y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:
unha miñoca debaixo da
alfombra.
A lenda da miñoca, que
facendo de cebo, armou un revuelo na comunicación entre pensamentos
cognitivos de Tuiy seu
pueblo.
Atopábase a miñoca no medio
da lama que a fonte rebosante salpicaba, ricos nutrientes a mantiñan
alegre, terras que a refrescaban baixo as erbas e plantas que
rodeaban todo seu existir.
E nese pracer de deixarse
levar, da noite para o día mudou todo seu entorno. Un “manto”
verde manufacturado e procesado cubría todo seu xardin. A un raio de
sol que saia, queimaba toda forma de vida.
A “miñoca” como cevo para
pescar a atención dos presentes, e que se queden prendidos polo que
eu digo. Para que co tempo enraice en eles as ideas que contemplo.
-para ”un novo capitulo del
“de la triste figura”, escoiteille a un amigo. Mirando
a foto da “erva” sintética que lle puxeron a poza do Souto en
Guillarei.
“Alcaldia no pais das
maravillas”, escrivin de seguido.
-fontes e pozas de regadio, un
capitulo que apremia para defender nosa cultura, para defender as
nosas raices ainda que as silvas as cubran.
-non sei si teran os informes
favorables de “patrimonio”, e si os teñen, que cumplan co
moralmente decoro.
- como en tempos que
asfaltaban hasta o ultimo carreiro, decoran hoxe as “fontes” os
do goberno. (é o que ten, ser das parroquias, que nos toman por
idiotas, cheos de ideas locas.)
¿para que?. Eses “xardins
de plástico”
que dun xeito ou outro,
sempre acaban
contaminando.
-¿cal é o problema de que
este cuberta de “maleza”?
¿hai algunha razón
Sanitaria?
¿hai algunha razón
Alimentaria?
¿hai algunha razón mais alá
dos gustos personales dos que mandan?.
¿tanto se vai disparar a
“economía da vida?
¿ que acaso sera necesario
lavar no río por que a enerxia ten un precio prohibitivo.?
-alfrombras, alfombras para
non “gastar en desbroces”,
logo co tempo, traballo doble.
en tempos plantabanse
arbustos, tanto para que non creceran as ervas como para secar a
roupa.
Agora cas alfombras, xa non
crece nada.
Xa parece un “xogo da
pequena pantalla”.
Ea vida que se nos escapa.
¿canto duraran as alfombras
de “cachemira”? Cando a natureza reclame o que é dela. E
enpecen a crecer as silvas.
Dous, tres, catro anos, e a
implacable natureza fai estragos.
Creencias de deuses de
porcelana,
que a mínima, rompen e non
valen para nada.
“adeus ríos, adeus fontes,
adeus regatos pequenos,
vista dos meus ollos,
endexamais nos veremos”.
Adeus ranas, adeus miñocas,
adeus cabaliño do demo,
que o goberno local, non
deixou
folla onde te pousar.
Unha mágoa, estes xardins de
“follaplástica”,
Alfombras verdes de salóns
solemnes. (estilo anos
oitenta, que nin servían para recibir as visitas)
Ridículos dos presentes,
Paraísos ausentes.
que a pouco que espirren as
forzas da natureza, comenos a “maleza”.
Acaban co patrimonio cultural
dun pobo, mais rapido
que canta un galo, nas
nosas nerices,
e temos que aplaudirlle polo
ben que organizan o “publico”.
-”manda narices”, como
diría o outro.
-¿que lle vas pedir? Si non
saben mais.
-Pidollo que:
Por favor, non me poñan mais
alfombras nas pozas.
Que no rural galego,
preferimos unhas moras para facer marmelo.
Que o alimento é mais
necesario, que limpar os pes, antes de metelos no charco.
Non, non entendo este afán
por facer, sin ter en conta o “saber”.
Logo faran cursos para crear
ecosistemas únicos, donde o “postín” prevaleza por riba da
natureza.
Faran cursos de reciclaxe,
para que aparentemente o mundo se salve.
non hai maior riqueza que unha fonte a veira do camiño.
E que esta este chea das mais diversar plantas, que sempre algunha
sirve de remedio, para o mal que padece o pueblo
Non hai maior riqueza que quererse a un mismo. (como colectivo),
e cuidar o entorno donde vivimos.
o de comprender, xa son augas doutro muiño.
¿que nos di a experiencia acumulada, ainda que un non se acorde de
nada?
O apagón intelectual do xenerobobo, confunde nosos miolos.
A dór de estar na cola esperando a ración
diaria.
Rompe o corazón de quen comprende o drama.
Non, non, o drama non son as alfombras, sinon a fame que pasan
algunhas persoas.
Escalofriantes traxedias, guerras personales perdidas.
Desahucios, vidas.
