lunes, 13 de mayo de 2019

“O Pacto de Tuiy”


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


Sin Efemérides de fronteiras estériles.

Un pacto.
Tuiy como anfiteatro.

Celebremos “O Pacto de Tuiy”. Donde todas as forzas sociais, políticas e demais, asinaran a garantía do básico para cada un dos seus concidadáns.

Sexamos quen de adiantarnos aos tempos.
Celebremos esa efeméride, que nun futuro será presente.

Disputa eterna do pensamento que nos leva.
Celebremos o Pacto, onde a razón faga presenza no acto.
Celebremos o Pacto, onde a humanidade da un gran paso.

Un Pacto para alimentar o que somos,
Un Pacto onde un forma parte de todos, e onde todos forman arte dun.
Un Pacto de Tuiy, que modificara a historia do pensamento común.


“Tuiy con ideas claras”
“Ti decides”
“Tuiy decide”
“Tuiy en positivo”
“Tuiy ten futuro”

A min o que me preocupa é a “supervivencia dos individuos nas Sociedade modernas”.
E non escoito nada a “política que fala”.
¿algún dos candidatos ten algunha proposta?

Eu a de sempre:  Tarxeta Basica de Alimentación.
Xa sei que non é fácil, convencervos, pero é a base onde hanse de asentar as novas sociedades. Cubrindo as basicas necesidades de todos e cada un dos seus habitantes.

Dende as parroquias, queremos unha Política Humanistas,
que pense mais nas xentes que nas “pistas”.
E Nada escoito sobre a “supervivencia dos individuos nas sociedades modernas”.

Os avances tecnolóxicos que fan aumentar a “productividade”, faran que non todos poidamos sobrevivir dun traballo “digno”, escravizando noso espiritu.

¿de que van vivir nosos fillos?, nese futuro inminente. (espero que sexan mais finos)

“Ca capacidade de produción das sociedades modernas, non é cuestión de “racionamiento”. Si non de “Razonamientos, capaces de garantir o basico Alimento, a cada individuo das novas sociedades.
Non confundamos os terminos, que Ben organizados os recursos, ainda nos ha de sobrar para o entretenemento.”
Si, bueno, estaben, que busquemos os turistas, turistas turistas turistas turistas, e busquemos subvencións que a repañota nos votan dende Europa.
Pero digámoslle a Europa, que nosas necesidades son outras.

Esten atentos, e preparense os candidatos, xogemos o absurdo na organización social.

.
Merda pa min, merda pa min, merda pa min.
Como di un irman meu, cando non da ca “idea” para expresalo millor.

A ver “Burricáns”, (expresión cariñosa que define aos mellores amigos do home, o burro mailo can”, senón pregúntenlle a quen ten ese animal.)
A ver burricáns, a sociedade ten capacidade para producir. ¿non si?.
O único que temos é que repartir o básico, para que ninguén sufra o innecesario.

Pensemos e razoemos.
Xa ca mesma tarxeta da seguridade social, aparte de poder sacar as pastillas na farmacia, poidamos sacar o alimento nos supermercados.
Collamos a todo o sector da alimentación, e seus impostos llos cobramos en especies, e directamente para as xentes. E como este porcentaxe é insuficiente, merquémoslle o porcentaxe que nos falte. E si nos sobra, podedes facer todos os paseos que vos saian de dentro.


Y siguen caminando perdidos por un tiempo que no es el suyo, y observan detenidamente el mundo que les rodea, dejandose llevar por su naturaleza.

-mira Sancho, lla le andan cerca. Ya no sera privilegio conseguir el alimento.

-nunca es tarde si la dicha es buena, y aunque por mucho madrugar, no amanece mas temprano, pero Dios le echa una mano.
-ya estas amigo Sancho, con esos refranes que siempre van a pelo. Dijo Don Quijote, y siguio diciendo. No son invenciones mias, sino de los sueños, de esos sueños que se van acrecentando a lo largo del tiempo. Esos sueños que la humanidad va creando en cualquier pueblo. Que seria del hombre sin su imaginación, y aunque erradas muchas, siempre aparecen algunas de buen corazón.

