viernes, 10 de abril de 2020

“Estou loco, e son capaz de demostralo”.


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 
“Estou loco, e son capaz de demostralo”.

Convencido do efímero consciente do pensamento,
busco a eternidade do evidente.
Buscando o todo na nada,
buscando a nada no todo.
Y todo y nada, comienza y acaba en la misma “idea” predominante.

Ignorante por condición. imparable para mitigar seus efectos na población.
Para avanzar, temos que ir aprendendo. Non queda outro remedio.

Que grande se nos hace el mundo, para comprendelo en su conjunto.
Que difícil buscar el consciente mas allá de nuestro mundo

“la decisión del mañana, la tomamos hoy”.
Alcemos la voz ante las gentes que estan en la praza publica, que miedosos los unos de los otros, como posibles portadores de un mal invisible, que se contagia si uno no pone barreras en medio, buscan respuestas a las incertidumbres que les acechan.

El innegable cambio que estamos sufriendo, es para adaptarnos a los nuevos tiempos. La gente se muere, porque no tiene otro remedio. Nosotros sigamos a lo nuestro, como candidatos a perecer en el intento.

entre luces e sombras, A cruda realidade que se nos atraganta,
e o paso incombustible do tempo, fai de nos un simple momento.

La piel arrugada de una sociedad entrada ya en canas, aquejada de gobiernos con viejos remedios. Y son muchos los roqueros que nunca mueren y ha perpetuidad tocan los mismos instrumentos.
La deriva del pensamiento, con el síndrome de querer tener todo hecho, sin priorizar los acontecimientos.

Na continua mutación do que somos, donde mais se deixa sentir o cambio é na mente. Os meus “contemporaneos”, pasaron de sachar o campo ca forza animal, a traballalo controlado por satelites.
A ver pailans. ¿sodes capaces de asimilar o cambio?.

“Cando a “Sociedade” anda aos grilos, mal de Nai e peor os fillos.”
promoción Kilo, promovidas polos poderes establecidos.

“podemos vivir un mes sin comer, unha semana sin beber, uns minutos sin respirar. Pero sin esperanza non se vive”.

Vivimos en una sociedad de rendimiento. Y Todo pasa por la “Superproducción” para seguir viviendo.
Lo veis como un absurdo, y es el única forma de sobrevivir en este mundo, A lo menos por agora, mentres a humanidade non sepa millor organizarse.

Canto mais escoito as noticias, mais me reafirmo na idea de repartir dende a Sociedade o basico a todas as personas. Un “minimo” a todos os individuos, sin distinción de ser “pobre” ou “rico”.

Las palabras son las que marcan nuestros destinos,
hablemos bien con nosotros mismos.
Sigamos teniendo presente todo lo que nos trajo hasta el consciente.
Y seamos uno en el espíritu de las gentes.

Os humanos nos movemos por creencias. Y los espíritus están revelando los secretos del mañana, Para que nada caiga en el olvido. Conscientes o no, los espíritus prosiguen su cometido, en medio del pensamiento cognitivo.

El mundo empieza y acaba en uno, y con el uso de la información para el aprendizaje del homo, formamos parte de un todo.

Allá donde esta tu alma, estará tu cuerpo. Y en la memoria que uno alcanza, esta la eternidad del consciente pensamiento.
Una vez aprendido, sera genéticamente transmitido.

“La belleza esta en lo que buscas”, ese pensamiento creativo que te va llevando por la vida, ese quehacer del día día para alcanzar los sueños.
Con una empatía tan profunda, capaz de ser consciente en los otros.

¿Entendéis ahora por que estoy loco?.
Pues porque concuerdo con pocos.

La humanidad en busca de sentido por todo lo vivido,


domingo, 29 de marzo de 2020

DIGNIDAD.


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


DIGNIDAD.

en lo alto del “Templo” una “Gárgola” contempla el panorama, Atenta a todo lo que a nuestro alrededor esta sucediendo.

-que difícil son de escuchar los cánticos alegres, sumergidos en el alboroto de los “medios”.

