viernes, 14 de agosto de 2020

posiblemente un dos millores pupitres do mundo

 

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

O millor pupitre, é o que nos fai sentir parte e arte do mundo que nos rodea.

Somos aprendices de Sabios, que de seguido o estamos intentando.
Somos alumnos aventaxados, nun mundo que comunica casi ao instante os pensamentos das partes.



Y En el viaje a las fronteras existenciales de la vida, más allá de la razón comprendida. Descubramos nuestras posibilidades para alcanzar la satisfacción de las partes. Presentémonos ante el Amor con la Libertad suficiente como para crear ilusión. Guiémonos por la luz que determinan nuestros instintos, ellos nos ayudaran a lograr lo mejor de nosotros mismos.
 
el progreso viene dado de la mano del pensamiento,
no dejemos de pensarlo en ningún momento.

Somos parte do eterno, limitados no consciente dos nosos pensamentos.
E alí donde estemos sentados, seamos quen de interpretalo.

Llegar a ser consciente del espíritu común de las cosas, nos reconforta como individuos, como sujetos de un mismo sueño, comprendiendo el todo desde el punto de vista, de que cada individuo es un trozo.


Una visión del mundo, desde las neuronas de un pensamiento único. Formando una pequeña parte del todo. Somos parte del universo
y en su armonía esta nuestra alegría.

Xogemos a este maravilloso desafío, que nos pon diante a consciencia de estar vivos.
Todos somos parte e arte do entorno que vivimos, pensemonos como un só  individuo. Dende a prehistoria hasta onde alcance nosa memoria.

Que el laberinto ético de todo conocimiento, nos deje ver cada detalle.
Para que en el camino donde nos encontremos, sintamos que formamos parte del medio. Y así alcanzar la tranquilidad en los pensamiento.

“¡ Venturoso aquel que el Cielo dio un trozo de Pan, sin que le quede obligación de agradecérselo a otro que al mismo Cielo!.”

querer saber, é a fonte do pracer.
con toda a paciencia para sentir,
Ca inocencia de quen todo un mundo por descubrir, 
con fe para adaptarse a o entorno.
 

jueves, 13 de agosto de 2020

O millor pupitre


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

O millor pupitre, é o que nos fai sentir parte e arte do mundo que nos rodea.


En el viaje a las fronteras existenciales de la vida, más allá de la razón comprendida. Descubramos nuestras posibilidades para alcanzar la satisfacción de las partes. Presentémonos ante el Amor con la Libertad suficiente como para crear ilusión. Guiémonos por la luz que determinan nuestros instintos, ellos nos ayudaran a lograr lo mejor de nosotros mismos.

el progreso viene dado de la mano del pensamiento,

no dejemos de pensarlo en ningún momento.


Somos parte do eterno, limitados no consciente dos nosos pensamentos.

E alí donde estemos sentados, seamos quen de interpretalo.


Llegar a ser consciente del espíritu común de las cosas, nos reconforta como individuos, como sujetos de un mismo sueño, comprendiendo el todo desde el punto de vista, de que cada individuo es un trozo.



Una visión del mundo, desde las neuronas de un pensamiento único. Formando una pequeña parte del todo. Somos parte del universo

y en su armonía esta nuestra alegría.


Xogemos a este maravilloso desafío, que nos pon diante a consciencia de estar vivos.

Todos somos parte e arte do entorno que vivimos, pensemonos como un só individuo. Dende a prehistoria hasta onde alcance nosa memoria.


Que el laberinto ético de todo conocimiento, nos deje ver cada detalle.

Para que en el camino donde nos encontremos, sintamos que formamos parte del medio. Y así alcanzar la tranquilidad en los pensamiento.


“¡ Venturoso aquel que el Cielo dio un trozo de Pan, sin que le quede obligación de agradecérselo a otro que al mismo Cielo!.”


querer saber, é a fonte do pracer.

con toda a paciencia para sentir,

Ca inocencia de quen todo un mundo por descubrir,

con fe para adaptarse a o entorno.


 

miércoles, 12 de agosto de 2020

transversal da rúa Pilar

 

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

 

Dende que Privatizaron esta rúa, “só para residentes.”.

Tuiy sumiuse nun Kaos de trafico constante, salvo para esas “terrazas” que afloran por todo parque e praza.

