lunes, 17 de junio de 2013

La Mentira



Un estudio serio de la mentira.

Esta ha de reproducirse forzosamente en el cerebro, la mentira,
Aunque sea mentira lo que yo aquí de por cierto,
O sea verdad la mentira que yo cuento.

La mentira, ¿es todo lo que no es cierto?.
 
No, si así fuere seria mentira lo que cuento.
Si es cierta la mentira,
Mintamos pues a nuestros adentros,
Siendo cierto lo que espero,
y no me miente mi cerebro.

Mentirosos son los que mienten
Y también los que no entienden,
Por que el que miente sabe,
Que a veces es cierto,
Y el que no entiende la mentira
Da por cierta la sabiduría.

Que raro es esto de la mentira,
Que mueve y remueve sentimientos,
No queremos que nos mientan,
Y asumimos disfraces por ciertos,

La mentira es un cuento,
Que no afecta a mis lamentos,
La mentira es una expresión,
Que todos llevamos dentro,
¿Será verdad lo que cuento?

Mintamos pues diciendo lo cierto,
Que mentira es lo que sobra del acierto,
No digamos más mentiras,
Acreditemos los aciertos,
Mientras innegables sean los sentimientos,

Y si ciertas las hayáis,
Los adornos las negaran.
Que intuiciones no son razones,
Para desprestigiar.
Más si las mentiras son obvias,
Por escabrosas que afectan a la dignidad,
Mentir, a veces es decir la verdad.

Contadme una mentira,
Que la verdad es difícil de encontrar,
Cuando se encuentra mezclada,
Con los pensamientos de la humanidad,
De la persona que lo esta a contar,

La mentira, una seria verdad,
Que siempre hay que tener en cuenta al hablar.

Aunque la ausencia de la verdad,
Nunca es mentira.
¿Será esto que digo verdad?

recuerdos

Imágenes que activan los resortes de la memoria,
Memoria que impulsa la imaginación,
Imaginación que nos lleva a una realidad pasada,
Pasados que marcan los pensamientos de los Pueblos,
Pueblos que imaginan buscando siempre una razón,
Muchas veces sin tener en cuenta,
Que todo es imaginación.

martes, 11 de junio de 2013

percepcion dos sentidos


Cuenta aquella mesa, que vio y escucho tantas cocas, cuando sobre ella ya estaban apoyados los cafés y las copas. Soy tablero de mampara, me clavaron unas puntas, me pusieron unas patas, y aquí me dejaron bajo unas chapas metálicas, en un cubierto de un bar de pueblo, con un Templo en frente, en el atrio aparcaban sus clientes, aquellos clientes del Bar, y aquellos clientes del Clero. “clientes del Clero” eso escuche decir, en alguna de las grandes y largas conversaciones, de aquellas gentes de Pueblo.

El siguiente relato fue casual haberlo escuchado, perdido estaba aquel hombre que se sentó a mi lado, y algún recuerdo de la niñez traía que así decían:

Baixando polas Quiringostas, camiño de xabre con bastantes seixos, acompañado dalgun dos meus hirmans maiores. Camiño fondo, flanqueado por grandes eucaliptos, estes resonaban os días de aire, facendo que percibirás o espíritu do vento. O final do camiño, despois de duas curvas en forma de ese, aparece a ponte da vía do tren,

Vai o tren hacia Portugal,
Cando retorna,
O combolho vemolo pasar,
Camiño de ferro,
Que nos leva,
Dun a outro lugar.

En frente, o aroma do pan fresco da Saravia, recordos de esencias que te fan sonreír. Daquela, tiñanme dito que non pasara por debaixo da vía do tren, cando este transitaba por riva da ponte de ferro, que podía quedar cego. E eu realmente o creía, mente inocente en época de aprender. Sempre ó chegar ao caron da ponte, varias sensacions xurdian na cabeza, o de quedar cego, ¿Cómo seria un mundo de cegos?, ¿aquilo que imaxinou Saramago, quizas?.
Tamen a ponte reflexaba a fronteira mental de ser da aldea ou de Tui, conceptos imaxinarios de calquer territorio, xeneralizando usos e costumes entre os que viven dun e doutro lado da fronteira.
E nos momentos previos a supérala, agudizaban se os seis sentidos,

-Oídos atentos a captar calquer minimo movemento,
-Ollos buscando calquer ruido.
-A pel sensible, poñendo casi os pelos de punta, como si non quixeran deixar nada sin sentido
-Buscando os aromas doutro lado, para poder entrar mais confiado,
-Sabores e sinsabores que podo atopar no camiño, danlle voltas a cabeza, para que non che collan desprevenido.
-A imaxinacion percibindo seus posibles futuros, mais a la, do seu tempo inmediato, tras as fronteiras que creamos no camiño.

