sábado, 10 de abril de 2021

rebelión social pacifica.

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

xa atopei a ferramenta que perdera fai uns 300.000 anos.


Xa estamos preparados para sementar a “Leira”.

Tras a fertilización con esterco de burra.

Que é millor para que creza a verdura.


rebelión social pacifica.

¿como?


Las melodiosas notas que provenían del piano,

me llegaban a través de la radio.


Sueño de un Domingo en la primavera de cualquier época.

En silencio y a una distancia prudente para no caerme, observo el abismo que tengo en frente. Un sueño diferente capaz de igualar al consciente.

La vida entendida como la suma de una consciencia colectiva.


“estoy cierto que las aflicciones del tiempo presente no tienen proporción alguna con la gloria futura, que se manifestara y brillaraen nosotros algun día.”


obxetivo común e dialogo constante.


que bellos son ellos,

cuando en la imaginación se acercan a los nuevos tiempos.

Y en la realidad de los pensamientos,

se crean y recrean en los sueños.


La tragedia del ser humano ante la “Superproducción” para la supervivencia del individuo.

En medio de los cánticos de sirenas que cautivan a los “Orcos”, que sin sentido critico se arrastran hacia las llamas de lo absurdo.


La pasión de la carne,

el deseo ardiente de la concupiscencia,

las estrellas divinas de la ciencia.

Si, eu créo nesta Sociedade, que ainda que lenta para meu entender, vai encaixando o Saber.

El homo-habilis, como especie indeterminada entre el inconsciente y el consciente. Entre la naturaleza del individuo y la naturaleza del todo.

O un eo diverso.

O un como misterio.


“Caldo de Gloria”,

o alimento para nosa memoria.

A miseria petando na porta.

 

Derrota y miel,

la vida en los contrastes de sabores,

en la diferencia de opiniones,

En la lucha de pasiones.


Todos unidos,

unidos nun todo como ser vivo.


Pola liberdade de expresión,

pola liberdade de elección.


Voluntarios por un soño.

Que ninguen pase fame neste pobo.

Con fe, para adaptarse ao entorno.


sábado, 3 de abril de 2021

A economía de subsistencia nas sociedades modernas.


 

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

A economía de subsistencia nas sociedades modernas.

Con capacidade de producción, garantindo un “minimo” a pobación.

alimentando a alma, cos desexos de conseguilo.


Historias que poñen e quitan “señoríos” según o poder establecido.

La turba, la masa enfurecida accediendo al bastión de la cultura.

Tiempos aquellos de asedios constantes,

de innobles señores, que batallan por sus posiciones.


Deixádeme que faga de abogado do Diaño.

Pois el tamen ten pasado, e sempre este nos enseña algo.


La divina comedia,

en franja de máxima audiencia.

Si para vivir, temos que renuncias a verdade,

non dudedes que mentiremos como humanidade.


Somos por condición, erdeiros do noso pasado.

Tanto na Gloria, como no engaño.

O Diaño, é ese que se agacha baixo a incomprensión do que busca o malo, para derribar a quen esté ao o mando, e non para axudalo.

Somos por condición, humanos.


“ a millor medicina?. Unha boa alimentación.

Fonte de toda condición.


“fonte pura, donde beberemos a realidade sin mezcla.”

o pobo famélico de boas palabras que axiten sua alma.


Voluntarios por un soño.

Que ninguen pase fame neste pobo.

Con fe, para adaptarse ao entorno.


miércoles, 24 de marzo de 2021

Juaquin resucitou

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

Resucitou Xoaquin de Amorin, Xan das bolas, como o coñecin.

Si, si Jesucristo pudo, por que non ia el poder tamén resucitar?.

Un deses homes de boa fé, que sempre se recordan con cariño.


Cando de neno eu empezaba a ser consciente desta vida que nos leva, xa durmia Xoaquin no cuberto enriba da herva na vispera das festas da nosa Señora da Guia, e así un ano tras outra hasta u “outro día”.


Fai uns meses chegara a os meus oidos, que morrera, e na pena que en min produxo, escribinlle unha necrolóxica. Que así como a sentin, publiqueina sin meditación previa.

Sorpresa a miña, cando en comentarios na publicación que fixera, confirmabanme que non morrera.


Que facer?, pedir disculpas?, por si en alguen lle xurdiu a pena polo que eu dixera.

-deixemos correr e que sexa o que Deus queira, pensei para min.

E así foi como resucitou “Xoaquin das Chivas”.