Esta rúa, Antes dava saida a os “veciños e veciñas” das parroquias de Randufe e Malvas, e agora, Metennos a todos na ratonera, na rotonda amarela. E montanse uns atascos, que nos retrotraen a época dos Bacalaos pendurados no medio das aceras.


O encargado de de organizar o trafico nesta cidade de Tuiy, sería un “Crak”, como diseñador de xogos de aventura, pero para que o trafico sexa mais fluido, faltalle un pouquiño.


Xa antes era difícil, agora, casi imposible.


A miña opinión é que a rúa do Pilar, a cambiedes de dirección.

E pode aliviar a desconxestión.


E non se me ofendan polas verbas, que é para darlle un pouco de humor a esta traxicomedia.


E solo falla, o que o intenta.


miércoles, 5 de agosto de 2020

Soñarlo es la primera parte de la creación.


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

Dende a do Pancho.

Na exposición de pintura de Antonio Lago.



Soñarlo es la primera parte de la creación.

Una utopía que nos sirve de guía, para ir componiendo los acordes del día a día.

Luego esta la interpretación y el sentido que le queremos dar en cada ocasión.


El paraíso es una composición literaria que aun no siendo cierta, cada uno lo interpreta a su manera.

Para mi el paraíso esta aquí, en el presente de nuestros días, en la conciencia que tenemos de la vida. Mas allá no hay nada. Al menos desde el punto de vista que mi mente alcanza.


Quizás solo sean sueños, sueños que alcanzan el paraíso de lo puesto.

y aunque la realidad solo sea el momento, allá donde nos encontremos en el viaje de nuestras vidas, disfrutemos.


Disfrutemos la mas bella música interpretada por los sentidos, esa mezcla de sutiles pinceladas que el día a día va creando.


Sueñas, y la vida solo son sueños en las más diversas versiones que cada uno de nosotros tenemos.

¡impresionante, impresionante cada instante que nos ofrece la música, en cualquier longitud de onda que alcanza nuestros sentidos.



Saquemos de nuevo la paleta de colores y pintemos de alegres ilusiones los momentos.


martes, 4 de agosto de 2020

La naturaleza piensa y sueña.


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

La naturaleza piensa y sueña.

En medio, la realidad camuflada, conscientes de nuestra propia mente.


Yo soy una composición de lo elemental, un pensamiento aislado con capacidad de comunicar. La naturaleza y el poder de pensarse como tal.


Fagamos unha viaxe ao futuro, pechemos os ollos e situémonos no Tuiy de quinientos anos mais adiante. Donde a organización social e quen de garantir o básico para a vida a todos os individuos. (xa vai sendo horas de asentar as bases.).


Identificado lo que me ha de llevar de la mano. Una pausa para afrontarlo.

( ).

Sin duda, vivir es sentir. Sentir lo que uno piensa sin mas vueltas de tuerca.


Todos tenemos aficciones donde nuestros tiempos transcurren en agradabes condiciones. ¡Sintamos las emociones!.


¿por que piensa la naturaleza?, divina o no, en toda su grandeza.


-la luguria que desprende sus ojos, refleja una guerra intensa en su cabeza. Romanticos sueños, encuentros imaginarios de los actores de reparto.


Lo que transmitimos, perdura. Todo lo demas se quedara en el olvido.


Así paso los días de mi vida, saboreandolos hasta que el paladar me lo impida. Luego los iremos dejando.

Con calma para soportar las alegrias del día a día que brotan por todas partes.

con calma para que los dulces se desagan lentamente y poder sacarle todos los matices, en el paladar de la mente.


Mi alma tiene calma para reirse con tiempo de la vida y sacarle en cada esquina la sencillez del que camina.

Con calma para discernir entre lo blanco y lo negro, en medio de una paleta de colores con infinidad de opiniones.

Cojamos los colores vivos y alegres. Pintemos nuestro presente. Credenciales que animan las partes.


A luz que alumbra os sentidos, rompendo o mito dunha sociedade paupérrima, formando parte da coexistencia ca naturaleza, creando un mito para sua creencia.


- la lentitud de los tiempos, en la comprensión de los hechos.

- lo mas rapido posible, gritan nuestros deseos.


Las sociedades y las conductas que nos preocupan.