-mi señor, dijo Sancho, por ventura la tomo, como aquel que aficionado a los cromos, los guarda y los mima a su antojo, buscandole un buen acomodo. O como aquel otro que va por curiosa a las paginas de cualquier libro a leer en busca de un mundo distinto.
-del futuro, podemos predicir casi todo, mas para ello es menester usas el imaginario,
o Sancho, no te vallas por los cerros de ubeda y pon atención a lo que te digo.
Las ideas parten de la nada a ser lo que el destino le tuviera marcado. Y si de cien ideas tontas y absurda encuentras una buena, date por buen provecho, la reflexión que hallas hecho.


a esaxeración na creación.
-somos libres e na presión social, se escraviza a nosa moral. Domesticados por otros seres humanos de mentes a priori mais brillantes. Deslumbrandonos cos seus grandes discursos.
Que mal falan as xentes, dos seus pasados dos seus presentes.
O debate político vai escorado cara ao ornato ea composición física da cidade.
Torestas torestas toresta. Eos camiños da vida.

El cambio social va leeeeeeennnnntoooooooooo, lento lento lento.

Poñamos boa bondade, para o cambio que se ha de precisare.

Xa sei que non é fácil, convencervos, pero é a base onde hanse de asentar as novas sociedades.


viernes, 10 de mayo de 2019

elucubraciones


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


A miña visión do futuro de Tuiy.

Agraciados cun posto.
Sumidos na loita pola supervivencia dos seus corpos.
Escravos do sistema, lei de quen goberna.

Llegaron nuestros amigos a un lugar donde se hacen adivinaciones.
Tocados por el don de la divina gracia, caminan perdidos por un tiempo que no es el suyo, y observan detenidamente el mundo que les rodea, dejándose llevar por su naturaleza.

-mira Sancho, nuevas venturas donde pasar un bo momento.
 Uno de esos libros de andantes candidatos, intentando seducir al publico.

-será una elucubración de un loco,
-como todos un poco, Sancho, como todos un poco.
soñadores, todos, en su justo punto. Pues sin soñadores no avanza el mundo.
Los hay que sueñan con alcanzar las puertas del Olimpo, los hay que se conforman con encontrar una sonrisa en medio de cualquier libro. Pero soñar es digno.

-doctos en letras, muchos, aunque cortos en el análisis de las ideas. E ao mais estilo da traxicomedia, falan como si estivesen en posesión da pedra filosofal.
“sufren en sus carnes las injurias, que sus pensamientos crean y recrean según sus gustos, y pocos son los que se pasan de la ralla, para la parte buena me refiero, aportando ideas e ingenio, para una mejor convivencia en el pueblo.

-“considera y rumia las palabras que te salgan de la boca”, Sancho.
-de rumialas xa estou canso, o que preciso é falalas, a lo menos, para desafogar miña alma.Expresar para chagar a algo.
-pues busca la idea ciega, que te ilumine el camino, y que esta marque tu delirio, Al alcance de cualquier razón,capaz de encajar en cualquier ideología.

Invierten tiempo y esfuerzo, en razonar causas, aunque no perdidas, si insípidas en la organización social. Otros se pasan siete pueblos y siempre andan perdidos en sus argumentos. Se sonríen entre el agravio y las amenazas que perciben y en imaginario, cargan y descargan cuanto ralla en su ideario.

“Ocurrentisimus cum Laude”

Que ilusa es la mente humana, que a la mínima nos engaña, nos abre las puertas de la esperanza, y en cada pagina nada se alcanza.



-bueno es, amigo Sancho, dixo don Quijote, que todos aquellos que se presentan candidatos, dieran su visión de los tiempos venideros. Por que así, aunque estos pensamientos no reflejen la realidad de los hechos, vinen a hacer un intento a comprendernos.
ver, prever e prover para que a vida de todos e cada un dos veciños, non sufra mais do devido.

-ver o futuro, dixo Sancho, non é cousa de meigas nin de conxuros.   Se non de ciencia e dunha boa conciencia.
                                                                                                         
-libres mi señor, lo que se dice libres, no somos, si estamos presos por el hambre.
-ese orgullo de pertenza, a manada ou grupo, amigo Sancho, e o que nos libera do individuo, conformando unha ente social, de calquer tipo.
-mi señor, no es el orgullo, sino las peripecias que ha de pasar uno para hacerse con el sustento de los suyos.
Y digo yo, si todos somos uno y uno lo somos todo, orgullo seria, que a nadie le faltara lo suyo.

-xa xa, xa sei por onde ves, que solo pensas en encher o bandullo. Pero nunca na súa historia as Sociedades o tiveron tan fácil para organizarse, esa metódica agrupación de coñecemento chamado “ciencia” é unha ferramenta sublime para vivir na tranquilidade.

