viernes, 19 de enero de 2018

Nos altares da gloria, nos arrabales da memoria.


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

Estamos comenzando as andainas dun novo ano, despois desa posta a cero imaxinaria do tempo. Donde en común sociedade nos agasallamos os mellores desexos.

Nese cero imaxinario, nese inicio dun novo ano, nesa acotación de tempo que nos damos.

Tuiy cidade inmaterial, cultura do pensamento universal.
Nos altares da gloria, nos arrabales da memoria.

Lo sagrado y lo profano van de la mano.
El gran espectáculo de los reyes magos.

Las ilusiones de unos y de los otros, van en función de lo que piensen del mundo.
Reparten caramelos, son como niños pequeños.
Si repartieran alimentos, serian como las tropas victoriosas de Roma en la representación de pan y circo en el Gran Coliseum de la memoria.
El culto al pasado soñado, el culto a lo sagrado.

Recuerdos del ayer que definen un mañana a través del pensamiento que cada uno alcanza. El tiempo y la re-interpretación del cuento, como “Alicia” en su sueño.

Abramos el campo de visión con los nuevos medios de comunicación.
Ya no hace falta salir en procesión. Pulamos ese prisma, para que nos deje ver las mejores vistas, para tener las mejores interpretaciones de la vida.

Siempre tuve la curiosidad por saber como piensan los demás,
La magia de los sueños, con la tecnología que tenemos.

Somos parte del medio. Donde se alimentan nuestros cuerpos. donde se amoldan nuestros pensamientos del día a día.

Somos parte de esa cultura creativa,
Somos parte de esa cultura activa.
Somos parte de esa locura colectiva.

Somos como niños subidos a los carruajes de colores, festejando la magia de las emociones. Tiempo eterno de un sueño cíclico, parte de un sueño colectivo.

Oh! Tuiy, ciudad del eterno delirio. Grandeza del efímero espíritu.
Perversa en la organización de su hacienda. Haciendo usos y abusos sin alcanzar lo básico para la supervivencia.
Faltos andamos de personas que analicen sus actos. Y a golpes de discursos, cambien la historia de las humanidades.
 “unir los esfuerzos de los hombres”, para alcanzar un mejor acorde.

Un reseteo, una puesta a cero en el parcial tiempo de la vida. Un nuevo comienzo, un viejo sueño.


Hubo cánticos de aleluya a los sueños mas comunes. Cánticos a la amistad, a la fraternidad. Hubo cánticos a la humanidad.
Y en la vuelta a la normalidad apagan las luces de navidad.

Como marmotas vemos pasar los años, y en el recuerdo la ilusión de un pasado.
Y seguimos en el camino de la vida compartiendo.  seguimos comunicando nuestros sentimientos, seguimos acariciando nuestros sueños. Sueños moribundos en el frenesí del tiempo.


Comeza un ano novo, aparentemente como todos.
Que la motivación alcance velocidad de crucero y que no se detenga hasta llegar a buen puerto. motivemos nuestras vidas, para que se cumplan nuestros sueños.
En cada limite parcial del tiempo



En la memoria del ayer se repite la caída del mundo. Mas no cae, sino que se construye uno nuevo en cada pensamiento.

lunes, 15 de enero de 2018

Al otro lado del escenario, un mundo imaginario.


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

Al otro lado del escenario, un mundo imaginario. Donde lo otra hora aprendido, no alcanza comprender lo allí ocurrido.

Sábado 13 de xaneiro do 2018.
Escóitanse rumores de cambio no pensamento dos humanos.
Son as 20 horas e 11 minutos, vou cambiarme que vou ir a unha reunión co Alcalde. Vou ir a unha reunión donde vai a presentarnos aos nosos representantes, donde vai a presentarnos o noso enlace, ese enlace directo con alcaldía. Imos ver como transcurre o día.  Logo intentarei facer un resumen do que ali aconteza, e publicareino como a min me apeteza. Salvo orden directa da miña cabeza.