Cargados, los más, de propaganda por todos lados,
las “Hermanitas de la caridad”, haciendo gala de lo que aportan a la Sociedad.
Y faltos de reflexiones, no aciertan con las soluciones.
Se sienten solos e incomprendidos, balbuceando contenidos.
Burlones del miedo que atesoran sus adentros.
Pobres infelices, con matices.
Sempre buscandolle os tres pes ao gato,
xentes de toda condición e grado, facendo comentarios.

¿de verdade que as pensades? cando compartindes esas “barbaridades”.
Titulares fantásticos que no llevan a ningún lado.

Esa ilusión de comunicar que non falte, pero poñelas en “cuarentena” dentro da vosa cabeza, e logo soltala con argumentos claros de que non vos estades equivocando.
Buscarle los tres pies al gato, “aunque necesario en algunos casos”, en exceso es un “veneno” para el “pensamiento”.

Vulnerables mentalmente, adaptan posiciones intransigentes e incapaces de discernir el presente, se meten en el purgatorio de su mente. Sumidos en el “Juicio Final” condenados a no comprenderse.
El mundo de los Justos esta del lado de quienes intentan comprender el presente, y actúan consecuentemente sin reproches de ningún tipo.

A Sociedade esta infectada por coronavirus.
Suas constantes vitais van caindo, unha parálisis parcial dos sentidos.
Cada un dos individuos estan doentes nos seus domicilios, por uns ou por outros motivos.
Os instintos mais basicos estan aflorando por todos lados.
Las falsas noticias y La mutación de los “periodistas”,
que de seguido estan desmintiendo titulares sensacionalistas.

Recluidos no mais profundo dos nosos pensamentos, rumiamos as posibilidades de seguir cara adiante, e no seu conxunto colapsamos buscando refuxio.

Venceremos a todos os “malos augurios”, facendonos cargo das realidades diversas, nas mans dos “Santos da porta do lado”.
Artes e creatividade, para afrontar o futuro da humanidade.
Fuerza y esperanza, para alcanzar al fé que nos hace falta.

Nunca na historia da humanidade, a “meditación” foi tan masiva. A nosa reclusión forzosa, fainos despertar o verdadeiro espiritu que levamos dentro. Seguramente algúns nunca cheguen a comprendelo, pero todos formamos un mismo “elemento”. E os que chegan a ser conscientes, forman parte do mismo presente.

Polo Coronavirus, un antes e un despois en todos os sentidos.
Sexamos finos. Y con tiempo suficiente de vivir nuestros sueños, sigamos aprendiendo.
Nos cogió con el paso cambiado, y tras la pausa, comencemos con el ritmo adecuado.

Nos merecemos, como “Sociedad”, el necesario “avituallamiento” para seguir vivos y contentos. Con planes semanales para alcanzar los objetivos que nos ponemos. Estamos en la lucha por nuestra supervivencia, una lucha que alcanza a toda la naturaleza.

Teniendo en cuenta, como Sociedad, que tenemos Capacidad para que nadie tenga necesidad. Y gracias a Los Santos de la puerta de al lado. Esos que están ocultos en el día a día, y que en momentos “Extremos” aparecen para protegernos, Buscando la utopía como referente para ir avanzando.

sabemos que mas temprano que tarde, como sociedad, daremos controlada la pandemia, el reto esta en reactivar o sistema, sin que nadie se quede en la miseria.

Estamos en un proceso histórico, en transito cara otra realidad. y como sociedad tenemos que dar el paso, en manos de los que están gobernando, de garantizar el alimento a todos y cada uno de los individuos. centrémonos en las vitaminas y proteínas necesarias, buscando la forma para que lleguen a todas las personas.
La “Sociedad bien estar” del mañana, se hace con las decisiones que tomemos hoy.
No perdamos la ocasión.

Con la misma “tarjeta de la Seguridad Social”, poder en el supermercado coger el pan, mas todo lo “necesario” para no perder la “dignidad”.
Si, la dignidad mis señores, la dignidad de no tener que estar mendigando en las “instituciones”. El esfuerzo “Titánico” que están haciendo las ONGs en el reparto del alimento es absurdo. Teniendo en cuenta los recursos y las tecnologías para articular una mejor “vida”.

Como “Políticos”, tenemos que poner puntos a un acuerdo de mínimos, para todos los individuos.
Punto uno: 1/2 kilo de pan a semana.
Punto dos: 2 Litros de leche a la semana.
Punto tres: 1 Litro de aceite al mes.
Punto cuatro: 1 kilo de patatas a la semana.
Punto cinco: etc. etc. etc.

que en ninguna mesa falte el alimento que nos sustenta.