-cuestionemos los limites de nuestros sueños, y busquemos las causas que nos unen al entorno donde nos movemos.

-hablan en tal términos mi señor, dijo Sancho, que aun siendo bien de entendederas, no aportan mas que el piar del pollo que le falta alimento.
Si mi señor, siguió diciendo, yo soy uno dellos, que aun siendo “acomodado”, temo por contagiarme del que esta al lado.
Y ya siento el aliento agotado.

-llegara tarde mal y arrastro, pero llegara amigo Sancho. Los hombres de bien están en todas partes, aunque sus entendederas no alcancen. Tu explicalo bien, con todo detalle, que el raciocinio, hará que la cosa avance.

-pero yo no soy predicador, ni caballero andante, sino mentecato, que a lo sumo, voy alcanzando día a día el mendrugo. Y para mi no fueron hechas las grandes cortes, que de burro a rey, yo me confundiera. Porque ni uno ni otro se preocupa de su hacienda.
-que locuras decís, que aun siendo sentidas, pueden causar heridas.
-no creo mi señor, pues el burro no tiene razonamiento y nada le importa lo que yo diga. Y rey, teniéndolo, sabrá que todo esto forma parte del mismo cuento. Y no recibirá ofensa, por tal supuesto.
-para que?,
-pàra que descanse un poco mi pensamiento.
-







Eu queria ver unha visión humanista, e ao sumo, o que miro é arranxo da finca.
aunque todos los sueños son productivos, para que broten ideas en cualquier circulo.

Partindo da nada, o somos todo, no consciente dos nosos soños.
E si o soñar se queda en nada, nada seremos ao principo do novo final.
Os humanos somos de un adoctrinamento lento, eo noso aprendizaxe non se entende sin a superstición,
 por iso de adiviñar o futuro.


Agora en serio: eu penso que nun futuro a sociedade sera quen, de garantir o basico para a vida, a todos e cada un dos individuos que a comforman. A supervivencia deixa de ser individual a pasar a ser colectiva. o sector da alimentación sera clave, pois centrara todas as tecnoloxías, para garantir unha boa ecoloxía.

Cosámoslle unhas alas aos corazóns, e comezaremos o vuelo.
  
Votemos por aqueles que nos garanticen o sustento.

jueves, 9 de mayo de 2019

metrología


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

La metrología: Ciencia que marca los patrones.
¿la querrán aplicar a la política?.
Bienvenida sea la medida.
Alcaldes con milésimas de criterios,
Gobiernos ceñidos a la báscula de la vida.
La metrología aplicada a la política.
Quien tuviera el patrón de una buena organización.
Donde lo necesario para la vida,
Fuera medida de precisión.
Que el alimento que hace al ser contento,
No fuera prueba de dolor.
Amplitud de miras,
Volumen de las mentiras,
Eficacia de la metrología.
Alcaldes descatalogados de medidas.
Mas el error que en ello se cometa,
Esta la convención
Donde expertos del planeta,
Exponen su opinión.
Si los argumentos son escasos,
O les falla la razón,
Queda en lada, la ilusión.
La ciencia es cosa de buscar siempre la mejor solución.
Metrología de mi opinión,
Que en la ciudad de Tuiy,
Tiene su parangón.

domingo, 5 de mayo de 2019

Mamaaaaaaaaaa,


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:



No “mes das Nais”, un bico miña nai.

Por maio, que os espíritus desperten con agrado.
E Deixemos que nosas Nais nos acompañen no noso labor diario.
                                            
Demos libertad a todas las almas y que con alegres compases alcancen y comprendan sus partes.

Para a Nai de todas as Nais, para as Nais de toda a sociedade.
Para as Nais de toda a humanidade.
Y porque Los sueños siempre son alcanzables.
Un bico grande.

-mamaaaaaaaaaa,
Mamaaaaaaaaaa,
Mamaaaaaaaaaa.

Quero un abrazo profundo que limpie todo pensamento absurdo,
e que apacigüe nosos sentimentos mais confusos.

Un apreta fuerte miña Nai, un apreta que transmita paciencia,
e que sexa quen de darme unha boa conciencia.

Un apreta fuerte, miña nai,
e que nos una, na eternidade do noso consciente.
Un apreta que tranquilice o presente.