Cuantas aberraciones se hicieron en nombre de la justicia. Y aun seguimos nombrándola para resarcir nuestras ansias de critica, tras la incomprensión que arrastramos de la vida.

Quero saber os protocolos de actuación, eo baremo para fixar prioridades.

Xa listo para asistir a presentación do enlace sindical. ¡Ui! Perdón, que os liberais non teñen sindicatos. Iremos entón a presentación do que lle susurrara ao oido ao alcalde para que se fagan as cousas que piden os veciños. Miremos o que nos depara a reunión, cando son as 20:48n horas. Dende o Bar Pancho, no barrio da guia, Randufe. Tuiy.

Un viaje por los sueños, por esos sueños que cada un de nosotros llevamos dentro, un viaje por el mundo real nuestro pueblo. Un viaje que nos lleva al presente de un futuro incierto.

Escomenza a presentación, nove ponentes aparecen en escea. (o goberno de Tuiy como reprensentantes do pensamento común).
Esta falando o alcalde presidente. ¿as vacas son de donde nacen ou de donde pacen?, alusións a identidade dun representante.
Presentan aos membros. “muito e ben, non hai quen”. Xa o decía miña abuela.

Favores de acústica. Parabéns e felicitacións, e aínda non comezaron a rodar.
Un marxen de cen días Sr. Alcalde, un marxen de cen días para darse auto-alabanzas.
Felicitacións e demais lisonjas para a ocasión, hasta donde seu pensamento alcanza.
E aínda sin demostrar razón.

Necesidades, moitas e moi diversas.
A min o que me preocupa son os sufrimentos que ten moita xente da que convive ao noso redor, ese sufrimento pola supervivencia do día a día. E moitos queixanse da incomprensión que ten a administración.

E nisto, prosigue o alcalde presidente emulando a John .F. Kennedy.
“non vos preguntedes o que pode facer o concello pola parroquia de Randufe, preguntarvos o que pode facer a parroquia de Randufe polo concello”.
E quedeime con cara de incrédulo, como si me quixeran tomas o pelo.
Interpretaciones de discursos, de quienes no tienen capacidad para ello.

E prosigue dicindo o Sr. Alcalde:  “as pistas e puntos de luz siguen sendo importantes na aldea”. Asfalto e farolas, e sin ruborizarse polo que esta a decir.
e logo nos veñen con duas novedades, (donde chegaremos ao orgasmo, polo que interpretei.)
unha e que queren poñernos unha antena no Aloia para darnos cobertura. Dice, “para conectarnos al mundo”. Para que la señal de internet nos entre hasta por el culo. Cubrir un area do Baixo Minho, e que é casi mais importante cas pistas. internet a vista.
Parece un vendedor de tecnoloxía, mais que un alcalde de pueblo explicando seu proxecto.

A outra novedade, e que queren facer un catalogo de patrimonio da parroquia. Co fácil que seria axuntar información a Patrimonio dependente da Xunta, estes deben pensar que inventaron a jaseosa.
Bens de interese patrimonial, catalogo de promoción cultural.
Venta do goberno actual.
Unha cartografía histórica, nuestro pasado en la carta gráfica de nuestra memoria.

E nos veñen tamen a decir, que non colguemos fotos de desperfectos, que eses non son medios e afean ao goberno. Hasta a algún viulle a nostalxia de esa paxina de Facebook T.R.P. .
No fondo, si non se enteran é por que non queren. Salvo que non teñan capacidade suficiente. Que aínda que sea triste, é o que transmiten.

Rematou a reunión, sin pena nin gloria.
Chegando a conclusión, de que todo foi un paripe, unha posta en escea.
Unha parodia do poder, sin saber mui ben o que han de facer.