Una transmisión moral que aflige a todo animal. La supervivencia en el día a día, fuera de toda supremacia para conseguir alimentar a la bestia. (la sociedad que no se comporta como individuo). Todos el mismo objetivo, la tranquilidad del espiritu vivo.


Un mundo donde a información é todo un, pensando no ben común, donde os avances melloran a convivencia entre as partes. Con unha xestión eficaz no basico e no elemental.


Con La volatilidad de los valores en los sueños.

Crear lazos de amistad, domesticar al ser humano.


Todo sale segun lo pensado, y nada sale segun lo previsto. El inconsciente marca el destino, y a ciegas, me arrastro por todo aquello que aun no he vivido.


“la vanidad de los sueños”, cuando no se llega a comprenderlos.

Transmisión de ideas y opiniones que alcanzan razones.

Fue aquel socorrido argumento, lo que lo llevo a definir sus tiempos.

Actividades para el cuerpo y para el intelecto.


“los colores del alma”, pinceladas que te acarician la mirada.

La ciencia en manos de la humanidad.

La ciencia de las humanidades, vencer la ignorancia de las partes.

En el mundo en el que vivimos. Revolución de los poderosos sentidos.


¿por que siente la naturaleza?, a traves de quien piensa?.


Implacable pasa el tiempo, sueño eterno del momento. Efímero pensamiento.


-y la vida es esto, aquello y lo otro. El sentir mas alla de lo individual. El sentir como uno, el todo que nos rodea. Sentir la sociedad que somos. Sertir a traves de los otros-


¿cual es el consciente de nuestro pasado?¿cual es el pasado de nuestro consciente?.

Acaso no somos todo aquello que nuestros sentidos captan en el medio,?.

¿y el consciente puede ser transmitido?.


-yo como pensamiento consciente de la naturaleza.

-Yo como materia que piensa.


La naturaleza piensa y sueña.

Pero non esquecer que a naturaleza ainda non madurou de todo a sua cabeza.

Eu como parte, terei que seguir comprendendo.


Para Mi adaptación en todo su concepto, la evolución de la naturaleza que piensa en la organización.

Avancemos, no queda otro remedio. Somos pensamientos que suman conceptos.


Agendas de una humanidad, de una naturaleza que piensa e interpreta. Una sociedad que sueña.

Mas allá de fetiches y demas simbolos, cargados de idolos de las mas diversas aventuras.

Luchemos con palabras entrelazadas, sacando lo mejor de cada individual pensamiento.

Alcancemos en la suma, la razón como pueblo.


No tengamos miedo a los cambios, pues más interesantes seran los momentos, acogiendo un mayor conocimiento.

Nuestra forma de entender la vida, nuestra forma de utilizar el tiempo.

El arte en el punto de mira, la funcionalidad como punto de partida.

Pensamientos que buscan los limites del razonamento.



Arte escénico de los sentimientos, erencias de otra época, apariencias de sueños eternos.

Recuerdos de una naturaleza que piensa y sueña.


-se que es dificil de imaginar, se que esta fuera de toda realidad como materia.

Pero pienso, y en la creación paso mi tiempo. Soy como un pequeño Dios, que disfruta de sus inventos. Y aunque estos no lleguen mas lejos que un suspiro en lo eterno, es suficiente para sentirme satisfecho. Como pensamiento, por supuesto.


Y en ese camino, me gustaria ver la unión de una sociedad consciente de su presente. Capaz de organizarse suficientemente para que todos y cada uno de sus individuos tengan alimento suficiente para el cuerpo y la mente.


sembremos con buenas palabras los campos del espiritu,

brotaran sentimientos cargados de canticos liricos.

Recojamos con amor sus dulces frutos, saciemos con emociones nuestros minutos.


... como “grano de mostaza” plantemos nuestros sueños. Aunque pequeños en la eternidad del tiempo, podran llegar a formar parte de una gran corriente de pensamiento.

“la locura fuera de control”, como dice la canción.


Camiños da vida que nos levan polas aventuras mais diversas.

Caminos de la ciencia.

La ciencia de las humandades, Las humanidades demostrando sus cualidades.


Adaptarse, intentarlo sin resignarse.

Apostas e pasións no xogo de sertir a vida.


La inteligencia emocional, el instinto social, la supervivencia animal.

Experiencias que nos enmarcan en un sistema. Creencias que definen maneras.


La Naturaleza piensa y sueña.