Para financiarlo, todos los impuestos del sector de la alimentación que se cobren en especies, y directamente del supermercado para el “Pueblo”.
Y comprar la parte de producción que nos falte, para cubrir toda la población.

Repartiendo el alimento,
primero; a nadie le faltara el sustento.
segundo: el sector del campo saldrá reforzado.
Tercero; sera un pequeño cambio del sistema para no depender tanto del dinero. Aunque este siga siendo un buen invento.

Compartamos hasta que llegue a los oídos de la “administración competente”.
Intentemos-lo por el bien de todos los presentes.
busquemos voluntarios, para que con su eco, se consiga desarrollar y poner en marcha un nuevo sistema que garantice los bienes de primera necesidad, para todo individuo que vida.
¿sera tan difícil de entender?

jueves, 26 de marzo de 2020

alegoría a vida,


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


alegoría a vida,
estamos nun proceso histórico, en transito cara outra realidade.

siendo una, en cuerpo y alma. Separada por el individual concepto que tenemos de los cuerpos. La vida transmite lo que somos, sin principio ni fin en el pensamiento colectivo.
¿y por que no?, las claves del gran desafío para el consciente común de los hominidos.
Preparémonos para ser la Sociedad del mañana, y con el poder de la colaboración alcanzar la tranquilidad del alma.
El ir comprendiendo, ayuda a la evolución del pensamiento.

Las varas de medir, en el porvenir de las personas, son símbolos. Representaciones iconoclasticas, cargadas de misterios en el compartir de los individuos. Fundamentos de “Sabiduría” para o ben das xentes da vila.
Gestionemos los miedos, incorporándolos al baúl de los recuerdos.

Cultivemos o espíritu común dos pobos, mais alá da cultura dos grupos.
¿Que importa quien domine el mundo?, lo importante es que sea un buen gobernante. Y todos estamos para ayudarle.
Bienaventurados los que sueñan un futuro más halagüeño.
Ellos nos llevaran al cielo.
Escuchemos-los e intentemos razonar sus argumentos, entrando a formar parte de la misma corriente de pensamiento. Para con tenacidad y paciencia, recrear el paraíso en nuestra conciencia. Non dudedes que o millor esta por chegar.
Si, somos Dioses, y cada vez estamos mas cerca de comprender nuestra naturaleza. Unha sociedade artística humanística.

La educación a dar a nuestros hijos, en el conjunto de la Sociedad en la que vivimos, es que sean capaces de comprenderse como un todo. Así sera mas facil para todos.
Es tiempo de redefinir lo que somos.
Mirarnos a los ojos y comprender que somos nosotros, los unos y los otros.
y tenemos que poner puntos a un acuerdo de mínimos, para todos os individuos.

“Cuando la razón y el corazón caminan a la par, todo se puede alcanzar”.

Fueron sus cánticos de Aleluyas, los que llegaron a mis oidos.
Cánticos alegres y divertidos.
El brillo de sus ojos pulidos por la emoción que llevan dentro.
Como en la adolescencia de nuestros sentidos, con ellos soñé el presente de los tiempos. Alcanzando mi mente, la eternidad del momento.

Dejemos espacio a los sueños y juguemos a comprendernos.

Preguntemos al Oráculo, desde lo mas profundo del pensamiento. ¿cual es el planteamiento? Para afrontar los nuevos tiempos.

El “Avatar” de la sociedad esta actuando en estos momentos, esta poniendo todos los medios para que no nos infectemos.
Todos a una, la cohesión social como garante para superar el mal.

Los experimentos de los Dioses nos hacen vulnerables.
Esta es una de las mil plagas que asolan la tierra.
Dios nos pone a prueba. ¿quien sabe?, si es por cosa buena.

Saquemos una lectura practica de todo esto.
El mundo llevaba un camino tortuoso y desenfrenado.
Y de alguna forma, había que pararlo.
Ahora cojamos impulso, y alcancemos la paz en el mundo.

