Rio Muiños,
Augas que sons leva,
Augas miudas polas pedras,
Incesante miudiño cae,
Que hasta devaixo das follas chove,
“quen se acolle devaixo da folla,
Duas vecez se molla”
Remuiños incesantes,
Augas que nos regan,
Ponte de escudo noble,
De tres estrelas e media lua,
Ponte de union entre culturas,
Canles de comunicación,
Gotas incesantes que caen,
Despois de arrastrarse por as tellas,
Lavadoiro de impurezas,
Historias da realeza,
-¿Sio Tripes que levas,
Con sons de palabras,?
-Melancolía das augas,
xentes con paraugas,
Decentes pausas,
Mormallar incesante desta terra,
Tuiy, humeda cidade,
De constante goteiras,
Alento empañado polo momento,
Sons claros da nosa facenda
Desnudas lagrimas,
Que da arbore gotean,
Frescos aromas da naturaza,
Eternas gotas,
Que o rio leva,
Remuiños ese fermoso barrio,
De Tuiy miña cidade,
Soberbia, a li por onde te atopes,
jueves, 20 de junio de 2013
miércoles, 19 de junio de 2013
Buenos días les de Dios, ¿Cómo amanecieron?
“Buenos días les de Dios,
¿Cómo amanecieron?”
“-¿De que sirve a los
pobres enojarse?, mas regio nos pegaran. Es la ley de Caifás: al fregado,
fregarlo más.” Agustín Yañez.
No blasfeméis en el
templo del sentimiento.
Transición de la cultura,
Que camina a destiempo.
Sagrado Don del que va,
Más allá de los tiempos.
Consagración de lo hecho,
Profecía de los
acontecimientos,
Recuerdos que profanan el
pensamiento,
No deshonréis el descanso
de las almas,
Que en la aurora
despertaran los demonios,
Si flaquea la verdad de
las tierras.
“seria como si nos
muriéramos de nuevo y nos sacaran otra vez al entierro.”A.Y.
Resurrección de los
vivos,
Muerte de los
pensamientos.
Hoy es fiesta, fiesta de
bien venida del hermano que se ira.
¿Que dice del aire cuando
no hay viento?
¿Que dice de los
recuerdos?.
¿Que dicen las animas de
lo que fueron?
¿Que dicen los espíritus
de los sueños?.
¿Cual es el tesoro que
hallaron?
Pasado los tiempos.
¿Cuál el sentimiento?
Acariciando los sueños.
Malos son los argumentos,
Que en lo hecho tienen su
despecho.
Malos son los miedos,
Que en el sueño hacen su
derecho.
Malo es el día,
Que dejemos de luchar por
lo nuestro.
Pensamientos que
despiertan de los sueños eternos.
La mente es como un pozo,
Donde al expresar unas
ideas,
Otras detrás están a
brotar.
Vacías de razones,
Las Aguas paradas,
Las Mentes calladas.
Sacad las palabras de
vuestro pozo,
Los recuerdos estancados,
En la búsqueda de la comprensión.
Palabras, simples
palabras,
Del pozo profundo de la
verdad.
Palabras, simplemente
palabras vacías que cabalgan unas encima de otras,
En tormentosos momentos
que a veces acarrean nuestros pensamientos.
Dicen que sois un loco,
Palabras que expresan
poco.
Sentimientos encerrados,
En la mente de los
humanos.
Con la voluntad de la
divina providencia,
Y los conocimientos que
hayamos adquirido,
Podremos lograr el odjetivo.
lunes, 17 de junio de 2013
La Mentira
Un estudio serio
de la mentira.
Esta ha de reproducirse forzosamente en el cerebro, la mentira,
Aunque sea mentira lo que yo aquí de por cierto,
O sea verdad la mentira que yo cuento.
La mentira, ¿es todo lo que no es cierto?.
Esta ha de reproducirse forzosamente en el cerebro, la mentira,
Aunque sea mentira lo que yo aquí de por cierto,
O sea verdad la mentira que yo cuento.
La mentira, ¿es todo lo que no es cierto?.
No, si así fuere seria mentira lo que cuento.
Si es cierta la mentira,
Mintamos pues a nuestros adentros,
Siendo cierto lo que espero,
y no me miente mi cerebro.