Pensemos y soñemos más allá de nuestro individual concepto.

Que vivimos en una isla donde todos y cada uno tenemos una patologia cognitiva que nos mantiene con vida. Donde cada uno actua segun su doctrina, cada uno en la tarea que le asigno la vida. ¿cual? La que cada uno mira.


Y al abrir los ojos, observo un mundo bueno. Aunque algunos se empeñen demostrar lo contrario, haciendo un mal pronostico evolutivo, del pensamiento cognitivo.


Unha historia dende a paleontoloxía. Unha historia da natureza que pensa e soña.


Con todo, somos una suma de información genetica, y en las artes purificamos el sistema.

Somos una sociedad que se piensa y que se sueña. Depositando su confienza en el sistema, aunque constantemente tengamos que estar reformandolo, segun vallamos aprendiendo de los fracasos.


......decadas, siglos, milenios. Que las humanidades llevamos aprendiendo.

Avancemos en todos os ámbitos da sociedade. Esa naturaleza que pensa e se sabe.


En medio del arte del silencio.

Todo es una ilusión que apenas alcanza razón, en todo pensamiento.


-no privemos al mundo de los conceptos aprendidos. Que aunque sean equivocados, sirben para ir descartando.


Y no dejen de pensar y soñar. Pues por algun motivo, la evolución así lo quiso.


Voume Columpiar.


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

Voume columpiar.


Voume columpiar, por que eu non son nada romántico, mais alá do estrictamente necesario.


O “columpio” servirá para as sesión de fotos dos estudios especializados, prensa de calquer tipo e grado.

Lugares de encanto, pero apenas románticos.


Romántico romántico, o que se di romántico, non o miro moito. Pois está como si fose xaula para “admirar” en cautividade a os que por alí posan .


Reflexións dun vello idealista.

Un rincón romántico non esta no medio do “Patio”.

Por muito que os atardeceres sexan de mil cores, reflexando a beleza do sentido sobre as augas do Minho.


Co ben que estaba miña “xauliña” nos xardins de Troncoso, cos meus banquiños e a miña mesiña redonda de pedra. Ao caron de Socrates, como “mosca cojonera”.

E iso é, a o que eu aspiro. A ser a Mosca Cojonera, de quen este mundo goberna. Pero como hai tanos, e tanto que rascar. Que me conformo como mosca cojonera do “goberno” local. Teñamos enconta que o “goberno” local é un “producto” de primeira necesidade, para unhas determinadas formas de vida. Mirese a Cultura Indú, donde as “Vacas Sagradas” producen tan preciado producto. Co cal poden as xentes construir as paredes das súas “Chozas”. E ben seca, sirve para quentar o alimento, que o campo produciu con un bo carro de esterco.

Pero deixemos o “goberno” local, a Socrates, a mosca e a Politica para outra ocasión. E centrémonos na cuestión:


o de que me ia columpiar, ao redor desa “xaula” pintoresca, o día que polo Penedo vaia dar unha volta. A inda a conciencia de que a algúns, o u algunhas, o consideren unha ofensa. Eu o fago con todo o romanticismo do mundo, para que éste colla conciencia.


Un bico, e un aplauso para a ocurrencia.

Que bella y hermosa seria la vida, si el romanticismo no moviera al mundo. Todo seria matemático, y todo seria de nuestro agrado.


Agora en serio. Parece que non saben (“estes do concello”) que facerlle a ese “Adorno do Nadal”, que o van mudando de cando en cando de sitio.


Eu metería a “Xaula” nún daqueles “socalcos da murralla, que esta a distancia suficiente para que as augas do Minho, reflexen os luz branca dos espíritus dos namorados, ou pretendientes. fora das miradas indiscretas,(1) para que sexan mais románticos os rituales de apareamento.


(1) miradas que estan pendientes de ver canta xente se “columpia”, para logo pregoalo por todo o pueblo, como atrallente turístico, o por algunha outra razón que a min se me escapa.

Que si, que tendra súa eficacia, ¡¡¡pero romántico!!!???.

Para ser uns celestinos, vos recomendaría a obra de “don Juan Tenorio”. Y bajo la luz de la luna, escuchar todo su repertorio.


E en vez do columpio, que tendria que ser reforzado ou poñer un cartelito que diga “ de un en un por favor, e sin movimientos bruscos”. Eu poria meus banquiños de pedra, ca miña mesiña redonda, que ainda non sei onde mos meteron. E era un lugar onde fluían ben os pensamentos.

