seis:

Punto siete: etc. etc. etc.

que en ninguna mesa falte el alimento que nos sutenta.

Para financiarlo, todos los impuestos del sector de la alimentación que se cobren en especies, y directamente del supermercado para el “Pueblo”.

Y luego con todos eses millones que llegan de Europa, comprar la parte de producción que nos falte, para cubrir toda la población.

Repartiendo el alimento:

primero; a nadie le faltara el sustento.

segundo: el sector del campo saldra reforzado.

Tercero; sera un pequeño cambio del sistema para no depender tanto del dinero. Aunque este siga siendo un buen invento.

el reto esta en reactivar o sistema, sin que nadie se quede en la miseria.

Temos que ser constantes e pertinentes, hasta conseguir o obxetivo.

Tenemos que ser una sola Sociedad con la capacidad de alimentar as partes.

Cambiemos esta ralidade por outra millor, y que la semilla de la confianza brote en las almas nobles.

Non paro de pensalo. As realidades amargas dos que estan ao noso lado.

Non deixo de soñalo. As posibilidades que ten a Sociedade para evitalo.

Paciencia paciencia paciencia, e con insistencia, hasta que se aplique unha boa receta.

Como en fuente ovejuna, todos a una.


Compartamos hasta que llegue a los oidos de la “administración competente”.

Intentemoslo por el bien de todos. Igual funciona.

busquemos voluntarios, para que con su eco, se consiga desarrollar y poner en marcha un nuevo sistema que garantice los bienes de primera necesidad, para todo individuo que vida.


jueves, 19 de noviembre de 2020

El efecto teatral en la política municipal.


 

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

somos biolóxicamente materia pensante.

Somo física e química nún experimento constante.

¿somos conscientes que somos parte?

Parte inseparable dun todo, como arte.


El efecto teatral en la política municipal.

El drama de la moral, en medio de la locura institucional.


Inútiles son los esfuerzos por atribuir a tal o cual, la unidad de pensamiento.

Cuando todos formamos parte del mimos cuento.

La moral son normas no escritas, que nos ayudan a respetarnos como victimas.

 

Las colas del hambre. Hieren la moral de las partes.

No nos quedemos con la nostalgia de un tiempo que nunca fue.

No seamos ese “populacho”, esa hez de la población, que soliviantados por nuestra estupidez y Exacerbados por la moral que nos autoimponemos, cargamos contra todo movimiento de pensamiento. buscado una victima, culpabilizando al “anti-cristo” en la moral de uno mismo, al vernos reflejados en otros individuos. porque esa razón que nos lleva a buscar culpables, no nos deja tiempo para pensar en soluciones para nuestros males.

Repasemos cada titular que llega a nuestro pensamiento.

Las colas del hambre. Sociedades incapaces de alcanzar la seguridad de las partes.

-la ansiedad esta entrando en cada rincón de nuestro cuerpo. Aunque estén llenos los bancos de alimento.

Despois das feridas pola parálisis, as primeiras reaccións: Pequenos circulos comenzan a dar gritos. la libertad atenazada por la necesidad los empuja. Aburguesados, el proletariado grita en el cuarto de al lado. e tímidamente os movimentos sociais buscan un cambio institucional. Hosteleiros e comerciantes protestan polo que se lles ven enriba. Sin portavoces, sin voces que aporten medidas para que súas vidas non acaben en desgracia.

El ejemplo social es burdo, y la meritocracia manipula la voluntad de las mentes que no tienen claro su realidad ante los demás.

La angustia atenaza al individuo en su casa, y a través de la pequeña ventana del móvil, observa un mundo cercano en imágenes, distante de sus realidades.

Y La lucha colectiva esta esperando a alguna “Alma en pena” que se eleve como punta de flecha. Capaz de romper todo aquello que los desespera.

La satírica en la “Meritocracia” nos lleva a una sociedad fantasma, incapaz de organizarse para no sentir la vida como una lucha continua. Donde en cada paso, La falta de “la meritocracia del Colectivo” para avanzar, nos lleva al abismo de no saberse uno mismo.

un matiz material.

el sistema se tambalea, pues no es garante de una vida placentera.

En el papel de los individuos en la sociología del colectivo, ¿como provocar al amigo? Y que reflexione sin ironía lo vivido.

Para a primavera se espera a floración do sistema, sumando disciplinas ante os retos dunha sociedade que se quere ver segura hasta no mais minimo detalle. Con un sentido de futuro halagüeño, con el deseo de que vengas mejores tiempos.


El deseo por el deseo, placer intenso de lo nuestro.

Una burbuja, donde metemos todas nuestras dudas.

