sábado, 5 de marzo de 2011

LA MUERTE Y LA INMORTALIDAD.




            No temáis a la muerte, tan solo temed a vuestros pensamientos, desde ahora hasta la muerte, y si esto lo lográis, seréis INMORTALES, por lo menos hasta que la muerte llegue. No temáis pues al fracaso, que al fin y al cabo todo tiene solución menos la muerte.
                        Moco.
           

sábado, 29 de enero de 2011

A XESTION DO NOSO MONTE


                                   A XESTION DO NOSO MONTE

                         Quixera intentar explicar dende o meu punto de vista a importancia que vai ter a xestion do monte, e dunha forma especial na parte da xestión da Madeira, e mais concretamente, a producción dedicada para sua posterior transformación en enerxia. Para iso intentarei expoñer o panorama enerxetico, como nos vai afectar, partindo da base de cómo é esa enerxia que necesito no meu día a día, como a obteño, e como a podrei opter nun futuro non mui lonxano.
            Eu necesito enerxía eléctrica para o despertador, para o movil, para a nevera, para o medo, (alguns nenos pequeños, durmen cunha luz tenue.). Cando me levanto, necesito encender a luz, sinon non miro, tamen necesito enerxia para o motor do pozo, ah! olvidaba que para ter a casa quentiña, tamen consumo enerxia. Para ir o traballo necesito desplazarme, en coche, en autobús, en tren, todos eles consumen enerxia. Cando estou no traballo, para facer as cousas que logo vendemos, necesitamos enerxia, polo tanto, todo aquilo que compro necesitou unha enerxia para facelo, polo que chego a conclusión, que necesito esa enerxia.(e non pouca, co precio que ten, e subindo).
            Asi como eu que necesito esa enerxia, imaxino que o resto das persoas necesitan a mesma que min, polo menos para ter este Ben Estar, (que a veces nos parece pouco).
            Tamen é certo, que as informacións que nos chegan doutras partes do mundo polos medios, nos estan a decir que muitas persoas que nunca tuveron esa enerxia a empezan a demandar, como aquí, fai 30 ou 40 anos. (e oxala se cumpla a profecía, ou utopia, de que todas as persoas do mundo, teñan as necesidades básicas cubertas).
            Pero, volvamos a enerxia, que é o que toca nesta parte; a población tan grande que teñen os paises emerxentes, estan facendo que o consumo enerxetico mundial suba sin parar. Imaxinemos que cada chino, por fin pode ter nevera e unha moto,(coma nos, fai 30 ou 40 anos), non bai haber corriente nin gasolina que chegue.
            Esa é unha parte dos problemas que podemos ter no futuro, casi presente diría eu, por iso é mui importante saber como se vai conseguir esa enerxia, por que o millor temos que ir apagando as luces, si non queremos que no la corten por impago.(sempre e cando non sexamos independientes, enerxéticamente, claro esta).
            E por iso, e por muitas razons mais, ( as inversions en renovales, e o protocolo 20-20-20, etc, etc,) é necesario unha ordenación do monte, por que vai pasar a ser un punto indispensable na enerxia do futuro, e non quería que chegaramos a andar a paus, como nos paises que hoxe en dia teñen grandes depositos de enerxia, (os motivos das lirotas son para analizar a parte), outra utopia mais, pero como empece a correr o carto polas comunidades de montes, xa miro ós veciños uns contra outros, tamen xa noto a os concellos querendo un cacho de pastel, e a Xunta, e o goberno central, que no fondo son eles os que van a facer o reparto, son os que se van a quedar ca tallada mais grande, por iso nos neste momento, antes de que sexa demasiado tarde, temos que empezar a organizarnos, sinon vamos a quedar sin comer do pastel.
            E si simplemente é iso, non hai moito problema, porque todos somos Estado.
-ah! Pero si logo montan unha empresa do estado.
-bueno, si a empresa é do Estado, tamen é nosa.
-pero si logo no la privatizan.
-Botaremos as mans a cabeza, e choraremos as nosas desgracias.

            Polo tanto pidolle a comunidade de montes, que poñan todos os esforzos en conseguir un plan estratéxico para o noso monte, porque igual chega o dia, e nos dicen que nos teñen que sacar o monte, porque non temos un plan estratéxico concreto, e o millor nos dan solo hasta septembro, igual cas caixas.

            E todo isto, non é para que o teñades en conta, simplemente é para dar meu punto de vista.