Ahí nas murallas, teria unhas vistas de encanto, e ainda que me afasten do busto de Socrates. O sigo tendo presente na miña mente, sobre todo cando un vai “lidiar” como mosca cojonera, ao redor das “vacas Sagradas” que ostentan as pancartas. Pois das súas “disposicións”, dependen as Xentes para que a vida lles sexa mais romántica, mais alá que ir de cola en cola suplicando por unha ración, ou unha razón, a tan grande mal que os asola.


A verdade, penso que xa me columpiei demasiado, e non sigo por que podo facerme daño. Pero seguiremolo pensando, o de aprender a ser mais romántico. Por que a veces teño a sensación de que ninguen me esta escoitando, E iso que me paso mais de media vida falando.


“sueños de una noche de verano”

junto al rio dos enamorados.

en sus ojos brillaba una luz de esperanza.

sus voces suaves encantaban a quienes alcanzaban a escucha sus cánticos.

y sus hermosas palabras cautivaban la pena de cualquier alma.


Cuenta la leyenda, que aquella noche se prometieron estar juntos hasta que las aguas de la vida los cubriera.

Aquel era un vran atípico, pois as precipitaciós eran abundantes, e ainda que a noite estaba estrellada, e a luz da lúa iluminaba súas almas, non se deron conta do aviso, de que rio arriba ian a abrir as comprotas para evacuar augas, que o dia seguinte a previsións eran nefastas. E agarrados nun abrazo que os levaría xuntos hasta o fin dos seus días. As augas foron subindo hasta quedar completamente asolagados.


Contan as xentes, que unha vez as augas recuperaron o seu cauce, apareceron moribudos os espíritus dos namorados, abrazados a un ideal que non os deixa disfrutar do descanso celestial.


-intertar o intentan.

-eu tamen, e non alcanzo mais romanticismos, que un columpio en pleno paseo “marítimo”.

E que todo sexa polo ben dunha Sociedade que a todas luces se sabe.



miércoles, 24 de junio de 2020

Muiño do Mañoco,


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


O Xardín dos Deuses esta presente na nosa mente, e de seguido estamos reconstruindo o Paraiso en sintonía co entorno que nos rodea.


para o Muiño do Mañoco, mais para ese Amigo que con insistencia e constancia sacouno do corredor do olvido. Gracias.

Unidos e coordinados cún obxetivo claro.
Preservar na nosa memoria, o que os nosos devanceiros nos deixaron.
Gracias a Asociación dos Muiñeiros e burros fariñeiros do rio Tripes.
Gracias a todos cantos compartiron momentos, ledicias e pensamentos.
Gracias pola conservación do noso pasado. Pois este sustenta toda a razón no presente efimero do noso consciente.
Un pasado que nos axuda a comprender millor o que temos na mente.

Gracias por esa labor paciente e constante de manter vivas nosas raices. Raices dunha cultura que nos manten na cordura. Raices que alimentan o espiritu dos pobos, e éstes comprendan millor o que somos.

Gracias no seu conxunto a todo o mundo.
gracias a Deus, “Propietario” de todo canto podamos estar pensando, que en “cesión temporal de uso”, pon en mans dos “Anxeles Custodios” (Asociac. Dos Muiñeiros e burros fariñeiros do rio Tripes.) o muiño do Mañoco.

O “Muiño do Mañoco” como unha peza estratéxica, nun puzzle de pezas únicas nos cauces de todos os regatos da Eurocidade Tui-Valença, da Eurorexión Galicia-Norte de Portugal.

Gracias unha vez mais polo aporte Tanxible na historia da humanidade. Ainda que sexa unha gota no medio do oceano, pois sin gotas, estaría valeira toda nosa historia. Tanto ou mais importante é o plancton que a ballena para o ecosistema.

Gracias a todas esas xentes que dunha ou doutra maneira axudan na conservación do entorno. Pois entre todos, somos o entorno.

Gracias a ese falar entre veciños,
gracias a eses que entre conversas cargan ao lombo a “desbrozadora” e limpan toda a “lebada”, para que a Bendita Auga, mova o Rodicio que fai do gran a millor fariña, e dos “individuos” a millor “familia”. Que alimenta o corpo eo espiritu de quen polos muiños se acerca.