Mentirosos son los que mienten
Y también los que no entienden,
Por que el que miente sabe,
Que a veces es cierto,
Y el que no entiende la mentira
Da por cierta la sabiduría.
Que raro es esto de la mentira,
Que mueve y remueve sentimientos,
No queremos que nos mientan,
Y asumimos disfraces por ciertos,
La mentira es un cuento,
Que no afecta a mis lamentos,
La mentira es una expresión,
Que todos llevamos dentro,
¿Será verdad lo que cuento?
Mintamos pues diciendo lo cierto,
Que mentira es lo que sobra del acierto,
No digamos más mentiras,
Acreditemos los aciertos,
Mientras innegables sean los sentimientos,
Y si ciertas las hayáis,
Los adornos las negaran.
Que intuiciones no son razones,
Para desprestigiar.
Más si las mentiras son obvias,
Por escabrosas que afectan a la dignidad,
Mentir, a veces es decir la verdad.
Contadme una mentira,
Que la verdad es difícil de encontrar,
Cuando se encuentra mezclada,
Con los pensamientos de la humanidad,
De la persona que lo esta a contar,
La mentira, una seria verdad,
Que siempre hay que tener en cuenta al hablar.
Aunque la ausencia de la verdad,
Nunca es mentira.
¿Será esto que digo verdad?
recuerdos
Imágenes que activan los resortes de la memoria,
Memoria que impulsa la imaginación,
Imaginación que nos lleva a una realidad pasada,
Pasados que marcan los pensamientos de los Pueblos,
Pueblos que imaginan buscando siempre una razón,
Muchas veces sin tener en cuenta,
Que todo es imaginación.
Memoria que impulsa la imaginación,
Imaginación que nos lleva a una realidad pasada,
Pasados que marcan los pensamientos de los Pueblos,
Pueblos que imaginan buscando siempre una razón,
Muchas veces sin tener en cuenta,
Que todo es imaginación.
martes, 11 de junio de 2013
percepcion dos sentidos
Cuenta aquella
mesa, que vio y escucho tantas cocas, cuando sobre ella ya estaban apoyados los
cafés y las copas. Soy tablero de mampara, me clavaron unas puntas, me pusieron
unas patas, y aquí me dejaron bajo unas chapas metálicas, en un cubierto de un bar
de pueblo, con un Templo en frente, en el atrio aparcaban sus clientes,
aquellos clientes del Bar, y aquellos clientes del Clero. “clientes del Clero” eso escuche decir, en alguna
de las grandes y largas conversaciones, de aquellas gentes de Pueblo.
El siguiente relato fue casual haberlo escuchado, perdido estaba aquel hombre que se sentó a mi lado, y algún recuerdo de la niñez traía que así decían:
Baixando polas Quiringostas, camiño de xabre con bastantes seixos, acompañado dalgun dos meus hirmans maiores. Camiño fondo, flanqueado por grandes eucaliptos, estes resonaban os días de aire, facendo que percibirás o espíritu do vento. O final do camiño, despois de duas curvas en forma de ese, aparece a ponte da vía do tren,
Vai o tren hacia Portugal,
Cando retorna,
O combolho vemolo pasar,
Camiño de ferro,
Que nos leva,
Dun a outro lugar.
En frente, o aroma do pan fresco da Saravia, recordos de esencias que te fan sonreír. Daquela, tiñanme dito que non pasara por debaixo da vía do tren, cando este transitaba por riva da ponte de ferro, que podía quedar cego. E eu realmente o creía, mente inocente en época de aprender. Sempre ó chegar ao caron da ponte, varias sensacions xurdian na cabeza, o de quedar cego, ¿Cómo seria un mundo de cegos?, ¿aquilo que imaxinou Saramago, quizas?.
Tamen a ponte reflexaba a fronteira mental de ser da aldea ou de Tui, conceptos imaxinarios de calquer territorio, xeneralizando usos e costumes entre os que viven dun e doutro lado da fronteira.
E nos momentos previos a supérala, agudizaban se os seis sentidos,
-Oídos atentos a captar calquer minimo movemento,
-Ollos buscando calquer ruido.
-A pel sensible, poñendo casi os pelos de punta, como si non quixeran deixar nada sin sentido
-Buscando os aromas doutro lado, para poder entrar mais confiado,
-Sabores e sinsabores que podo atopar no camiño, danlle voltas a cabeza, para que non che collan desprevenido.