“non hai mal, que por ben non veña”. Xa o decía miña abuela.

miércoles, 25 de marzo de 2020

Nunca mais


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 
¡Que grande debe ser ese “virus”!, que nos fai empequenecer como individuos.

Nunca “Animal” tan pequeño, infundio en la humanidad tanto miedo.
Haciendo que ésta se ponga a cubierto. Manteniendo las constantes vitales y haciéndose el muerto.

É importante como Sociedade, desenrolar e por en marcha un novo Sistema, que garantice o básico para a vida. Ou a Sociedade se comporta como un so individuo, ou sucumbirá ao virus.

Nunca mais, a supervivencia individual.

sábado, 21 de marzo de 2020

Ciencia y filosofía para afrontar la vida.


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


ideas.
Sueños y creencias.

“nada es mas bello que la víspera, lo que esta por llegar”.

E de repente, sin tempo nin a pensalo, quedamos nas nosas casas enclaustrados. Todas esas “prioridades” que nos rondaban na cabeza, mudanse pola supervivencia.
Ciencia y filosofía para afrontar la vida.

Acércansen tempos novos. Con unha idea clara, e ca capacidade que temos os humanos para moldear a realidade, saldra a sociedade reforzada.
Unidad de acción, en medio del capricho que tiene la Naturaleza de ponernos en tensión. Nunca estibo a humanidade tan preparada para afrontar unha Pandemia, e ainda así, vainos facer sufrir.
E estamos nun proceso historico, no transito cara outra relidade.
E como sociedade temos que dar o paso, en mans dos que estan gobernando, de garantir o alimento a todos e cada un dos individuos. centremonos nas bitaminas e proteinas necesarias, ea forma de que cheguen a todas as persoas.
A idea é:

ca misma tarxeta da Seguridade Social, poder no supermercado coller o pan, mais todo o “necesario” para non perder a “dignidade”, nin morrer de fame.

Preciso de voluntarios, para que co seu eco, se consiga desarrollar e por en marcha un novo sistema que garantice os bens de primeira necesidade, para todo individuo que vida.


jueves, 12 de marzo de 2020

Ensayo sobre la ceguera.


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


suenan las trompetas del Apocalipsis. Se acercan tiempos dificiles.

Ensayo sobre la ceguera.
A vista dos acontecementos, sintome mergullado na historia que escribiu Saramago.
Teño a sensación de estar a formar parte desa maravillosa obra Macabra. Un cego mais, ante o panorama que se nos presenta diante.
Recluidos en nuestros propios domicilios,
distanciados de nosotros mismos.

Como Sociedade, parece que estamos a punto de “verlle o cú a curuxa”. Que a responsabilidade dos Gobernantes, cheguen a todas partes, para que non “Colapsemos”.
“toquemos Madeira” como di o presidente da Camara de Valença.

Atrincheren-se en vuestras casas y aguanten en la soledad todo lo que puedan. No duden de la eficacia del sistema. Aunque se paralice la economía superflua y se tensione la supervivencia. En su conjunto, la Sociedad tiene la capacidad de superar las “Miserias”.
Instinto, intuición, intelecto. Lógico razonamiento.



Parece que este “Coronavirus” leva todas as trazas de meternos no “Tempo da Fame”.
Esperemos que as autoridades “competentes”, den cun bo reparto do necesario, e que mitigue estes malos “Farios”.
E si non o consiguen, que “Deus” se apiade das nosas almas.

lunes, 17 de febrero de 2020

Los peregrinos y su fuerza interior.


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


Los peregrinos y su fuerza interior.

deseos que se materializan en el pensamiento.
Los secretos del mundo, Creando de la nada todo un sueño,
en la dirección que el destino marca a través de los tiempos.

-unha das “Realidades”, que marcan os peregrinos nesta miña cidade de Tuiy.
Contaba me un compañeiro, un amigo, no bar Pancho tomando un chupito.

-”A xente confundese”, queixabase por todas esas cagadas que tiña no medio do campo.
-sera o no teu campo, mais nos dos demais. Dixenlle eu.
-non, contestoume, pois os outros campos estan sin traballar, cheos de silvas e matorral.
Que decir dese amigo, que cuida ese campo con todo mimo. Que disfruta entre eses frutales que plantou sendo un mozo, entre esa viña cuidada, envexa de todo fillo de veciño.
-”e o que mais me arrebenta, repiteme el, son todas esas cagadas dos animais de duas patas, que nin se paran a tapalas”,

enton eu fixenme en situación, como peregrino que ten un apretón.
E escomencei a pensar en alto.