Non tiña diñeiro, nin un lugar para vivir.
Todo era inverno no seu existir.
Alarmantes valores comerciales, de productos esenciales.
A depresión das economías mundiales.
Por non garantir o básico e necesario a todo individuo.
-”barrigas llenas no hacen guerras”,
a des-compensación da ferramenta “Moeda”, fai “Chirriar” o
sistema organizativo das sociedades.
A ironía burlona dunha humanidade con capacidade de producción, que
non alcanza a perfecta colaboración. (Co facil que é)
e tras o “ultimo Vran” que se acerca, o colapso das economías
“modernas”,
Temblalle o cú hasta o mais rico.
E tras un tempo expectante, sairon a rúa e en manifestas palabras, e
alzando a voz hasta donde lle dava súa garganta, cantaron a
presente:
“A prosperidade esta a volta da esquina,
pero o que queremos saber é en que esquina.
Pois xa demos a volta a tantas, que estamos mareados”.
Pero seguro que pronto estaremos revolucionados.
-Contra que? E por que?
-iso é o de menos, a cuestión é facilitar o cambio.
O cambio de posturas, o cambio de ideas para que nos leven polo bo
camiño.
E ter enconta, que sin pan nin viño, non se fai o camiño.
-esperamos esperamos esperamos,
ea desesperación se fai presente en moita xente.
Locuras que lles pasan polos miolos cando intentan adaptarse ao
entorno e non o consiguen, quedando marxinados de todo o “visible”.
Ao cuidado da casa común,
labores de limpeza e mantemento de fontes e carreiros.
Os xardins e os camiños todos afeitadiños.
-¿a horta?
-non deven saber que é iso, e a mesa non chega o cultivo.
Pementos, patacas, verduras,
e demais proteínas para as culturas.
-Salvado, pola campana dando aviso.
De novos coñecementos das almas que el libre comprensión,
tocan as teclas acertadas do seu corazón.
O cuidado da casa común.
¿cultivar?
Cultivar a mente ben ordenadiña, para que chegue a mesa de todos os
presentes,
-Culturalmente, o afrontamos como unha aposta en pelexa de “galos”.
-naturalmente, mentras non se sexa plenamente consciente dos seus
propios pensamentos.
Maquiavelo- Maquialó
a cultura de grandes palacios.
A alma de Rosendo, dando na tecla en todo momento.
Na interpretación da partitura que une culturas.
-¿quien obra?
-¿quien es el obrero que se conforma?
-¿quien gobierna los designios de la vida?
-¿quien se esta quieto todo el día?.
-¿quén són, como somo sociedade?
como parte, ¿como comunico todo meu “arte”?
“negra sombra que me asombras,
que a os pes dos meus calcañais,
tornas facendome mofa”
-aparentemente nada se move na mente, e as conversas repitense
constantemente.
“e non se confundan, señoras e señores,”
A mesa do camiño, paso do peregrino.
Un camiñar incesante hasta meu destino.
Unha sociedade “adolescente”,
que experimenta e que crece.
A Alfaia da coroa, xentes autosuficientes.
Intelectuales xenerales, na perfección do sistema de organización.
Conservador progresista, liberal comunista.
Forzas do mercado, tempestades dos pensamentos humano.
Keynesiano marxista, a natureza a hora de organizar a conciencia.
Mercado libre, garantindo o básico a todos os individuos.
A economía mixta, Eureka!.
unha política económica que ten en conta os dous puntos de vista.
A transformación do mundo esta en como o pensemos,
a na segunda revolución capitalista.
Xa nada do pasado nos é extraño, e asumidos todos os erros,
buscamos remedio a os novos retos.
Si sabes o que has de facer, faino. E criticade en alto, que sempre
algo aprendemos.
a compra venta dos “valores” que garantizan a supervivencia, se
eleva cando non “somos quen” como sociedade de garantir o básico
a todas as partes.
A estas alturas, o ir paso a paso xa non funciona, hai que tomar
medidas drásticas no tocante a dixestión eo reparto da
alimentación.
Os debates que libran nosos propios intestinos, para separar o gran
da palla. Son debates que alimentan a alma.
E para alimentar o corpo, un bo “método” de “reparto do
básico. (vitaminas proteínas etc, etc.) necesarias para a propia
supervivencia da sociedade. Que en corpo e alma é consciente da
éfimera realidade do pensamento cognitivo de todo individuo.
O comercio, a pobreza, e as reglas do xogo da natureza.
O libre comercio produce todo o que precisamos e mais, as reglas
teñen que ser eficaces para que a ninguen lle falte.
Empecemos experimentando en Tuiy. Na cidade donde todo é imaxinable.
Voluntarios por un soño.
Que ninguen pase fame neste pobo,
con fe, para adaptarse ao entorno.