Un bico miña Nai, e ainda que me tomen por loco, feliz cos obxetivos que me poño. Ca tranquilidade de que si non é meu consciente, sera outro o que interprete noso presente.

Besar, que mas grato placer, en la comunicación del ser.

Deixade que cos bique, deixade que meus beizos vos acaricien.
Deixademe bicarvos no mais fondo do corazón.
Un bico grande, con toda a ilusión.

sábado, 4 de mayo de 2019

¡¡¡ ti decides!!!.


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


-¿cantos bolígrafos se miran na imaxe?
-cantas libretas?
-cantas cervexas?

¿cantos instrumentos musicales?
¿cantas catedrales?
¿cantas necesidades?.

-millor antes que despois; o da Tarxeta Básica de Alimentación.

¡¡¡ ti decides!!!.

Nese debate apasionante;
a supervivencia dos individuos nas sociedades modernas.
Quen será o político que se atreva, a expoñer súas ideas?

Non dubidedes que esta é miña unica bandeira.
E Ese que sexa quen en convencerme, poreime ao seu carón a puxar pola carreta.


¡¡¡ ti decides!!!.


A sanidade, ¿publica ou privada?
E sabendo que unha boa alimentación é a mellor medicina.
A alimentación, ¿publica ou privada?.

¡¡¡ ti decides!!!.

A prioridade de calquer “Nai”, é alimentar a súa Familia.
E calquer goberno, ten que ser como unha Nai, que coida das súas crías.

¡¡¡ ti decides!!!.

E capacidade para producir, votando por fora, o conxuntos das sociedades, producen  de sobra. So é cuestión  de dar co “Algoritmo”, para o reparto do Básico.

¡¡¡ ti decides!!!.

En sacalo a debate, día a dia, hora a hora, hasta garantir o necesario a todas as persoas.

¡¡¡ ti decides!!!.

Eu estouno intentando, así me fagan caso por aburrido.
Ti decides, si queres compartilo.


jueves, 2 de mayo de 2019

la linda flor del paraíso


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

Te susurro al oído, el deseo de estar con tigo.
Desde las cañoneras, dispuesto a bombardear la ciudad con palabras que sean capaces de cambiar el rumbo de la sociedad.
Un recorrido por la condición humana, esencia de la materia que piensa. Crear conciencia.
La capacidad de la especie para comunicar lo que le venga en gana.
"Poco que perder y mucho que ganar" en la comprensión de la manada.
La vida es un delicioso sueño que se saborea cada momento.
Tuiy, como la perla en medio del paraíso.
-ay!, Mi pequeña ciudad, que en el devenir de los tiempos sigues ahí, reproduciendo los mismos pensamientos, los mismos patrones de gobierno. Arte escénico del momento.
Tuiy, la linda flor del paraíso eterno.

domingo, 28 de abril de 2019

El mundo y el pensamiento


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

Conocernos nos hace más eficaces ante los desafíos de las nuevas sociedades.
El mundo y el pensamiento que tenemos de uno.

Si somos capaces de entender todos los frentes, seremos capaces de atender todos los presentes.
Un lugar para soñar, donde la unión con otros pensamientos, eleva la luz del conocimiento.
Y así poder alimentar nuevos sueños.

Con fé para adaptarse al entorno.

jueves, 25 de abril de 2019

el sentido,


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

-todo aquel que se cruce en el camino,
encontrara que a su destino 
no le importa la razón.

Mas todo aquello que percibimos,
En la imaginación lo convertimos,
En nuestra propia razón. 


Y según el escenario elegido,
Puede haber perdido el sentido,
Para aquellos que ven la función.