Y al despertarme cada mañana siento que el mundo modifica su rumbo, y en su consciente, comprende la dependencia de las partes.
Y al estar en estos lugares, nestas reunións Politico-Sociales, me devuelven a la realidad del presente. Y cada uno asumiendo el papel que el destino le tiene.

Ministros de lo mismo, charlatanes de un todo sin sentido....(yo el primero).

Falou das necesidades de que todos teñan internet, e non falou das necesidades que temos todos de comer. Iso non debe ser con eles, se centran nas necesidades do entorno (necesarias, por suposto),  e olvidanse do elemental para a vida. A supervivencia animal, que como sociedade non ten garantida a todo individuo, ca dignidade de non ter que ir a pedilo.

Todo un grupo de goberno, representantes do superfluo.
Lo siento, eu devo de ser doutro tempo, non sei de cal, pero eu a estes non os entendo.

Suena de fondo los acordes del himno de la alegría, Beethoven y Miguel Ríos marcando los sueños de los individuos.
Y no somos nada, esa nada que conforma un todo. Y somos todo, ese todo que conforma la esencia de lo que somos.
Y todo se queda en silencio, haciendo un ruido atronador en el pensamiento.
Somos todo y nada a mismo tiempo.
Mañana veremos, lo que hoy solo es un sueño.

Fin de un mundo imaginario, al otro lado del escenario.
“ahora si que si”
Si porque lo deseo.
Si porque quiero.
Si porque lo siento.

Describir en parodias lo que acontece en Tuiy mi pueblo.
Que no se me enfaden los personajes, y atiendan bien el mensaje.



sábado, 30 de diciembre de 2017

Para ano novo pido


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

Para ano novo pido, saúde para a sociedade, para que non lle doa a cabeza na opulencia de quen o poder ostenta, nin perda a dignidade na supervivencia da carne.
Para ano novo pido, prudencia, prudencia para arranxar as doenzas.
Para ano novo pido saúde para a audiencia, saúde na súa conciencia.

Fagamos asombrosos avances na socialización das partes. Apuntalemos as claves para que cubran todas as necesidades.
Para ano novo pido que comprendan as autoridades.
Que comprendan a necesidade de organizarnos contra as nosas debilidades.

El paraíso soñado, que la supervivencia no sea un trabajo esclavo.
El objetivo, el reparto de lo básico.
Solo es cuestión de organizarlo.

Entendamos el prospecto de la vida.
Conquistemos la transformación del sentido, alcancemos un paso mas en la comprensión de nuestro espíritu.
Dejemos que la luz ilumine nuestro destino.
La unión del pensamiento en cuestión. Una unión en todos sus sentidos.

La felicidad es la efímera realidad, siendo conscientes de ello.
La felicidad es la esencia de nuestros sueños.


Para ano novo pido sentidiño para comprendelo.

miércoles, 27 de diciembre de 2017

santos inocentes


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

santos inocentes, ignorantes del presente.

El Gerente de la Sociedad Publica, tiene que ser el garante de la equidad en el reparto de lo básico.
Jugar con la idea, darle tantas vueltas como precise para que así se comprenda.
Repetir la jugada, insistir tantas veces como sea posible para conseguirlo. Luego a relajarse y a disfrutar del contenido. Todo lo demás, es para dar que hablar.


Erase que se era una ciudad eterna, Tuiy en mi conciencia. Demócrata a la hora de elegir papeleta. Subrogada a los dictámenes clientelares de quien gobierna.
Con un alcalde que pretende una ciudad estado, como en tiempos pre-romanos