A imaxinacion formando parte da supervivencia da especie humana.
Un pequeno paso para o home, un gran paso para a humanidade,
Diluir fronteiras, deixar o tren pasar.

No mismo sitio, o mesmo rapaz, cos recordos de ver os anos pasar, xa non é un camiño fondo e polas Quiringostas en coche consigue rodar, non son os espíritus do vento, e o roce das ramas co aire o pasar.

Según sumas coñecementos, as creencias van se disipando, ainda que ese saber confirme algunha posibilidade de quedar cego, Sempre hai risco de quedar cego de calquer sentido, e a perdida da imaxinacion e un mal mui extendido.

Cegos de imaxinacion estamos, a non ser capaces xuntos de imaxinar un mundo millor, nin tan siquera no basico, e si fallan os soños, non teremos futuro, tan so un presente convulso, na percepción dos restantes sentidos.
Imaxinamos oír a o rival cando preparamos un debate, vemos na imaxinacion a ponte que pretendemos construir, palpamos e imaxinamos en momentos de penumbras, saboreamos con imaxinacion uns pementos de piquillo, ó recitar o asistente o menu que lle escribiron, os aromas na imaxinacion percibidos, fanme pedir un alvarinho.

¿Dónde esta o limite da imaxinacion?
¿Dónde imaxinamos os limites?
Si a cortamos de todo, asi non viviremos,
Cal é enton o limite por arriba, para non perdernos nun mundo de soños donde viviremos.

Si o tren perdía aceite, que non é probable pero si posible, e cuadrara cair unha gota no preciso momento, nas duas dianas negras que son nosas pupilas, o millor, hasta podías quedar cego, seria moita casualidade, ¿pero?
¿As casualidades existen?, ¿será a nosa vida un cúmulo de casualidades?.

¿Será casual que en malos tempos, haxa malos gobernos?
¿Será casual que si eleximos mal, mal seremos gobernados?
¿Será casual que si non facemos nada, nada avanceremos?
¿Será casual que o pobo escoite, e o alcalde cale?
¿Qué podemos facer para que cambien estas casualidades?

lunes, 10 de junio de 2013

paseando pola veira do minho


Fantasia do pensamento,
Melancólicos paseos pola vida,
Abrumadoras forzas misteriosas.

Vella cidade de Tuiy,
¿Por qué este noso asombro o contemplarte?
¿Por qué ese aire de resignacion,
O mirarte cair en ruinas?.

Estas pedras que miramos amontonadas,
non son as mismas donte,
e cando mañan as contemplen,
non seran as que admiramos hoxe.

Todo cambia na vida,
Todo se muda e transforma,

Camiñando vamos paso a paso,
Sumidos nos nosos tristes pensamentos.
Paseos por camiños que non son alleos,
Oculos de regos,
Desagúes fuleros,
Madeiros do paseo.

Concepto irónico do tempo,
Na procura dalgun coñecemento.
Desesexo onírico do contento.

“Que Buscas??
Que Busco??
Je je,
A locura ou a cordura??
O entender ou non entender??
Que mais da!!
Cada un o é todo,
Cada un o é nada.
Ja ja.”

Buscamos sempre unha razón,
Un algo que nos confirme que o estamos a facer ben.

Buscamos unha seguridade,
Para os tormentos que temos no pensamento.

Buscamos solucións,
sentimentos que temos por momentos.

e según se mire o espacio-tempo,
podemos desesperar no intento.

tomemolo con paciencia,
que malo sera,
que non se domine a percepción.
Do que esta sucedendo.

Institucións territoriais,
Organizacións sin alianzas,
Gobernos sin esperanza,
Intereses de servicios,
de cidades que caen en precipicio,

Monstruos e monstruosidades,
Dignificación na vida.
Garantía da sociedade.

Imperio de alianzas,
Estructuras sociais que non alcanzan.
Causas que cautivan a esperanza,

Cuidado co precipicio,
Que acarrea a sociedade.
Que lenta mente mata,
A esgrimida palabra,

¿Que escandalo faranos sair en procesion?,
Para que en libre conclusión,
Paseemos nosos defectos.
E ca ilusión poñamos noso asombro,
No simple concepto.