-toca o despertador e ainda non fixo presencia o sol, logo de aliviar a bexiga, un breve aseo, para despois desayunar uns de eses “copiosos alimentos” para afrontar a “dura” xornada.
Posto en pe, e cas mochilas as costas, comeza a única e derradeira étapa do día, e xa de camiño baixando a “Rúa nova”, as tripas empezan a ruxir,
parece que a dixestión esta a pedir sitio cunha evacuación. E prosiguen o camiño, empezando a buscar un aliviadero para súa presión interna. O traxecto hasta San Bartolome percorre entre casas do medievo e colexios, donde alguns “super necesitados” deixan rastro, adiantando o inevitable.
Os mais, prosiguen o camiño cavilando as venturas que tendran, nese despertar matutino, con todo o tempo do mundo, para disfrutar do entorno. Van falando, e as tripas siguen rosmando. Torcen a dereita cara a igrexia. E apuran o paso os mais necesitados,
-esta e igrexa románica, deteivos a observala gritan os mais retrasados, pero a necesidade non os deixa, e siguen co camiño como embruxados, baixan ao caron da igrexia que non teñen tempo nin para ver pa ela, e nada mais pasar a fonte e os labadeiros escomenzan os campos, “non é un bo sito”, pois impenetrable faise a natureza, e xa cando ao fondo divisan un campo lobrego, cas nalgas apretadas para que nada saia antes den tempo, corren como se fosen tras eles o demo, valga a repugnancia, e nada mais toparse debaixo das viñas, baixan os pantalons, e alivian a forza interior. ainas duras e baldas, de distintos cores e formas,
merda de todas partes do mundo, xuntanse nunha misma parcela.
-¿podra verse o probema, que o home ten na sua finca, como un problema de saude publica?, algo penso que si, pois tanta merda xunta, pode ser un foco de infección para quen alivia alí seu interior.
¿como solucionalo?, iso as autoridades teran que miralo.

Si queren ideas, que avisen, que eu mandolle un feixe delas.

jueves, 30 de enero de 2020

Yo soy la victima


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


“Vean y comparen.!!”, as rotondas de Tuiy miña cidade.


Si si, la fachada de la Sociedad la estamos poniendo bonita.
Entiéndase la ironía.
Pero en el interior, todo es intriga.
El como sobrevivir de algunos, en su día a día.

En el comercio de las ideologías,
rotondas en el desprestigio Político, que no alcanza a comprender al individuo.
Y No se puede ser representante de un todo,
sin ser consciente de lo que somos.

Yo soy la victima,
la victima avergonzada de la ciudad mística.
Pongamos Tuiy, por casuística.

Yo soy la victima, el loco trompetista en medio de la algarabía.
Simonía de los que guardan la villa.

Yo soy hijo de los vencedores y de los vencidos,
mi madre es la tierra, mi cobijo el viento que no para en ningún puerto.
Yo soy hijo del pasado, de lo bueno y de lo malo,
yo soy la humanidad, que la evolución va creando.

Acomódense en sus butacas.
Abróchense los cinturones.
Prepárense para sentir el más intenso placer, que la vida puede tener.

Batallas dialécticas, encarnizadas en las letras.
“Clubes de lectura”, sugerentes profetas.
El elegido, en la divinidad del contenido.

Meus parabens a esa Sociedade culta,
irreconocible na realidade que oculta.
“el lago de los cisnes”, en el gran “casino” de los infelices.

Y suena la Sinfónica Orquesta en el teatro de la conciencia.
Que bellos, que hermosos pensamientos, al son de lo puesto.

Y sus comentarios alrededor del Arte contemporáneo.
De voluntad para apaciguar los ánimos,
y “sacar brillo a la imagen del Amo”.

Demos paso a la batalla constante del in-crispamiento,
acallando al mesmo “pensamiento”.

Elfos, trasnos e diaños, arte del engaño.
Musas de una realidad confusa.
Discursos enlatados.
Monologos que pretenden decirnos algo.
Existencia del sentido.
A realidade do vivido.