-”ti cando escoites que morreu o Juaquin das Chivas, é que morrin eu. Porque Juaquins hai moitos, ademais eu nunca morro. Defiame Juaquin antes de sacar enta foto diante do bar.


-un apreta Juaquin, e alá donte te leve teu espiritu, que che deixe seguir tomando tua copa de licor café cún amigo.


Un apreta, e disculpas pola confusión...


 

jueves, 18 de marzo de 2021

peregrinos e visitantes,


 

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

peregrinos e visitantes,

acollense na carcere vella, presos polo sistema,

buscando refuxios que alivien suas penas.


Que tristes deven de estar os peregrinos e viaxantes,

para saciar a fame de experiencias.

pois procuran o inolvidable.

Neses instantes que recluidos nas “celdas” dos discordantes,

apelan a liberdade.

Metamorfosis dun bicho con cirrosis.


Libres e veraces, ante o pensamento que nos trae,

soños eternos das “clases”.

Buscando el todo en la nada,

buscando la nada en el todo.

E no mismo “algoritmo”, o que somos.


Hay que saber tantas cosas y callarse tantas veces, para encontrar el camino correcto. Que se me hace casi imposible seguir caminando, si no planteo preguntas sobre a que altura del camino me encuentro, y así determinar cuan lejos queda el destino.


Todos temos pretensións de explicar e organizar racionalmente o mundo.

E todos, dun ou doutro xeito, van encaixando na realidade do noso mundo “interno”, metido no mais profundo pensamento.



viernes, 12 de marzo de 2021

Los idus de Marzo.

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

Los idus de Marzo.


Sueños que dan satisfacción a lo propio.

Sueños eróticos.


Estúpidos diálogos, cesados y humillados.

Consejeros de matices redactados.


Sorpresas mascullas en la deriva de la estrategia que como sociedad nos afecta.


De nuevo los “jardines de Versalles están floreciendo”.

Mientras en sus calles, el pueblo esta sufriendo.


-“los idus de marzo han llegado”.

-”si, paro aún no han acabado”.


Oh, Capitan, mi Capitan !!

nuestro azaroso viaje no ha terminado,

el fin, es seguir soñando.


Un estallido social esta empezando a brotar.

El despertar de los ineptos,

en la ejecución de los sueños.

Faraónicos templos,

para los placeres de los gobiernos.


-que a “sociedade civil” teña que organizarse en “O.N.G.s”para repartir o básico a “familias” da comunidade, e os “gobernos establecidos” estén imaxinando “pontes” sobre o Minho para o lecer do “paseo”, di o pouco que estan conectados co día a día dos seus “conciudadanos”.


E xa non e fame que poidamos pasar, si non o absurdo que e engalanar os altares, sin antes comulgar ca Carne.


“¡Cuidarvos dos idus de marzo!”

usando o sentido común, ante as realidades da poboación.


Con fé, para adaptarse ao entorno.

Voluntarios por un soño,

e que ninguen pase fame neste pobo.



lunes, 1 de marzo de 2021

no camiño

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

no camiño interior que nos leva polas almas do pasado,

recordo vivo da conexión divina entre humanos.

cargados de maxia, que nos fai sentir parte inseparable deste mundo que nos rodea.

Confianza e fe. Para seguir dando pasos na integración do Ser.


Na historia da terra donde vivo,

hai lugares que merece a pena coñecer,

lendas e mitos que reconfortan o espiritu.

Riqueza cultural do medio rural.


Ao redor da candea, revoloteaba unha luciérnaga.

Medidas de gracia, para quen alcanza.


No camiño, rituais que reconfortan o espititu.

Nese camiñar a traves do tempo,

nese camiñar polo universo.


Lo divino y lo humano van de la mano,

y el pensamiento matemático,

no difiere del poeta enamorado.

Galiça


 

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

na Galiça, acollemos a os celtas, e estes integráronse da millor maneira. Logo acollemos a os romanos, pois traian unha boa organización e alguns bos inventos. Pasamos de muiños reticulares, a muiños rotacionales.

Logo viñeron os suevos, os vandalos e os alanos. ainda que como os outros, roubaran en moitos pueblos, tamen os acollemos.

Logo acollemos a os godos, a os visigodos, e a todos cantos se acercaban por este recuncho do mundo.

Eo pobo Galaico observando o acontecido, collendo o millor de cada “Tribu”, consigue que todos acaben facendo usos e costumes do noso entorno.

-unha copa de viño, acompañada dun amigo.