Misteriosos monstruos,
Fantasía do pensamento.

viernes, 7 de junio de 2013

noite de San Xoan


É a noite na que os mortos
Despertan dos seu soños eternos,
E os espiritus, vagan a traves das tinieblas,
O sol desaparece no horizonte,
Para non volver a reflexar seus raios
Nos rostros desvaidos dos humanos.


O Branco apagado cor dos esqueletos,
Reflexan en todos aqueles que os miran
Un frio intenso na sua ialma,
Unha imaxen insipida do seu propio ser.


Caera sobre todos nos un enemigo,
Pra xustificar nosa xa derota en vida,
Dún fraxil e eterno corazón.
Escoitaranse voces o lexos,
Nosos gritos de pracer,
A sangre correra a traves dos anos,
Tocando un dia seu fin.

1
Esqueletos branquecidos
Sombras da noite
Espiritus dos infernos
Noite estraña de San Xoan.
2
Estrelas que vides doutros mundos
Pensamentos inquietos dos vivos
Por algo que foi e sera
Noite estraña de San Xoan.
3
Sombras da noite
Portales que van levar
¿é unha festa ou algo mais?
Noite estraña de San Xoan.
4
Pensamentos inquietos dos vivos
Sentimentos calados dos espiritus
Por algo que vai pasar
Noite estraña de San Xoan.
5
Portales que van levar
Ladridos de cans inquietos
Esplandor da fogueira
Noite estraña de San Xoan.
6
Sentimentos calados dos espiritus
Somentes cinza no chan
E a xente que se vai
Noite estraña de San Xoan.
7
Ladridos de cans inquietos
Mortos e vivos,
A quen temeran?
Noite estraña de San Xoan.


Telmo Alfaya Pérez

foto. Javier Alvarez Rivadulla

jueves, 6 de junio de 2013

ofrenda a Jesus sacramentado



“¿no os atrae el misterio profundo,
de mil cosas inútiles, viejas, polvorientas?
El espíritu de esas cosas pasadas,
Un mundo de sensaciones esfumadas
en la lejanía de los tiempos.”

El fin de las almas en el purgatorio,
El pecado eterno de un dios tenebroso.

.“Delegado regio en la ofrenda del Santísimo”

El silencio del demonio,
El predicar de un brujo,
El maldecir de un clérigo.

.“Jesús sacramentado,
No Reino de Galicia,
Mezcla de divino e humano”

Las tinieblas del infierno,
La debilidad de los vivos,
El sueño de los muertos.

.“Alcaldes de ciudades,
Que añoran antiguas capitales”

El cáliz de la sangre,
El fin del recuerdo.
El presente de los hechos.

.“Procesións,
Institucionais tradicions,
Símbolos de identidade,
Dunha Galicia particular.

El fuego del pecado,
la justicia del ser humano,
la ira de nuestros hermanos.

.“Solemnes dificultades económicas”,
Das xentes nas antiguas capitales,

Las penas en los recuerdos,
las alegrías en los sueños,

.ofrendas gratuitas que esperan o sacramento,
dunha nova conversión,
gañando de novo as eleccións,
que apacigüe seu sufrimento,

el atardecer del encuentro,
el ideario del guerrero,
el lazarillo del pueblo,
la verdad de la piedra filosofal.

.¿que aconteceu no medievo de 1669?

La leña del árbol sagrado,
La absoluta verdad,
La absurda realidad.

.A Coruña, Lugo, Ourense, santiago, Mondoñedo, Betanzos, Tui,

Santo entierro,
Santo encuentro.
Santos que lleva el pueblo.
Gobiernos que se lo gastan en paseos.
Con los dineros que le saca al pueblo.

miércoles, 5 de junio de 2013

unha jran cornetada.


A cornetada, tradición moi arraigada nesta nosa terra, trala morte dun dos casados,
E si o viudo arrexuntabase outra vez, durante sete noites seguidas faciase soar o ronco son dos cornos, para que o espiritu do morto fuxira, e asi poder emprender unha nova vida, sin a inxustiza dos recordos que dictan que un pasado sempre foi millor.

A cornetada, tradición que foi cambiada, xa non son eses agradables sons (1), que nun largo tempo cubrian as xentes desta terra. Agora soan estridentes, chillidos impertinentes(2). Donde a morte en vida dos estafados, desahuciados, marxinados, maltratados, malpensados, buscan as almas en pena dos gobernos que non solucionan seus problemas.

E cando a desesperación apoderase destas almas en vida, fan soar os sons destemplados dos humanos, durante os días que lle restan ata o fin dos seus días, ou ata resarcir o prexuizo recibido polos propios humanos(3).
Os gobernantes teñen que escoitar o ronco son da xustiza, para que seu espíritu mude
Nunha nova vida.