Ante todo lo podemos tachar de “curioso”, el personaje. Y sin entrar a valorar la dignidad de la persona, que la veo integra en toda la información que de el mi mente atesora. Me voy a referir a ese personaje como autista, en el mas elemental de los pensamientos humanos, ese que en la vana gloria de ostentar el bastón de mando, habla de sus encantos. El puede, el sabe y como bufón de la corte dice las mas grandes barbaridades.
Liberal en sus conceptos, fuera de toda influencia de lo que le rodea.
Entro como alcalde después de una moción de censura, maquiavelamente apoyada por los “varones” de un determinado partido, uniéndose éstes a los indecentes que se escindieron cuando ellos estaban en el gobierno. Y en la lucha por el puesto, estos, los secuestradores del intelecto, ponen de seguido en entredicho al sujeto.
Él pensaba llegar a alcalde y dar la libertad para que por si solas se arreglasen las cosas, y no hace mas que conjurar que es por culpa de los demás, que no le entienden su prosa. Las batallas dialécticas, un comportamiento peculiar en la comprensión de la sociedad.

Parece que la sociedad se comporta cada vez con mas estupidez.

Culpas y disculpas, desagradables insinuaciones de las partes.
El asombroso mundo de las especies, miradas de un sueño diferente.
La realidad de nuevo superando la ficción.


El super-relativismo del pensamiento consciente. Una efímera idea de la realidad que cada un se crea.
Sociedades con derechos y obligaciones, sociedades que alcanzan razones.

¿quien es el que reparte juego?
Se alza el telón, aparecen 17 pensamientos aposentados en su sillón. Un rige la presidencia, aunque no sea consciente de su naturaleza. Otros son su conciencia, que le recuerdan la moral de las normas, lo elemental de las formas. Los más, están callados toda la obra.

Acto primero, “toma de razón” y la duda para formar comisión. El grupo mixto a disputa, todo lo absurdo para elegir responsable en cada asunto.
Expone el listillo, que aun siendo rechazada la razón, ellos no cambian de opinión. Y argumenta toda una letanía de fantasías, para apaciguar sus manías.

La sociedad en su conjunto, es depredadora. Organizaciones tribales en busca de su alimento.


Reflexionemos sobre seus comportamentos, e as consecuencias que acarrea na convivencia de quen nos rodea.

El saber gobernar, es saber encajar las ideas del conjunto. Para que juntos tiren todos en la misma dirección. Lo demás es jugar al rato y al ratón, y decirle a su “Ego” ¡que bonito soy”, y se acaba la función.


sábado, 23 de diciembre de 2017

Feliz navidad.


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

La vida es dar, recibir, compartir.
La vida es sentir.
Sentir el aprecio que le tenemos a los demás.
Sentir su alegría, aunque la tengan escondida.
Sentir su amor, aunque se olvidaran de amar.
La vida es soñar.


Feliz navidad.

miércoles, 20 de diciembre de 2017

La navidad y el reflejo de la actualidad.


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

La navidad y el reflejo de la actualidad.
Luces de colores iluminando casi todos los pueblos,
luces de ilusiones que se van en el presupuesto.
Músicas celestiales por todas las calles, propaganda incluida para no perder la partida.
Alusiones a regalos y a que felices sean los años.

Misas cantadas adornadas de mil guirnaldas.
Discursos de los mas diversos gustos.
Operaciones benéficas para recaudar alimento, porque como sociedad a un no es capaz de corregir lamentos.
Sermones confusos en las explicaciones de su mundo.
Algarabía del comercio que se adorna de lo superfluo

En la memoria del ayer se repite la caída del mundo. Mas no cae, sino que se construye uno nuevo en cada pensamiento. No dejemos pasar el momento y hagamos un pequeño esfuerzo para comprender-lo.

Felicitemos las navidades, y pensemos en el mensaje. Ese mensaje que se sigue intentando transmitir a lo largo y ancho de los tiempos.
La navidad, el nacimiento de un nuevo concepto para la comprensión de la vida y el pensamiento. Un conocimiento que nos hace participe de la vida misma, siendo parte inseparable del universo que la conforma.
El mensaje, la idea, el concepto, la unidad de pensamiento.

La idea de sentirse parte de un todo, mas allá de nuestro individual concepto.