E Si chega outra “tribu” cunha millor proposición, non dudaremos en adaptarnos a ocasión.



jueves, 25 de febrero de 2021

Fantástico!!


 

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

Los abrazos que se desean,

están cargados de los Dones que uno lleva.

Y con solo pensarlo,

se desencadena en nuestro interior una satisfacción plena.

Si los deseos, son de ética buena,


Como peregrino incansable.

buscando la razón,

sin nunca alcanzarle.


Viendo la luz siempre al final del túnel,

cruzando el prisma de mis costumbres,

iluminando de sentido cada rincón de lo conocido.


El Oráculo desgranando la razón se observa al fondo.

Exponiendo minuciosamente todo el talento guardado en el consciente de los humanos. todo esta allí, para disipar las dudas a cualquier pregunta que planteemos.


<< Verba autem nea non praeteribunt >>

<< Veritas Domin manet in aeternum >>

<< Tu autem idem ipse es, anni tui non deficient >>



Gustame ese “alento do mar”,

que eleva o animo de quen esta a escoitar.

Gustame a música que me fai soñar.


Como pequenas divinidades protectoras,

representadas en cada nota que dan.

Facendo Chegar aos nosos oidos

o sendido de estar vivos.


Fantástico!!

pues “el tiempo a todos nos alcanza y a todos nos iguala”.

La vida es un juego donde elegimos ser influenciados por el saber.

El saber relacionarse con los demas,

el saber relacionarse con uno mismo,

el saberse consciente en el presente.


Eo millor, xuntarse con amigos,

para que en placenteras tareas do día a día,

melloremos o mundo que nos rodea.


Todos somos necesarios nálgun sentido,

apoiemos aquilo que poida ser bo para o colectivo.

alimentando a alma, cos desexos de conseguilo.


“ a millor medicina?. Unha boa alimentación.

Fonte de toda condición.


“fonte pura, donde beberemos a realidade sin mezcla.”

o pobo famelico de boas palabras que axiten sua alma.



Voluntarios por un soño.

Que ninguen pase fame neste pobo.

Con fe, para adaptarse ao entorno.


 

martes, 2 de febrero de 2021

a humanidade

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

A Libertade, é directamente proporcional a abundancia dos bens de primeira necesidade, e inversamente proporcional a os traballos que temos que realizar para que non nos falten.


Tomemos un respiro con toda a prudencia que se require, e con paciencia para saber esperar os acontecementos, iniciemos conversacións que sirvan de base para un mello encaixe.


a humanidade de follas caducas.

Cargada de froitas, que alimentan o espiritu den quen o pensa.

Sigamos a gran viaxe da vida disfrutando da travesía, ainda que sexan nas “Galeras”, nosa habitual residencia. A unidade fai a forza.


Dejenme que os cuente, cual es la percepción de mi mente.

Trabajos precarios que no alcanzan para tener una vida tranquila a corto plazo, calculo de futuros trabajos.


Según as noticias que estou escoitando, o sistema se bloquea, eo movemento dos capitales, están entre realidades virtuales.


Implacable pasa o tempo,

inquieto ante as circunstancias que estamos vivindo.


Abertas as ventanas,

aireando a estancia,

e a vida transcurre en calma.


A tensa espera se agudiza,

e a parálisis entume-ze nosas vidas.


Esperanza, esperanza é o que precisa nosa alma,

para levar o día a día que nos arrastra.


Collamos ca calma suficiente,

pondo os seis sentidos no presente.

Buscando solucións capaces de chagar as partes.


“fai ben, e non mires a quen”. Xa o dí o refran.


Que manía de querer hurgar en la herida,

para ponerle en el “banquillo” de los necesitados.


-no es pertinente,

se escucha frecuentemente.

Siendo todos necesitados,

en un, u otro grado.


O auxe e caida dun mito,

o ouro como recurso económico.

Cuadriculados, a hora de archivar datos.



“sacan o ouro dun buraco debaixo da montaña, para metelo noutro buraco debaixo do banco.”

¿e me decides vos a min, que ese ouro ten valor para a vida?, vaia tonteria. E si, move unha gran cantidade de rexursos, e diso viven unha gran cantidade de “familias”. Pero o ouro, é inservible para a vida.


-todo empieza de nuevo.

Una realidad que cambia día a día

y que por momentos se desencadena a una velocidad que nos supera como humanidad.


A historia da vida, un soño que nunca se termina.

O capitalismo fallou, porque non só se comercializa co sobrante. E son capaces de vender os mais maravillosos parques, sin alimentar a todas súas partes.