(1) Os ideales.
(2) os caudales.
(3)Nunca o faran contra outra especie animal. neste caso culpan a Dios de non telos protexidos das garras do enemigo.

martes, 4 de junio de 2013

o vento


Tuiy, miña cidade.

Na fortuna e na derrota.
Esta o camiño.

“o vento murmuraba,
Soñaba,
Mais non dormía.”

Na fortuna e na derrota,
As duas levan a misma gloria.

Os ventos eran continuos,
O río estaba crecido,
O tempo era calido,
Baixo o sombrío.

a fortuna e a derrota,
Ambas camiñan da man,
Na ventura do soñado
Sendo fortuna si foi ben pensado,
Derrota si mal imaxinado,

Tuiy, miña cidade.
Gardate de tanta vanidade,
Comunicate con humildade.
Que na fortuna e na derrota,
a paciencia tamen se agota.

E na gloria do prometido,
O fracaso de non haber cumplido.

Tuiy, miña cidade.
¿Qué mal fixemos nos?
Para merecer estes gobernantes.

“o vento murmura,
Soña,
Mais non esta dormido.”

jueves, 30 de mayo de 2013

Un Reino.


Una vez tuve un sueño

Un Reino donde las aguas mansas,
transcurren en otra dimensión del tiempo,
donde la ilusión de la niñez,
nos convierte en pequeños guerreros,
soñadores de un mundo victorioso,
Mas allá del presente tormentoso.

Un Reino donde la palabra sea punto de encuentro,
donde la Libertad no sea lastrada por el tiempo,
que usamos en la búsqueda de lo nuestro.

Un Reino donde el más misero de sus siervos,
no le falte sustento,
ni lugares que lo resguarde de las inclemencias del tiempo.

Un Reino donde toda su diversidad,
se incluya como parte de un  solo cuerpo,
buscando ahí su punto de encuentro.

“Una vez tuve un sueño,
 y aun lo sigo teniendo.”

martes, 28 de mayo de 2013

el recuerdo


El sentimiento,
¿Qué sentimos cada momento?

El recuerdo lejano en el tiempo,
De los que allí algún día estuvieron,
Un recuerdo breve en el pensamiento,

Creador del arte,
En el efímero paso del tiempo.

Que quede en la memoria el Valor de nuestra Historia,
Para que en suave llanto muestre nuestra gloria,
Y nos recuerde que se puede repetir la misma historia.

Mas no guardemos los rencores ni los honores, que nos hacen gloria,
No guardemos en la memoria,
Los dolores de otras historias,
Guardemos lo que a nosotros nos toca.

¡Memoria!, ¿Qué recuerdo me traes al presente?,
Al contemplar lo ausente,
Piedra que en el camino hizo a otros tropezar,
Apartémosla,
No valla ser, que en ella vallamos a tropezar.

¡Insensata memoria del tiempo¡
Que quede tan solo en mi pensamiento,
Los recuerdos como algo que pudo pasar,
Y que no se puede volver a realizar.

Que triste la historia de un pueblo,
Que de seguido echa la vista atrás,
Triste historia de los recuerdos,
Que no se pueden resarcir,

Memorias que no dan para más,
Historias que se escuchan por la calle al callar.

Recuerdos, que sirvan para que vivamos en Paz.

miércoles, 22 de mayo de 2013

Visitas Fugaces

foto de Javier Alvarez Rivadulla, titulada "Visitas Fugaces".


Visitas fugaces,
Son nuestras vidas a través de los tiempos,

Fugaces visitas,
A la humanidad de los templos,


Visitas fugaces,
De gentes que allí estuvieron,

Fugaces visitas,
Al paraíso terrenal,
Que Tui lleva dentro.

Fugaz es el presente,
El pasado eterno,
Inalcanzable el futuro,
Si no es con la imaginación que tenemos,

Luces que cruzan los cuerpos,
Cuando estos están en movimiento,
Sombras de instituciones,
Que no avanzan con los tiempos,

Almas perdidas,
En los pulpitos de oradores,
Cánticos de ruiseñores,
Sermones del silencio,
Teólogos del pasado.

Reliquias de los Santos,
Retóricas de los Salmos,
Altares cubiertos,
De oro manchados,

Espectros que viven
Y conviven en los templos,
Objetivos de cámaras,
Que llevan detrás un esperto.

Fotos que pueden llevar
La imaginación dentro.