Gracias a todos e cada un dos veciños, cós seus mais e seus menos a hora de afrontar o reto. O reto de manter o entorno o mais axeitado posible para a convivencia de todos. De todos e cada un dos animales do seu ecosistema.

E por ultimo, gracias tamen a os burros, que sin preguntar a quen lle falta, ca maxia do bo facer, con alegria e constancia no medio de toda esa algarabía, axudanos a soportar a carga no noso día a día. Pois eles tamen son, unha das razóns de ser da Asociación.

miércoles, 17 de junio de 2020

vagalume


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


cando as tinieblas cubren todo o horizonte, un pequeno “vesvello” fai que reparemos na luz que levanos dentro.

lusicús
lucecús
vagalume
luciérnaga

facia tempo que non miraba un destes “bichos” con luz propia.
Gustame esa idea de compararme con el. Como “Vagalume emitindo unha pequena luz na oscuridade da noite. Si, seguro que son un “bicho” mais na diversidade do entorno.
Eu non son de presaxios, mais tamen me asombro, por como vai encaixando todo no breve espacio de tempo que somos. Unha idea luminiscente no medio da oscuridade do presente.

Unha luz “ínfima”, sino “calor” do medio día.
Unha voz “ínfima”, no “clamor” da maioria.
E nada aparentemente cambia, e todo cambia na constante evolución do que somos.
-Por que? Para que?
Cal é súa razón de ser?
-comunicar e perpetuar a especie.
Perpetuar o coñecemento que cada un ten no seu pensamento.

Sintome vagalume no medio da longa noite meiga. Un vagalume como moitos que estan emitindo sua luz e observando as demais almas, para xuntarse e procrear, procrear un mundo mais afable, un mundo mais amable para con nos. Para Con nos e os nosos.
Todas as “Luciérnagas” espalladas polos “camiños” da comunicación. Amplificando unhas cas outras as “luces” das súas “Oracións”.
Orar, na súa mais profunda etimoloxía.
Orar, sin que sexan “repetitivas” as homilías,

unha duas tres catro cinco seis sete e sete veces sete, os “lusicús” que alumean o camiño, ese camiño por donde transitamos no día a día que nos vai levando.
e todas esas luces, cargadas de sentimentos en prol dunha millor comprensión do medio.

jueves, 11 de junio de 2020

A FORMIGA QUE FOI O MUIÑO


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 A FORMIGA QUE FOI O MUIÑO

Isto era unha formiga que foi o muiño a por fariña, e polo camiño meteu o pe na neve, e quedou prendida; entón dille a formiga a neve:

F- neve, tan forte eres que meu pe prendes, deixame ir. E dille a neve
N- non son forte non, que o sol me derrete.

F- sol, tan forte eres que derretes a neve que meu pe prende, deixame ir.
S- non son forte non, que as nubes me tapan.

F- nubes, tan fortes sodes que tapades o sol, o sol derrete a neve que meu pe prende, deixádeme ir.
N- non son forte non, que o vento me leva..

F- vento, tan forte eres que levas as nubes, as nubes tapan o sol, o sol derrete a neve que meu pe prende, déixame ir.
V- non son forte non, que o muro me para..

F- muro, tan forte eres que paras o vento, o vento leva as nubes, as nubes tapan o sol, o sol derrete a neve que meu pe prende, deixame ir.
M- non son forte non, que o rato me atravesa .

F- rato, tan forte eres que atravesas o muro, o muro para o vento, o vento leva as nubes, as nubes tapan o sol, o sol derrete a neve que meu pe prende, deixame ir.
R- non son forte non, que o gato me come.

F- gato, tan forte eres que comes o rato, o rato atravesa o muro, o muro para o vento, o vento leva as nubes, as nubes tapan o sol, o sol derrete a neve que meu pe prende, deixame ir.
G- non son forte non, que o can me come.

F- can, tan forte eres que comes o gato, o gato come o rato, o rato atravesa o muro, o muro para o vento, o vento leva as nubes, as nubes tapan o sol, o sol derrete a neve que meu pe prende, deixame ir.
C- non son forte non, que o pau me bate.