-A imaxinacion percibindo seus posibles futuros, mais a la, do seu tempo inmediato, tras as fronteiras que creamos no camiño.
A imaxinacion formando parte da supervivencia da especie humana.
Un pequeno paso para o home, un gran paso para a humanidade,
Diluir fronteiras, deixar o tren pasar.
No mismo sitio, o mesmo rapaz, cos recordos de ver os anos pasar, xa non é un camiño fondo e polas Quiringostas en coche consigue rodar, non son os espíritus do vento, e o roce das ramas co aire o pasar.
Según sumas coñecementos, as creencias van se disipando, ainda que ese saber confirme algunha posibilidade de quedar cego, Sempre hai risco de quedar cego de calquer sentido, e a perdida da imaxinacion e un mal mui extendido.
Cegos de imaxinacion estamos, a non ser capaces xuntos de imaxinar un mundo millor, nin tan siquera no basico, e si fallan os soños, non teremos futuro, tan so un presente convulso, na percepción dos restantes sentidos.
Imaxinamos oír a o rival cando preparamos un debate, vemos na imaxinacion a ponte que pretendemos construir, palpamos e imaxinamos en momentos de penumbras, saboreamos con imaxinacion uns pementos de piquillo, ó recitar o asistente o menu que lle escribiron, os aromas na imaxinacion percibidos, fanme pedir un alvarinho.
¿Dónde esta o limite da imaxinacion?
¿Dónde imaxinamos os limites?
Si a cortamos de todo, asi non viviremos,
Cal é enton o limite por arriba, para non perdernos nun mundo de soños donde viviremos.
Si o tren perdía aceite, que non é probable pero si posible, e cuadrara cair unha gota no preciso momento, nas duas dianas negras que son nosas pupilas, o millor, hasta podías quedar cego, seria moita casualidade, ¿pero?
¿As casualidades existen?, ¿será a nosa vida un cúmulo de casualidades?.
¿Será casual que en malos tempos, haxa malos gobernos?
¿Será casual que si eleximos mal, mal seremos gobernados?
¿Será casual que si non facemos nada, nada avanceremos?
¿Será casual que o pobo escoite, e o alcalde cale?
¿Qué podemos facer para que cambien estas casualidades?
El siguiente relato fue casual haberlo escuchado, perdido estaba aquel hombre que se sentó a mi lado, y algún recuerdo de la niñez traía que así decían:
Baixando polas Quiringostas, camiño de xabre con bastantes seixos, acompañado dalgun dos meus hirmans maiores. Camiño fondo, flanqueado por grandes eucaliptos, estes resonaban os días de aire, facendo que percibirás o espíritu do vento. O final do camiño, despois de duas curvas en forma de ese, aparece a ponte da vía do tren,
Vai o tren hacia Portugal,
Cando retorna,
O combolho vemolo pasar,
Camiño de ferro,
Que nos leva,
Dun a outro lugar.
En frente, o aroma do pan fresco da Saravia, recordos de esencias que te fan sonreír. Daquela, tiñanme dito que non pasara por debaixo da vía do tren, cando este transitaba por riva da ponte de ferro, que podía quedar cego. E eu realmente o creía, mente inocente en época de aprender. Sempre ó chegar ao caron da ponte, varias sensacions xurdian na cabeza, o de quedar cego, ¿Cómo seria un mundo de cegos?, ¿aquilo que imaxinou Saramago, quizas?.
Tamen a ponte reflexaba a fronteira mental de ser da aldea ou de Tui, conceptos imaxinarios de calquer territorio, xeneralizando usos e costumes entre os que viven dun e doutro lado da fronteira.
E nos momentos previos a supérala, agudizaban se os seis sentidos,
-Oídos atentos a captar calquer minimo movemento,
-Ollos buscando calquer ruido.
-A pel sensible, poñendo casi os pelos de punta, como si non quixeran deixar nada sin sentido
-Buscando os aromas doutro lado, para poder entrar mais confiado,
-Sabores e sinsabores que podo atopar no camiño, danlle voltas a cabeza, para que non che collan desprevenido.