Como individuos, somos débiles e indefensos.

Como Sociedade, somos parte.

A cada día a cada hora, temos unha millor comprensión da nosa historia.


Voluntarios por un soño,

que ninguen pase fame neste pobo.

Con fe, para adaptarse ao entorno.



domingo, 24 de enero de 2021

orxía de ideas

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

sentados os catro ao redor da mesa,

a orxía de ideas chegaba ao seu mais álxido dilema.

¿quen lle poñia o cascabel ao gato?

¿quen collia polos cornos o becerro de ouro?

 ¿quen dirixiria o destino da sociedade? Contra a tiranía dunha ilusión.


Dotados de un pensamiento cuasi-divino,

se encuentran mezclados entre las gentes de barrio.

Con la argamasa de las palabras,

crean y recrean castillos de arena.

Se tragan las ruedas de molino,

y elevan hasta lo absurdo su discurso.


discursos individualistas,

acostumados a viaxar polos lugares mais recónditos do pensamento.

anárquicos conceptos dalgúns intelectos.

La libertad con limites en el silencio.


Resistiremos ao “cliché” que poidan ter algúns pensamentos raiados. Que sin reflexionar sobre a xeneralización da que falan, sufren en silencio algo así como almorranas. Sangrantes dialécticas internas, que buscan verse reflexadas na simpleza das súas verbas .

Resistiremos a os envites da vida, ainda que estes sexan de “fantasía”.

Que o silencio sepulcral, non encha nosas almas,

e que a nosa comunicación sexa viva en palabras.


La libertad individual, sujeta a la libertad de la sociedad.


A libertade, ven dada pola facilidade que temos de conseguir o que se precisa.

Si precisan moito, mais che costara esa liberdade.

Si nada precisas, morres de fame.


A min non me chega a liberdade que nos presta a democracia.

Si a supervivencia dos individuos depende deles mesmos.


El silencio de los buenos, no los hace participes de una sociedad de las gentes.

El silencio de los buenos no apoya lo indecente, ni forma parte del colectivo consciente.


As ideoloxías, son ideas enquistadas,

que non deixan florecer as ramas.

E ignorar, no é unha desgracia.


Pois ignoramos o sentido do noso consciente,


A dependencia do entorno, marca as normas do comportamento do “homo”.

A evolución das especies ea asociación da vida complexa.

Organizandose como individuos, nunha sociedade libre de prexuicios.

Organizarse como colectivo, ou ser escravos de nos mismos.


“el peligro de la libertad, es la esclavitud en tiempos de “paz”.”.


Repasemos todos e cada un dos traballos pendientes, fagamos acopio do avituallamiento suficiente, e con paciencia sigamos construindo eslabóns sa nosa sapiencia. Para que nos guíe no millor sentido.


Ao longo da historia sa humanidade, a política sempre estubo nun estado lamentable. Salvo en pequenas e breves excepcións, e ainda así, moito se mellorou.

-claro que hai que seguir mellorando, e non dudedes que como humanidade, así o estamos logrando. Xa, xa quixera eu que no seu conxunto, fosemos quen de ir mais rapidos. E nesta loita non temos mais enemigos que nos mesmos, asumindo de ante man que somos un experimento social, de natureza animal.


“La aceleración de la historia.”posicionamiento de la prosa,

un mundo paralelo de realidades que levamos dentro.

E casi nunca, pasa nada. E todo muda, a cuántica da cultura.


-hay que saber tantas cosas y callarse tantas veces para encontrar la realidad de los hechos. que se me hace casi imposible, si no planteo preguntas, para discernir si voi por buen camino.


¿y cual es el camino?, ¿cual es la razón de estar vivos?.


A vida é un camiñar, no medio dos pensamentos cognitivos. Definindo en cada momento o que somos.

é o destino, é a vida, tanto no individuo como no colectivo.


O fín dunha realidade que non se sabe,

virtuosos misterios das humanidades.

 

domingo, 17 de enero de 2021

na Terraza da Viña


 

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

vitamina D en abundancia.

Pequenas divinidades protectoras,

que nos axudan a reter o calcio.


Vitamina B con moderación,

como apoio a un bo funcionamento do sistema nervioso.


Disfrutemos en todo o momento, ao calorciño dos amigos,

Consumamos os placeres que a vida nos pon diante,

saboreemos todos e cada un dos seus matices,

gocemos da rareza que é a vida.

E en boa compañía, tomemos na do Pancho unha “Birra”.