y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:
Que a realidade misteriosa da vida, nos leve por bo camiño.
Con fé, para
adaptarnos ao entorno.
busco palabras
sensatas, para alcanzar a comprensión do mundo que me rodea.
Cada
dia que pasa, estamos mais cerca da desgracia.
En
cada paso que damos, non temos a certeza de pisar en firme, ou de
cair no avismo do indescriptible. A miseria das partes que nos
define.
”aumenta
a pobreza sebera, e ter un traballo xa non sirve para salir da
miseria.”
Si
seguimos, nos afogamos. Si paramos, por inanición morremos.
¿que
facer, como sociedade, para evitalo?.
Para
correxir esa enfermedade mortal que oprime a o
ser humano.
Non
votemos a culpa a ninguen,
e
reflexionemos sobre o papel de cada quen.
-e
si temos que pechar, pois pechemos. Non valen medias tintas, para
conter as enfermedades “viricas”.
Que
peche todo!, garantindo o basico a todos.
No
evolucionar constante da humanidade, esta o concepto de unidade.
“todos para un, e un para todos” como decian os “mosqueteros”
nos seus soños.
Parece que non nos queremos
enterar, de que as cousas teñen que mudar. Isto estoupounos nos
fuciños, e seguimos querendo obrar do mesmo xeito.
Que mais da que abra todo
comercio é hosteleria?, a desgracia xa a temos enriba. Ninguen vai
sobrevivir cun traballo honrrado, estes seran os novos “hidalgos”.
os mais, subsistiremos ca axuda que temos do “medio”.
Arruinados
individualmente no medio dunha sociedade opulenta.
estamos
pondo en “jaque”, nosa propia existencia.
Por
ser incapaces de encaixar todo o que nos enseña a ciencia.
¿que
recuperar de una socidad? que cae en desgracia, porque en la agonica
productividad fija la supervivencia de sus individuos.
Deixemonos
de “bonos” e bases “reguladoras”.
Deixemonos
de calquer plan “activa” Para salvar nosos comercios e
hosteleria, Que nada fan, para arranxar a desfeita.
Sobre
a burocracia do contido, perdese o continente que pode crecer.
centremonos
no individuo, e en como garantir a sua supervivencia, para salvar as
xentes da miseria.
Homo
sapiens
homo
sapiens sapiens
homo
sapiens sapiens subencionable
miseria
das partes.
Temos
que facer algo, antes que a “metastasis dos fanatismos” alcancen
o poder establecido. Logo sufriremos mais para conseguilo. Non
deixemos que de novo a barbarie faga sufrir a humanidade.
“toca
voltar a baixar as persianas”,
e
si ten que ser, que sea. Sin excusas fuleras.
Toca
organizar a Casa Común, que é a Socidade,
e
que o “Rancho”, non lle falte a nadie.
Xa
habra tempo de retomar nosos individuais proxectos.
Como anécdota:
-xa voltaron roubar as
duas barras de pan. deciame miña irman .
-alguen que tera fame,
e non quer darse a coñecer nos “servicios sociais”. Dixenlle eu.
-¿como eu?, que noutra
hora acomodado entre os mais afortunados, vou ir mendigar ao “pueblo
llano”. Pensamentos que se cruzan entre os elexidos, eses que
culpables ou non, son condenados por ladróns.
-a xente perde o
concepto da convivencia, cando a fame apreta.
-rouban hasta a
verdura, deciame o Picho, aquel campo que esta detrás do club de
piragüismo de paramos, o tiña cheo de grelos, de nabizas, e de
verdura común. E sempre faltaba.
-unha apandemia peor cado virus, e esa insistencia de culpavilizar a
quen se infecta. Do virus, da pobreza.
Non, non votemos as culpas ao veciño do lado, pois eles somos nos,
en todos os terminos.
Non,
non estamos a altura das circunstancias. Por non saber adaptar a
Sociedade salvaguardando todas as partes.
¿que
facer entón, para por remedio a tanta desazón?
Miña
recomendación, e a de sempre, o reparto do basico para o pesente,
T.B.A., Tarxeta Basica de Alimentación.
-non te deixan, non te
deixan, repitenme moitos cando llo conto.
-¿non nos deixa quén?,
¿ e por qué? preguntolle eu.
-non te deixan os
“poderes establecidos”.
- non é cuestión de
que non queiran, non o fan, porque nin o pensan.
Si, estou convencido de
que somos capaces, si nos centramos en protexer ao individuo.
Capacidade de producción no seu conxunto, indudablemente que temos,
so é cuestión de bondade Política, E sin que merme o “caudal”
dos poderes establecidos,
-¿como facer que
entren en Razón?, e sexamos capaces. Pregunta que de seguido me
fago.
Non, no perdo a fé, na
“competencia da Sociedade no seu conxunto. Ainda que tarda de
carallo, para o meu gusto.
As cousas estan
particularmente complicadas en cada rincon da Sociedade.
Todos estamos pensando
no futuro, buscando a supervivencia do que somos,
que a rabia non nos
cegue, e sexamos quen de ver, prever e proveer, para que a ninguen
lle falte o necesario.
Si, sempre foron as
palabras encuadernadas as que alimentan a nosa alma.
Algún día seran
capaces, as politicas sociales, sin “solidariedade”, alimentar a
sociedade.?