Un soriso que sae da sua alma,
unha mirada cargada de esperanza.
Todos os nosos se merecen o cariño e o alimento necesario.
a guerra dos mundos, ainda se esta librando.

Tocan as campanas, sueños que alcanzan, alegres bailes al alba.

Entendimiento de la vida que nos rodea.
Dando vueltas a la misma idea.
Pensamientos que interpretan una realidad que sienten y procesan.

Las “estrellas” de Sociedad, llegan a Tuiy mi ciudad.
Caídas del cielo, haciendo sonar las trompetas del firmamento.
Y todo es un sueño.

Ese afán ansioso lisongero, que ensalza a toda “figura” del pueblo.

Miravanse los unos a los otros como si fuesen poderosos,
se reían de sus propias gracias, viendo quien comete mas faltas.
cayendo en la desgracia, de culpabilizar a los otros por sus posturas,
y rumiando las mas vulgares palabras,
sufren sus arrogancias.


Todo empieza y todo acaba en nuestra cabeza.
Ella lo crea y lo recrea,
y de ella emanan las leyes de nuestra naturaleza.

“un canto de pasión por la vida”,
la magia del ser, acariciando el saber.
Entendiendo con palabras, todo el sentir de la ciencia.

Y estamos en la historia, pues las escrituras van tomando forma.
En el sentir la vida, en los quehaceres del día a día.

Trabajemos nuestros sueños, trabajemos cada detalle para llevarlos adelante. Con la pasión suficiente para lograrlo.


Que el sueño sea diferente,
señor, bendice los alimentos que esta noche vamos a tomar.
Para que nuestros sueños se hagan realidad.

miércoles, 18 de diciembre de 2019

Feliz Navidad, y prospero año nuevo.


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


Brindemos, brindemos por todos aquellos que razonan y piensan. Aunque no lleguen a comprender mas allá de lo que sienten, servirá para que sus descendientes sean mas conscientes.


Señor, que en estas fechas que se avecinan, donde las gentes “meditan” un poquito mas, hazles recapacitar y que vean la “Real Necesidad”. Que es el alimento del día, que es el refugio donde guarirse del clima.

Señor, que la Gran Familia de la Sociedad,
Que la Gran Familia de la Humanidad sepa repartir el “pan” ecuanimamente, sin tener encuenta sus labores del día. Que por instinto, siempre pretenden lo mejor para el colectivo.

Señor, que seamos quien de comprendernos mejor, y que el plato de lentejas no le falte ni a Dios. Que este, aunque lo sea todo, compartir la mesa le sienta mejor.

Señor, que la paz interior, es mas facil con la paz exterior,
y las barrigas llenas, calman el interior de cualquier “alma en pena”.

Señor, que la Sociedad necesita un cambio en el clima de la razón.
Sexamos quen de facelo millor.

Como pescadilla que se come a cola, así esta a Sociedade montada. Temos capacidades tecnoloxicas suficientes para producir o “basico” para a vida, a todo individuo que viva. E non somos capaces de dar ca formula axeitada par cubrir as faltas.

Si, señores si, é a unica forma de salvaguardar todo pensamento consciente, na Realidade individual daquel que sinte o presente.



... Y en “el placer de poseer algo útil”,
pensemos como marionetas de papel.
Pensemos Iniciativas que cambien el planeta,
aunque solo sea su consciencia.

Pensemos las estratejias en su conjunto, como Sociedad.
Para que se empieze a deslumbrar una salida a la “agonia” de la humanidad. Que no sabe como afrontar la supervivencia individual.


Actuemos con oratoria e aptitudes.
Para que el actitud mental de “poder” que rige las Sociedades, sepa como hacer.
Y aunque sean debates esteriles que no llegan a nada, desahogan mi causa.


La economia de lo Basico. Esencia de una buena Alimentación.
Llevando a cada “extremidad”:
lo “justo y necesario”, “el pan y el vino”,
“el cuerpo y la sangre”, de una sociedad más amable.

E como primeira consecuencia no seu conxunto, somos.
Somos parte dun todo.