T.Alfaya

-de todas las carreras que existen, la mas curiosa es la política, porque solo hay una carrera política en la vida de cada uno, y el que la empiece, muy preparado tiene que estar, porque un solo fracaso, no te da una segunda oportunidad,
                        Moco.
           

martes, 28 de diciembre de 2010

LAS NOTAS DEL PIANO



Escucho las notas del piano,
El gotear del agua en un metal,
Miro hacia la ventana,
Y contemplo tu rostro mojado por la lluvia.

El sol en el horizonte,
Reflejado en tus ojos de cristal.
Sigo escuchando la melodiosa música,
Y pensando en tus labios mojados.

Cierro los ojos,
Creo una imagen,
Las notas del piano,
Tus ojos de cristal,

El sol ya oculto,
La música que cesa,
La ilusión con locura,
El día que acaba su fin.

Abro los ojos,
Desaparece la imagen,
Las notas del piano,
Sin ojos de cristal.

El sol en lo alto,
La música que llega a mis oídos,
La locura sin ilusión,
Un nuevo día,
Una nueva música,
Una nueva lluvia,
Una vieja ilusión.

Cierro los ojos,
Creo una imagen,
Las notas del piano,
Tus ojos de cristal,

La habitación a media luz,
El humo del cigarrillo,
La música de una ilusión.
los cuerpos descansando de la pasión.

Alzo los ojos,
Contemplo la ventana,
No veo tu rostro,
Pobre mi corazón,

Cierro los ojos,
Creo una imagen,
Las notas del piano,
Tus ojos de cristal,

La imagen toca el piano,
El día se vuelve loco,
El cristal rompe a la noche,
Tus labios intentan moverse,
Escucho en silencio,
La imagen de una ilusión.

Cierro los ojos,
Creo una imagen,
Las notas del piano,
Tus ojos de cristal,

Moco.

lunes, 27 de diciembre de 2010

LA VIDA OBSERVADA DESDE LA TAZA DEL CAGATORIO


(..o retrete.. o excusado ... o tocador…..o letrina…. o garita…...)
...( ….o despacho…, …o gobierno o …)…

…que se encuentra situado en la primera planta de un rascacielos.

La disposición en cualquier estructura,es siempre perpendicular.
Por que así,
los desagües de las fecales facilitan su evacuación,hacia la red de saneamiento
Por lo tanto, se puede decir,
que todo pasa por la parte inferior.
(¡ y pasa hasta el mismísimo…….¡).

Llega uno!!,
Apurado, y con el mismísimo apretado,
Abre la puerta del baño,
y sin que su oprimido culo,
le deje ver mas allá del ombligo,
cierra la puerta simplemente con disimulo,
y cuando se da la vuelta para alcanzar la taza,
Observa pasar con innegable disimulo,
Ciertos asuntos que salen del culo

(consecuentemente a el le salpica).

Los habrá que no aguanten,
y quieran salir de culo,
pero la putada,
es que la puerta esta cagada,
¿Cómo sobrevivir?., a la P…….

Personaje numero uno.- …pongan ustedes el nombre que les de la gana.


Moco.

viernes, 24 de diciembre de 2010

Cuales son nuestras ambiciones.


Cuales son nuestras ambiciones.

Observo hablar, de los países, de las naciones, de los territorios, como si estos tuvieran sentimientos. Yo por mi parte, considero a los estados, las patrias, como un simple método de organización, como todo mejorable. La cultura, las ideas, la ideología, el carácter, los gustos y cualquiera personalidad que se le quiera dar, eso para mi forma parte de los pueblos, de las personas, en cualquier dimensión que nos antojemos ver.
Los individuos, las poblaciones, a lo largo del tiempo se fueron adaptando a las condiciones del entorno, creando sus propias ambiciones, culturas o religiones, las gentes construyendo caminos se fueron uniendo, por esas vías transitaron los pensamientos, las ideas, las propias ambiciones de cada uno, y fueron uniendo conocimientos y adoraciones, también sus ambiciones, y aunque cada persona tenia su propio pensamiento, el sentimiento de adaptación  al entorno, sigue siendo un instinto animal que jamás podremos parar. En las calles de hoy, siguen viajando esos pensamientos, esas ideas, nuestras propias ambiciones. Sabiendo que estoy cerca de todo el mundo, através de esa ventana abierta, que es cualquier medio de comunicación, esta en camino pues una nueva cultura, que como indicaba él, en “Desiderata. Tenemos que recoger mansamente el consejo de los años, renunciando grandiosamente a las cosas de nuestro pasado. Por lo tanto debemos mantenernos en paz con el Creador, de cualquier modo que lo concibamos, y cualquiera que sean nuestras ideologías, o ambiciones.”. Organicémoslo para nuestra adaptación, y dejemos que los caminos nos sigan uniendo, en la sabiduría y en la ambición.