-A imaxinacion percibindo seus posibles futuros, mais a la, do seu tempo inmediato, tras as fronteiras que creamos no camiño.
A imaxinacion formando parte da supervivencia da especie humana.
Un pequeno paso para o home, un gran paso para a humanidade,
Diluir fronteiras, deixar o tren pasar.
No mismo sitio, o mesmo rapaz, cos recordos de ver os anos pasar, xa non é un camiño fondo e polas Quiringostas en coche consigue rodar, non son os espíritus do vento, e o roce das ramas co aire o pasar.
Según sumas coñecementos, as creencias van se disipando, ainda que ese saber confirme algunha posibilidade de quedar cego, Sempre hai risco de quedar cego de calquer sentido, e a perdida da imaxinacion e un mal mui extendido.
Cegos de imaxinacion estamos, a non ser capaces xuntos de imaxinar un mundo millor, nin tan siquera no basico, e si fallan os soños, non teremos futuro, tan so un presente convulso, na percepción dos restantes sentidos.
Imaxinamos oír a o rival cando preparamos un debate, vemos na imaxinacion a ponte que pretendemos construir, palpamos e imaxinamos en momentos de penumbras, saboreamos con imaxinacion uns pementos de piquillo, ó recitar o asistente o menu que lle escribiron, os aromas na imaxinacion percibidos, fanme pedir un alvarinho.
¿Dónde esta o limite da imaxinacion?
¿Dónde imaxinamos os limites?
Si a cortamos de todo, asi non viviremos,
Cal é enton o limite por arriba, para non perdernos nun mundo de soños donde viviremos.
Si o tren perdía aceite, que non é probable pero si posible, e cuadrara cair unha gota no preciso momento, nas duas dianas negras que son nosas pupilas, o millor, hasta podías quedar cego, seria moita casualidade, ¿pero?
¿As casualidades existen?, ¿será a nosa vida un cúmulo de casualidades?.
¿Será casual que en malos tempos, haxa malos gobernos?
¿Será casual que si eleximos mal, mal seremos gobernados?
¿Será casual que si non facemos nada, nada avanceremos?
¿Será casual que o pobo escoite, e o alcalde cale?
¿Qué podemos facer para que cambien estas casualidades?
lunes, 10 de junio de 2013
paseando pola veira do minho
Fantasia do pensamento,
Melancólicos paseos pola
vida,
Abrumadoras forzas
misteriosas.
Vella cidade de Tuiy,
¿Por qué este noso
asombro o contemplarte?
¿Por qué ese aire de
resignacion,
O mirarte cair en ruinas?.
Estas pedras que miramos
amontonadas,
non son as mismas donte,
e cando mañan as
contemplen,
non seran as que
admiramos hoxe.
Todo cambia na vida,
Todo se muda e
transforma,
Camiñando vamos paso a
paso,
Sumidos nos nosos tristes
pensamentos.
Paseos por camiños que
non son alleos,
Oculos de regos,
Desagúes fuleros,
Madeiros do paseo.
Concepto irónico do
tempo,
Na procura dalgun
coñecemento.
Desesexo onírico do
contento.
“Que Buscas??
Que Busco??
Je je,
A locura ou a cordura??
O entender ou non
entender??
Que mais da!!
Cada un o é todo,
Cada un o é nada.
Ja ja.”
Buscamos sempre unha razón,
Un algo que nos confirme
que o estamos a facer ben.
Buscamos unha seguridade,
Para os tormentos que
temos no pensamento.
Buscamos solucións,
sentimentos que temos por
momentos.
e según se mire o
espacio-tempo,
podemos desesperar no
intento.
tomemolo con paciencia,
que malo sera,
que non se domine a
percepción.
Do que esta sucedendo.
Institucións
territoriais,
Organizacións sin
alianzas,
Gobernos sin esperanza,
Intereses de servicios,
de cidades que caen en
precipicio,
Monstruos e monstruosidades,
Dignificación na vida.
Garantía da sociedade.
Imperio de alianzas,
Estructuras sociais que
non alcanzan.
Causas que cautivan a esperanza,
Cuidado co precipicio,
Que acarrea a sociedade.
Que lenta mente mata,
A esgrimida palabra,
¿Que escandalo faranos
sair en procesion?,
Para que en libre
conclusión,
Paseemos nosos defectos.