-y gritando por la calles por el mal aire. (Intentando salvaguardar todo pensamiento consciente, sea de la especie que fuere.) Entran apretando el “gatillo” de la devastadora bomba Atomica de CO2.
-salvanos Dios de esos pensamientos inconscientes, que nos llevan a la saturación del medio ambiente.

las autoridades todas, con trastorno de vendedores Autonomos, que regulan la vida al rededor del comercio. Y que de seguido quieren comercializarlo todo, para que tenga algo que comer “su pueblo”.

-temos que vender, e si fai falta, vendemoslle un trozo de ceo ao inferno. Porque ou vendemos, ou morremos de “asco”,
e para vender mais alá do “necesario”, todo é apretar o gatillo da toda poderosa bomba atomica do CO2.


-¿cuando y por qué?
-cuanto antes, por que sino, no seremos.
-¿no seremos una Sociedad Autosuficiente?.

Métano na “Axenda da Politica Social”, e para todo a misma receta. T.B.A.. Tarxeta basica de Alimentación.

E si facemos ese reparto dende a Sociedade, seremos quen de parar o absurdo consumismo, por muito que liberalicemos despois todo ese comercio, que tamen é base do avance que temos.


¿por qué?.
Para calmar o instinto de supervivencia de todo individuo, que por muito que teña no peto. Ese instinto é o que nos leva na roda do “Consumismo” absurdo.


El milagro Señor, que el milagro sea dar entendederas al que gobierna, que por naturaleza a mi se me antoja, que es demasiado lenta.

La palabra es fundamental para comprender nuestra alma, y acompañada de una Fe inquebrantable,
somos quien de definir lar Artes.
para adaptarnos al entorno en todas sus partes.

Señor, que obre el milagro en aquel que presta atención, y con una aptitud que nos determine ante el objetivo. seamos uno, a la hora de conseguirlo.

Como humanidade, abramos en nos un espacio imaxinario, donde poder meter o necesario para a vida, e dende ahí, que se alimente o noso presente.

Como Sociedade, teñamos todos e cada un dos movementos controlados, cas debidas precaucións para non facernos daño,
axustando ao máximo os tempos pasados,
sentindo como propios todos os presentes, para con sutileza afrontar o futuro da nosa “Naturaleza”.

E dende a razón do compromiso que todos temos,
de reconocernos como parte da Sociedade que somos.
Que el eterno “Renacer”, no se quede en un colorido y bonito cuento.

Feliz Navidad, y prospero año nuevo.


lunes, 25 de noviembre de 2019

estado anacional


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


Quero un estado anacional, (aconfesional, que ven sendo o mismo).
Quero un estado fora de todo culto,
cheo de nacións e reinos que viven xuntos.



Un Estado anacional.- e aquel que non se xunta e non recoñece a ningunha Nación en concreto, ainda que poida ter acordos, (colavorativos e axuda economica principalmente), con certas institucións nacionalistas. Un estado, é a organización dun territorio dado. E un “estado anacional” non é exactamente un estado sin nación, sinon un estado con moitas nacións. (e todas teran que porse dacordo, ).

E cada un, que sexa devoto de quen queira.
Nacionalista.- sentimento de pertenza a grupo, en usos e costumes.
Eu da nación Galega, Sempre, pois foi donde mamei o frío da primaveira.

A Deus no meu corazón, xunto co Nacionalismo.
Recoñecendo a toda Nación, baixo o estado de calquer condición.
Baixo o estado europeo,
baixo o estado español,
baixo o estado galego,
baixo o estado de Tuiy meu pueblo.
Baixo o estado do mundo enteiro. (xa chegara co tempo).


-e me tomaran por “ereje”, por decir o que digo. Pero na evolución das Sociedades, as humanidades foron adaptando seu sentido.
Alá polos principios, Deus eo Faraón eran o mismo. Logo mais tarde, reies e obispos usaban os mesmos vestidos.
Non deixemos que agora entren os nacionalismos, a facer o mismo.

A Deus o que e de Deus,
a os estados o que é dos estados”
e as nacións o que é das nacións.
Xuntos pero non revoltos, que parece que somos tontos.


Y los “Varones” se rasgaran sus vestiduras purpuras. señalando a sus “escrituras sagradas”, como testamento de lo que fueron. Constitucionalistas de un texto muerto.


Vamos señores vamos, piensen un poco la forma de organizarnos.
Pues somos pensamientos, que nos vamos adaptando.