Infinidade de camiños temos para ir expresando o que sabemos, para que en toda obra, ou razón a que nos aferramos, sexa digna de ser transmitida.

O futuro é o camiño, e non hai maneira de separalo do noso destino, sexa este calquer “circulo” no que se atope noso consciente.

Y esperamos un golpe de suerte, capaz de modificar el rumbo de los acontecimientos, el encaje de los “estereotipos” en la sociedad donde vivo.

Tiene la naturaleza la necesidad de contemplarse bella, hermosa en cualquier dimensión que su mente le otorga.

Que las distancias astronómicas, se comprendan como distancias atómicas en el consciente de las personas.

¿cuanto nos separa la realidad que percibimos, de la naturaleza de los seres vivos?. Si Somos biológicamente lo mismo.

Distraídos cada uno en las tareas de adaptación, que la vida nos va poniendo delante, pasamos los días. Y según la esperanza que depositamos en esos trabajos, así sera la vida de agradecida.

Sigo teniendo fe en la evolución de las especies, pues con ilusión, cualquier juego de niños nos convierte en… algo divino.

somos biolóxicamente materia pensante.

Somo física e química nún experimento constante.

¿somos conscientes que somos parte?

Parte inseparable dun todo, como arte.

 

lunes, 9 de noviembre de 2020

E si pode ser?

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

E si pode ser?


-esta vida, que siendo maravillosa en la esencia de las cosas. Es cruel, cuando no se sabe que hacer bien.


E si pode ser, ben. E si non pode ser, ben tamen. Ainda que teñamos que coller un camiño mais longo, pero non desistiremos, hasta alcanzar os obxetivo que nos pomos.


Teño que ser capaz de centrarme, e pasiño a pasiño ir encaixando os elementos. Tantos son os detalles que pola miña mente pasan, que me miro superado e non avanzo un carallo.


Non sei, nin quero saber. Pero a idea arrastra todo meu ser.

E a veces hai que deixarse arrastrar polas circunstancias, sobre todo cando estas son do noso agrado. Ainda que non sepamos ben hacia donde vamos. E pouco a pouco sei que valdra a pena, intentar expresar en publico o que un pensa.


Dichosos los que en su conciencia sienten la paz eterna, en medio de as luces y sombras que cubren todo obra.


La de vueltas que da la vida, en el juego del azar que nos determina.

Recapitulemos todo cuanto nos creemos. como simples pensamientos que transmiten conocimientos.

A veces cando un se desvía un chisco do “camiño preestablecido, atopa lugares que reconfortan o espiritu.


O fago por min, para a satisfacción da miña mente, para sentir o presente.


Na miña cabeza ronda a supervivencia, eu, como parte da sociedade.

E miña alma non esta tranquila, mentres non sexamos capaces como sociedade, de garantir un “mínimo” a todo individuo.

E seguirei buscando, como sociedade, a formula para achegar o “necesario” para unha vida digna a todos e cada un dos nosos veciños, sin preguntarlle si teñen ou non teñen posibles, para sair da miseria que viven.

Como expoñer a “idea”? para que quede na conciencia de quen governa. E esta sexa quen de marcar ben as prioridades.

Tarxeta Basica de Alimentación.

Nuca foi facil, dende que teño coñecemento, e nunca estivo mais fácil que nestes momentos. (pola experiencia acumulada a través das ciencias.)


¿quieres ser rico?, pues no te aferres en aumentar tus bienes, y ayuda a quien a tu alcance tienes.


Voluntarios por un soño.

que ninguen pase fame neste povo.

Con fe, para adatarse ao entorno.



¿que nos une a os demais?

Acaso unha comercialización dos nosos actos. Como dicen alguns economistas. Compra e venta para o necesario para a vida.


Saude e economía, duas caras da mesma moneda.

Enerxía, é o que precisa a vida, en toda forma que un conciba.

E un se plantea, cal é o valor real do sistema.


O equilibrio esta en proporcionar un “mínimo” a cada individuo,

si preciso mil proteínas, que sexan estas as que cheguen a todas miñas células.


E Chegados ao punto do lóxico raciocinio na bioloxía dos hominidos.

Pasamos a outra dimensión do entendemento, donde temos outro concepto de nos mesmos. Fiel reflexo dos nosos pensamentos, que ataviados no corpo dun mono, reflexionamos o que somos. Todo intento e bo, para ir comprendendo.


Andamos todos como moscas a o redor dunha idea, buscandolle as esencias que manteñan a nosa coexistencia. A idea misma de ser conscientes dun mismo mais alá do individualismos.

Moscas a o redor de ideas eternas que tras a dixestión, abonan a nosa consciencia.