La navidad. Se acercan fechas de buenas promesas, y quisiera que fueseis felices en vuestros tiempos, con el deseo de que en el futuro seamos quien de comprenderos. Como individuos, como sociedad que somos, como pensamientos de un mismo sueño.

Rompamos el silencio de las vergüenzas, y demos libertad a nuestra conciencia. Disfrutemos de las fiestas.


miércoles, 13 de diciembre de 2017

Buenos días desde mi ventana


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

Buenos días desde mi ventana.
Atrapado en la fina tela que teje el alma. Sentimientos que la vida nos va poniendo.
Cada palabra, cada verso, confecciona el universo.
Nuestro mundo que gira alrededor de uno.
Y nos cruzamos,
Y nos quedamos.
Y con el tiempo nos marchamos.
El protocolo marca los tiempos y estos se ajustan a nuestra sueños.

Abro la ventana, entra aire fresco.
Ventila la estancia donde duermo.
El sol tímido atraviesa la niebla.
Pasan peregrinos en busca de su destinó.
Buenos días amor mío.


... y frente al espejo una mirada perdida a lo lejos. No estaba allí. Todo aquello era un sueño.


La inocencia, y la importancia que le damos a las palabras.
Siento tu ausencia, aún sin tenerte nunca en mi presencia.
Siento que estás con migo en la imaginación de mi conciencia.
La inocencia.
A veces hasta pienso si no es una creación de mi pensamiento.
Tan cerca y tan lejos de una realidad pasajera.
Busco palabras que nos acerquen. Para sentirnos unidos en el presenté.
Busco el nexo de unión entre las mentes. Esos enlaces permanentes que da seguridad a lo nuestro.
Y me pierdo en el silencio.
Sin que el resto de los sentidos confirmen lo puesto.
La inocencia, que con astucia alimenta a la esperanza. Con el deseo de alcanzar la gracia.
Un beso de buenos días, con un abrazo para que te acompañe allá donde vayas.

--
Y de desayuno para hoy, un zumo de las esencias del amor. Una tostada en su punto con mermelada de pasión. Y un tazón de leche calentita cortada con café para que nos de vitalidad para todo el día.
Buenos días mi vida, que te siente bien el desayuno.
Ah! y de postre un beso endulzado con miel de las más aromáticas flores.

--
Juguemos con las palabras entorno al hecho amoroso.
Juguemos con ternura pasión y gozo.
Juguemos a acariciar los cuerpos, con sentimientos emociones y besos.
Juguemos con las sensaciones que nos da la vida, Juguemos con alegría.
Un beso alma mía.

--
Quieres al despertar tenerme a tu lado.
Y ahí estoy con el juego del amor.
Donde los sueños de la noche nos empapó en sudor.
Cuerpo a cuerpo con incesantes besos de pasión.
Buenos días y despierta con alegría aunque tengas complicado el día.
Un beso donde tu más lo desees

Soñare todo aquello que marque mi sentido.
Buscaré lo real en medio de lo prohibido.
En el compartir sentimos que algo de nosotros queda en los otros, y que es capaz de sobrevivir al tiempo. Esas historias, esos recuerdos, esos sentimientos que transmitimos por los medios que tenemos.

En el compartir esta la alegría de vivir y cuanto mas compartamos, mas sera la satisfacción con los años.
De agrado, aunque el esfuerzo sea demasiado. Convencidos de que somos capaces de superarlo.
Nuestra vida es un conjunto de recuerdos que día a día vamos tejiendo. Y que a lo largo del tiempo es capaz de cambiar la genética de cualquier cuerpo.
Adaptarse con los mejores momentos.

Dar sin esperar nada a cambio. Donde lo puesto solo es un instrumento.
Cada Dios en su mundo, cada mundo con su Dios.
Una teatralización del subconjunto con el poder divino de la providencia, esa que cada uno se piensa.

Que se apacigüen los miedos, que despierten los sentimientos.