F- pau, tan forte eres que bates no can, o can come o gato, o gato come o rato, o rato atravesa o muro, o muro para o vento, o vento leva as nubes, as nubes tapan o sol, o sol derrete a neve que meu pe prende, deixame ir.
P- non son forte non, que o lume me queima.

F- lume, tan forte eres que queimas o pau, o pau bate no can, o can come o gato, o gato come o rato, o rato atravesa o muro, o muro para o vento, o vento leva as nubes, as nubes tapan o sol, o sol derrete a neve que meu pe prende, deixame ir.
L- non son forte non, que a auga me apaga.

F- auga, tan forte eres que apagas o lume, o lume queima o pau, o pau bate no can, o can come o gato, o gato come o rato, o rato atravesa o muro, o muro para o vento, o vento leva as nubes, as nubes tapan o sol, o sol derrete a neve que meu pe prende, deixame ir.
A- non son forte non, que o burro me bebe.

F- burro, tan forte eres que bebes a auga, a auga apaga o lume, o lume queima o pau, o pau bate no can, o can come o gato, o gato come o rato, o rato atravesa o muro, o muro para o vento, o vento leva as nubes, as nubes tapan o sol, o sol derrete a neve que meu pe prende, deixame ir.
B- non son forte non, que o home me manda.

F- home, tan forte eres que mandas no burro, o burro bebe a auga, a auga apaga o lume, o lume queima o pau, o pau bate no can, o can come o gato, o gato come o rato, o rato atravesa o muro, o muro para o vento, o vento leva as nubes, as nubes tapan o sol, o sol derrete a neve que meu pe prende, deixame ir.
H- non son forte non, que a formiga me come a fariña.

E a formiga escoitando isto dixo:
Neste mundo non hai ninguén mais forte que ninguén, que a todo hai quen gañe.

jueves, 14 de mayo de 2020

Semana das Letras Galegas


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


O #díadasletrasgalegas.
Eu o mudaría por a “Semana das Letras Galegas”.
(un día solo de festa faiseme pouco. Co productivo que é este pobo).

Na eira estaba exposta toda a colleita.
Chea de agricultores da fala, ao redor das “casetas”.
Nobres librerías, iris que enfocan a cultura viva.
A cultura viva dun pobo, que transmite o que somos.

Día das Letras Galegas con mercadillos es todas as eiras.
Mesas cheas de froitos, agarimosamente recolectados polos establecementos especializados.
Secando as colleitas, antes de gardalas no canizo da nosa sapiencia.

A cultura, é nosa armadura como pobo,
as nosas linguas, son as que nos guian pola vida.

A nosa fala, son as raices que a terra nos arraigan.
As nosas letras, son os arxóns que as amarran.

-naquela ocasión, chegaron a cidade de Tuiy un #17deMaio, o aprendiz de poeta e seu mestre. atopandose cun mercadillo adicado o libro galego.

-Nas mans dos que cultivaron as letras. Esta o futuro do planeta.
Dixo o mestre.
O libro como refuxio da nosa imaxinación, cando esta por si sóa, non alcanza a sublime satisfacción.
Cheos de palabras elaboradas, mundos que nos atrapan.

E seguiu decindo:
-aquí un ramo dos millores versos da nosa fala. Para dar ritmo ao que estamos vivindo.
-aquí un feixe de contos, para tempos de repouso.
-aquí unha cesta do millor misterio, para perdese nas viaxes do tempo.
-aquí unha cunca da millor fariña, para amasar a cultura da nosa vida.
-aquí unha ducea de verbos, para conxugar millor os tempos.
-aquí un pouco de retranca, para sacarlle os millores sabores a terra que nos garda.

-Non deixemos de cultivar a nosa lingua, que é un excepcional producto, para sentirse parte deste mundo.

plantemos as palabras, para que se convirtan en alimento das nosas almas.

Todos os “campos” son aptos para o cultivo.
E cada campo, cada individuo, é apto para un cometido.
Cultivemos todos os espíritus,
para darlle a vida un millor sentido.

Aireemos a terra con conversas das mais decentes,
onde depositaremos a semente,
Cubramolas un pouco para que o sol non as queimen,
e ningún “animaliño” as leve por mal camiño.

Plantemos palabras,
plantemolas de todas as idiosincrasias.
Pois sempre producira mais variado alimento,
que de todo, se manten noso pensamento.

Plantemos palabras ricas en gracias,
de forte e intenso sabor, que nos fagan sentirnos millor.
estes alimentos manteñennos contentos.