E ca ilusión poñamos noso
asombro,
No simple concepto.
Misteriosos monstruos,
Fantasía do pensamento.
viernes, 7 de junio de 2013
noite de San Xoan
É a noite na que os mortos
Despertan dos seu soños eternos,
E os espiritus, vagan a traves das tinieblas,
O sol desaparece no horizonte,
Para non volver a reflexar seus raios
Nos rostros desvaidos dos humanos.
O Branco apagado cor dos esqueletos,
Reflexan en todos aqueles que os miran
Un frio intenso na sua ialma,
Unha imaxen insipida do seu propio ser.
Caera sobre todos nos un enemigo,
Pra xustificar nosa xa derota en vida,
Dún fraxil e eterno corazón.
Escoitaranse voces o lexos,
Nosos gritos de pracer,
A sangre correra a traves dos anos,
Tocando un dia seu fin.
1
Esqueletos branquecidos
Sombras da noite
Espiritus dos infernos
Noite estraña de San Xoan.
2
Estrelas que vides doutros mundos
Pensamentos inquietos dos vivos
Por algo que foi e sera
Noite estraña de San Xoan.
3
Sombras da noite
Portales que van levar
¿é unha festa ou algo mais?
Noite estraña de San Xoan.
4
Pensamentos inquietos dos vivos
Sentimentos calados dos espiritus
Por algo que vai pasar
Noite estraña de San Xoan.
5
Portales que van levar
Ladridos de cans inquietos
Esplandor da fogueira
Noite estraña de San Xoan.
6
Sentimentos calados dos espiritus
Somentes cinza no chan
E a xente que se vai
Noite estraña de San Xoan.
7
Ladridos de cans inquietos
Mortos e vivos,
A quen temeran?
Noite estraña de San Xoan.
Despertan dos seu soños eternos,
E os espiritus, vagan a traves das tinieblas,
O sol desaparece no horizonte,
Para non volver a reflexar seus raios
Nos rostros desvaidos dos humanos.
O Branco apagado cor dos esqueletos,
Reflexan en todos aqueles que os miran
Un frio intenso na sua ialma,
Unha imaxen insipida do seu propio ser.
Caera sobre todos nos un enemigo,
Pra xustificar nosa xa derota en vida,
Dún fraxil e eterno corazón.
Escoitaranse voces o lexos,
Nosos gritos de pracer,
A sangre correra a traves dos anos,
Tocando un dia seu fin.
1
Esqueletos branquecidos
Sombras da noite
Espiritus dos infernos
Noite estraña de San Xoan.
2
Estrelas que vides doutros mundos
Pensamentos inquietos dos vivos
Por algo que foi e sera
Noite estraña de San Xoan.
3
Sombras da noite
Portales que van levar
¿é unha festa ou algo mais?
Noite estraña de San Xoan.
4
Pensamentos inquietos dos vivos
Sentimentos calados dos espiritus
Por algo que vai pasar
Noite estraña de San Xoan.
5
Portales que van levar
Ladridos de cans inquietos
Esplandor da fogueira
Noite estraña de San Xoan.
6
Sentimentos calados dos espiritus
Somentes cinza no chan
E a xente que se vai
Noite estraña de San Xoan.
7
Ladridos de cans inquietos
Mortos e vivos,
A quen temeran?
Noite estraña de San Xoan.
Telmo Alfaya Pérez
foto. Javier Alvarez Rivadulla
jueves, 6 de junio de 2013
ofrenda a Jesus sacramentado
“¿no os atrae el misterio
profundo,
de mil cosas inútiles,
viejas, polvorientas?
El espíritu de esas cosas
pasadas,
Un mundo de sensaciones
esfumadas
en la lejanía de los
tiempos.”
El fin de las almas en el
purgatorio,
El pecado eterno de un
dios tenebroso.
.“Delegado regio en la
ofrenda del Santísimo”
El silencio del demonio,
El predicar de un brujo,
El maldecir de un
clérigo.
.“Jesús sacramentado,
No Reino de Galicia,
Mezcla de divino e
humano”
Las tinieblas del
infierno,
La debilidad de los vivos,
El sueño de los muertos.
.“Alcaldes de ciudades,
Que añoran antiguas
capitales”
El cáliz de la sangre,
El fin del recuerdo.