martes, 23 de abril de 2019

CANDO OS TRASNOS VOLTARON OS NOSOS MUIÑOS


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

CANDO OS TRASNOS VOLTARON OS NOSOS MUIÑOS
Conta a historia, que sentado o caron das augas cristalinas do Tripes,
o son da naturaza falandolle, e ollando para suas mans,
as cales acababan de poñer a falar as moas do muiño da Devesa,
decia pra si: 
-un consegino facelo soar, pero o soño de arranxar todo o entorno cos seus muiños,
correndo a auga polo medio coma si fose a sangue da vida,
“non, eu só, non son capaz”.
Nese momento foi cando seus soños escomenzaron a facerse realidade,
-¿Cómo conseguir ilusionar un grupo de persoas?, preguntabase.
Pero sabia que esa era a primeira cousa que tiña que intentar.
E empezou a darllle voltas na cabeza, hasta conseguilo sin mais.
as suas ilusións forense compartindo, forense mezclando entre as xentes,
E nos hoxe aquí, os queremos felicitar. Por todo ese traballo conxunto,
que nos fai sentir orgullosos, e formar parte dese precioso lugar.
E cando as augas soan no rodicio, alegranse os Trasnos do bullicio.
Tamen nos alegramos por aprender, que entre todos saen as cousas millor,
E para realizar todo a quilo que queremos, tan so hai que darse conta,
que un solo non é capaz, e ilusionar as persoas fai que o camiñar se faga realidade.
Gracias, a Asociacion de Muiños e Fariñeiros, por todo ese traballo que o facedes sin mais.

Unos molinos de piedra,
Que un riachuelo hila,
Con la más cristalina agua,
Y al contemplar ese hermoso paraje,
Es como tomar un puro brebaje,
Haciendo que te relajes.
Mana de esta tierra.
Tierra de campos,
Tierra de aguas,
Tierra que nos alimenta.

Soan as gaitas nos camiños,
É día de festa de burros e muiños,
Soan as augas nos regueiros,
É día de papas e pan de millo,
Soan tambores e bombos,
Alegría de vellos e nenos,
Festa de xentes que andan nos carreiros,
Festexan a recuperación do entorno
e dos burros fariñeiros,
burros que nos acompañan os muiños,
burros que nos levan polo camiño.
sons de gaitas,
amores polos espacios naturais,
amores pola historia,
amores sin mais.

miércoles, 17 de abril de 2019

sito, un avance


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


"O primeiro instrumento musical que lle escoitei tocas a Sito foron as campanas da igrexia da Guia, bueno minto, antes o vira tocar as campanillas na hora da misa, onde ao seu son, as xentes se arrodillan.
Eu estaba ca miña nai sacándolle as herbas aos tomates no medio do alcouve, cando vin a Sito que baixaba da casa do cura,  pois o eido estaba de frente ao  atrio, donde hoxe esta o Bar Pancho.
-que fas, dígolle,  e levantou a cabeza por que non se daba conta que o estabamos mirando. E dixo.
-bou tocar por un defunto, veis.
Eu quedei vendo para miña nai, con cariña para que me deixara. Ela miroume ca dulzura dunha nai, e dixome. vaite, pero logo acabas de sacarlle as herbas aos pementos.
-vou, berreille a Sito, lavei un pouco as mans, que as tiña cheas de terra, naquela auga con que estaba regando os pementos, e xa baixei entre o muro que da ao atrio e o poste da luz que alí había. Eu aínda co corpo un pouco dolorido da caída do dia anterior.....

Alá imos os dous polas escaleiras arriba cara o campanario, non era a primeira vez que subira, pero si a primeira cando as estaban tocando. Subía eu diante, con ganas de chegar ao alto, por unha escaleira estreita que acaba nun remanso, donde púxose Sito a tocar, eu teño que saltar para o outro lado, os brazos apenas me chegan, teño que poñerme na punta do escalon, estirar os brazos, agacharme un pouco e dar un salto, agarrado polos codos, subo xiro e sentome, Sito de enfrente, con unha man en cada mazo das campanas. E comeza o réquiem. 

Dooommmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm      
Diiimmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm      
Dooommmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm      
Diiimmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm      
Dooommmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm      
Diiimmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm      
Dooommmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm      
Diiimmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm      

Alí enriba do campanario, donde se divisa media parroquia, o alto do coello, o monte Seixos Albos, o monte Aloia, o monte Faro e as fortalezas de Valença, e os sons das campanas meténdoseche na testa. ese son lento que recorre todo o valle, donde para dar a seguinte campanada, tiña que esvaecerse de todo o son da anterior. Ese son lento que durante media hora avisaba a todo o pobo dun defunto.

-quen morreu, gritan desde abaixo, escoitaron as campanas, e veñen a informarse.  E nos dende a riba tamen berrando – a tia isilda da familia dos janchos, e a xente transmite o pésame pola alma en descanso.



Eo son sigue,
Dooommmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm      
Diiimmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm      
Dooommmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm      
Diiimmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm      
Dooommmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm      
Diiimmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm      
Dooommmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm      
Diiimmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm      



Ese lento son, que nos persigue.
Hasta que se quede en silencio o que cada un vive."