Cultivemos a sabiduría de base, para unha sociedade mais afable.

Cultivemos palabras, para que alimenten a nosa alma.
Cultivemolas con fé, e disfrutemos da nosa breve estancia.
sabendo que con un bo cuidado.
Pruducira un exquisito alimento para o espiritu dos humanos.

Cando xerminen, resgardemolas dos males que poidan por en perigo a colleita.
Axudemonos dos que saben, e vaiamos aprendendo suas artes.
Sigamos as recomendacións ca debida prudencia,
e analicémolas, para seguir avanzando na ciencia.

Cultivemos as palabras en dialécticas sin limites,
para que nos axuden a comprender millor os matices.

Cultivemos as letras exercitando un bo debate,
entre todos aqueles que se presenten diante.

Cultivemos palabras, no xogo da vida,
Sempre sera mais facil entendernos no día a día.

Cultivemos os discursos co “xogo de Nash”, aplicado ao conxunto da sociedade.
Sempre nos sera mais facil, a vida que nos queda por diante.

Cuidemos as palabras cultivadas.
sacandolle todas as “malas” erbas que as asfixian.
regandoas cas millores conversas,
con abono dos mellores temas.
Para que o froito que produzan, sexa forte e intenso na brevedade da vida.

Cultivemos con boas palabras os soños,
cuidemoslas das “plagas” que asolan ao homo.

-Uns bos arxóns sempre son útiles, para que as “trepadoras” den seu froito en condicións optimas. Pois sin un bo soporte, forman parte da “maleza”.
E tamen son necesarias para unha boa dieta.

E sobre a mesa en grandes bandexas, poñamos a millor colleita,

A mesa esta chea de “salsas” variadas para acompañar as palabras.
Dulces saladas picantes amargas.
De distintas testuras, de distintas culturas,
que dan ao paladar, a satisfacción do bo falar.

Unha boa alimentación, é a que aporta unha gran variedade de opinión.
Nin por defecto, nin por exceso.
Hasta os frutos venenosos, ben aplicados, teñen súa función.

-que este alimento nos de a claridade no saber, nos alumbre noso camiño.
E na oscuridade, nos faga ser mais comedidos.

E ainda que non estemos nas millores circunstancias,
alimentemos o espíritu con boas palabras.

aliñas cun chorriño de esperanza,
votalle uns “tropezóns”, para darlle ese toque agrio, que requiren algunhas ocasións.

Con fé, sirbase ao gusto dos comensales,
para que se alimenten das millores artes.

-(deixome invitar por esas mesas, donde abundan os mais sabrosos frutos nun largo debate de sobremesa. O que queira, deixe recado por privado, gracias). Con calma ao redor da mesa, cunha agradable conversa sobre o sexo dos anxeles.

Deixademe que me alimente da diversidade do consciente.
Estimulando o sistema cognitivo, incluso cos frutos prohibidos.

-“eu plantei tirabeques, na lagaña do cú.
Nunca vin tirabeques, con tanta virtu.” (cantiga de transmisión oral)
e cantando saiu da eira o aprendiz de poeta.

O campo creativo, forma parte do colectivo,
cultivemolo con boas palabras, para que a vida teña un bo sentido.

Na evolució das especies, a asociación da vida complexa.

Boas sean, e que disfrutedes das letras galegas, en cada pensamento, en cada momento.



Tomas falsas.


Fruto dun bo cultivo,
A cultura, a arte de disipar dudas.

Cultura critica, rica en ferro, para contrarrestar os poderes do goberno.

-E no camiño tamen temos que saber a renunciar a admiración de todas as letras. Porque hai tantas, que a min faiseme imposible ler todas. Dixo o aprendiz de poeta.

domingo, 10 de mayo de 2020

el mundo entre sus manos


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


su mirada perdida en lo más profundo de la vida.
Lugar tranquilo, pola condición do espíritu.

Su mirada busca en cada rincón la causa,
busca el todo, definiendo lo que somos.

Su mirada pretende tener el mundo entre sus manos,
y a la sumo, tiene un subconjunto creado desde su mundo.

Un mundo cheo de intriga, na procura de sabiduría.
Un mundo nas mans do embruxo,
o universo creado por un simple pensamento, capaz de alcanzar a infinidade do tempo.