El presente de los
hechos.
.“Procesións,
Institucionais tradicions,
Símbolos de identidade,
Dunha Galicia particular.
El fuego del pecado,
la justicia del ser
humano,
la ira de nuestros hermanos.
.“Solemnes dificultades económicas”,
Das xentes nas antiguas
capitales,
Las penas en los
recuerdos,
las alegrías en los
sueños,
.ofrendas gratuitas que
esperan o sacramento,
dunha nova conversión,
gañando de novo as
eleccións,
que apacigüe seu sufrimento,
el atardecer del
encuentro,
el ideario del guerrero,
el lazarillo del pueblo,
la verdad de la piedra
filosofal.
.¿que aconteceu no
medievo de 1669?
La leña del árbol
sagrado,
La absoluta verdad,
La absurda realidad.
.A Coruña, Lugo, Ourense,
santiago, Mondoñedo, Betanzos, Tui,
Santo entierro,
Santo encuentro.
Santos que lleva el
pueblo.
Gobiernos que se lo
gastan en paseos.
Con los dineros que le
saca al pueblo.
miércoles, 5 de junio de 2013
unha jran cornetada.
A cornetada, tradición
moi arraigada nesta nosa terra, trala morte dun dos casados,
E si o viudo
arrexuntabase outra vez, durante sete noites seguidas faciase soar o ronco son
dos cornos, para que o espiritu do morto fuxira, e asi poder emprender unha
nova vida, sin a inxustiza dos recordos que dictan que un pasado sempre foi
millor.
A cornetada, tradición
que foi cambiada, xa non son eses agradables sons (1), que nun largo tempo
cubrian as xentes desta terra. Agora soan estridentes, chillidos impertinentes(2).
Donde a morte en vida dos estafados, desahuciados, marxinados, maltratados,
malpensados, buscan as almas en pena dos gobernos que non solucionan seus
problemas.
E cando a desesperación
apoderase destas almas en vida, fan soar os sons destemplados dos humanos,
durante os días que lle restan ata o fin dos seus días, ou ata resarcir o
prexuizo recibido polos propios humanos(3).
Os gobernantes teñen que
escoitar o ronco son da xustiza, para que seu espíritu mude
Nunha nova vida.
(1) Os ideales.
(2) os caudales.
(3)Nunca o faran contra
outra especie animal. neste caso culpan a Dios de non telos protexidos das
garras do enemigo.
martes, 4 de junio de 2013
o vento
Tuiy, miña cidade.
Na fortuna e na derrota.
Esta o camiño.
“o vento murmuraba,
Soñaba,
Mais non dormía.”
Na fortuna e na derrota,
As duas levan a misma
gloria.
Os ventos eran continuos,
O río estaba crecido,
O tempo era calido,
Baixo o sombrío.
a fortuna e a derrota,
Ambas camiñan da man,
Na ventura do soñado
Sendo fortuna si foi ben pensado,
Derrota si mal
imaxinado,
Tuiy, miña cidade.
Gardate de tanta
vanidade,
Comunicate con humildade.
Que na fortuna e na
derrota,
a paciencia tamen se
agota.
E na gloria do prometido,
O fracaso de non haber
cumplido.
Tuiy, miña cidade.
¿Qué mal fixemos nos?
Para merecer estes
gobernantes.
“o vento murmura,
Soña,
Mais non esta dormido.”
jueves, 30 de mayo de 2013
Un Reino.
Una vez tuve un sueño
Un Reino donde las aguas mansas,
transcurren en otra dimensión del tiempo,
donde la ilusión de la niñez,
nos convierte en pequeños guerreros,
soñadores de un mundo victorioso,
Mas allá del presente tormentoso.
Un Reino donde la palabra sea punto de
encuentro,
donde la Libertad no sea lastrada
por el tiempo,
que usamos en la búsqueda de lo nuestro.
Un Reino donde el más misero de sus
siervos,
no le falte sustento,
ni lugares que lo resguarde de las
inclemencias del tiempo.
Un Reino donde toda su diversidad,
se incluya como parte de un solo cuerpo,
buscando ahí su punto de encuentro.
“Una vez tuve un sueño,
y
aun lo sigo teniendo.”
Suscribirse a:
Entradas (Atom)