Buenos días desde mi ventana, buenos días mi amada.

martes, 12 de diciembre de 2017

“la ceguera”


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


“la ceguera”

Ensayo sobre los caprichos de la naturaleza.
Sentimientos que confunden nuestros delirios. Delirios de grandeza en los individuos, donde en egocéntricos prejuicios, confunden su ira con la mentira que les rodea.
Animales perdidos en busca de la fuente. Fuente de intereses para mantener las penurias de sus presentes.
No cave duda, que el aislamiento nos pone de mala uva. Por eso las injerencias de la ciencia. Por eso la ceguera a la hora de comprender la naturaleza.
Nuestra naturaleza, de la materia que piensa, siente y procesa.

Comunicar. En la selectiva memoria que cada uno aporta.

Somos monotematicos. Aquela información que recibimos, a procesamos según sabemos e logo a transmitimos unha e outra vez ao longo da vida.
Ao largo do tempo, os matices vanse acentuando, cada un co seu rango.

No fondo, somos pezas dunha naturaleza que pensa por si sola. Somos un pensamento poderoso, que na comunicación ten a palanca para definir seu decoro.

Ideas absurdas no medio dunha xungla de datos. Teorías extrañas do razoamento humano.

Aceptar las consecuencias que la vida nos pone a cuestas. Sabiendo que el todo y la nada, pasa por el pensamiento que cada uno se haga.


Dioses de lo impropio configurando pactos de amor por el poder del ayuntamiento.
Soñando condicións que non se axustan a dereito. Sin plenas garantías de conformar goberno.

Demagogias de la gloria,
Percebes con zanahorias.
Sabores e sin sabores del folclórico e extraordinario pleno de Tuiy miña didade.

El sueño no es eterno, solo es un concepto.
Desgracia de urxencia, “Tomas de Razón” que non alcanzan condición.

Un Penoso tinglado político. Unha trapallada dos que alcanzaron o goberno con malas mañas.
Si señor alcalde, todo o publico e todo político esta por intereses personales.
E eu o primeiro. Polo meu ben, como sociedade que son,  que si estamos ben organizados, mais levadeiros seran os anos.
Polo interés de cada individuo en cuestión, como sociedade que son, que na boa organización somos quen de correxir as miserias de toda a población.

Seguro señor alcalde que vostede fala da avaricia, desa que rompe o saco, por promover unha moción de censura con calzador. O egocentrismo na critica, absurdos procederes do orador.

Intervención por alusións. Como sociedade que son.
Con tempo suficiente para decirlle, que non sabe donde se mete.
Ainda non ten goberno dende a moción, e vostede como alcalde contesta que non ten responsabilidade algunha. ¡tereina eu!, si lle parece. Que si quer que quede por tonto, quedo, non valla a ser non topen ao tonto,  e que vostede non confrome goberno por iso.

Que tomades decisións é tedes acordos programaticos, ¿ ea nos, que nos contas? Como sociedade que son. E que non tiñan capacidade para prever tales males?, cando presentaron a moción.

Isto de querer gobernar e non saber, cheirame a incapacidade do sindrome do neno emperador.
Por alusións, como sociedade que son.
Comportamentos infantiles, interrupción permanente na linea equivalente.
E deu lectura a uns parafos do “Pacto Antitransfuguismo”, que nin o traduciu o “Galeguista”, o liberal idealista.

Eo resto mo calo, que xa non teño ganas de pasar mais a limpio.

Rematemos facendo unha reflexión. Como sociedade que son.

Comprendamos que las buenas ideas no solo se encuentran en los genios, sino que la mayoría se guardan en esos anónimos individuos de pueblo. Que en la deliberación de los hechos llevan al intelecto a un nuevo concepto.
Iso si, deixa vostede falar mais que os que lle precederon.
No dudemos que todo esto sirve para seguir aprendiendo.
Como sociedade que son, como pueblo.