Moco

os pedaneos


Queria dedicarlla a os nosos pedaneos.

Queria darlle unha omenaxe a esa figura indispensable (que hoxe non o é tanto), pero en tempos, non mui atras, foi unha peza clave para o desenrrolo do rural, con todos os acontecementos da parroquia que os facia del, tiña que coñecer a parroquia de cavo a rabo, e si algún problema había, a mais de un parecialle que a culpa era del, cousas da vida. A esa figura cando a sacaron da Politica, e a meteron nun partido politico, deron cabo dela.
Queria agradecerlle esa labor, que fixeron durante anos, esa entrega polo ben de todos, que o pensaran millor ou peor, pero que hai estaban, ainda que solo fora para escoitar a os veciños, que a veces fai falla que nos escoiten.
Queria tamen pedirlle os nosos politicos, que articularan a figura do pedaneo, que o doten de presuposto, e que o diexen traballar sin condicions.


Moco

Unha reflexión sobre a humanidade e as humanizacions.


Unha reflexión sobre a humanidade e as humanizacions.

Humanizacions.- referente a humano. Obvio, pero pra iso non fai falla consultar o diccionario.
Os humanos creamos espacios, pra que as nosas vidas sexan mais agradables.
Os humanos creamos arte, pra que os nosos pensamentos tranquilicen a nosa mente.
Os humanos creamos as cousas, pra que a nosa existencia sexa mais levadeira.
Os humanos cambiamos os espacios, as artes, as cousas, e esas basuras as escondemos, pra que as nosas xentes esten contentas.

E a pregunta é?: que é mais humano, invertir o diñeiro en engalanar as
Ruas ou poñer en marcha as dipuradoras.
Pra min e seguramente aqueles que vivan neste planeta no Futuro, (non mui lonxano),o mais humano sera por en marcha as depuradoras, o fin e o cabo, tamen crean postos de traballo, e non lle deixamos este engorro as vindeiras xeracions. Como decia a miña abuela, “as cousas hai que facelas ben, que non preguntan canto tempo levou, sinon que nas fixo.”.



Moco

dedicada os nosos alcaldes

DEDICADA OS NOSOS ALCALDES

Para a búsqueda de cualquer solución,
-o primeiro, e ter claro cal é o problema, sinon estaremos dado paus de cego.
-o segundo, é sacarlo a debate e generar un espacio para o bombardeo de ideas, en busca de solucions.
-o terceiro, coller as que parezan mellores, e intentar levalas acabo.
-o cuarto, si non funcionan volver o primeiro punto, tantas veces sexan necesarias para solucionar o problema.

Duas cousas que quixera que polo menos as estudiaran.

A primeira, que nombraran un concellal de enerxia, co obxetivo de controlar todos os gastos enerxeticos do concello, (luz, calor, desplazamento, electricidade.), co compromiso dunha reduccion anual desa enerxia, 0,01 ; 0,1 ; 1 ; uo un 10%. (eses teñen que ser os devates do futuro politico.).
Rañen algo doutras partidas, e dotena dun  pequeño presuposto.

Simplemente organicen a sua funcion, sera unha das claves cara o futuro.

 Outra das claves, sera a alimentación, (necesidade vital).
Temos que garantizala, si ou si, e que a xente o sepamos, sobre todo que o sepamos que temos esa garantia, porque asi moitos medos poden fuxir, e a activacion economica podese dar.

Unha posible financiacion, é a traves dos impostos de todos os sectores que tocan a alimentación.

Non é entendible, que poidamos producir mais e mellor, e alla xente que pase fame. A fame pai de moitos males.

Non é moita aportación pero polo menos intenteino.

E si vos acusan de facelo mal, decirlle que o fracaso, é non intentalo.

Animo e que non digan que fracasastes señores alcaldes.


Moco

la busqueda de soluciones


Para la búsqueda de cualquier solución,
-lo primero, es tener claro cual es el problema, sino estaremos dado palos de ciego.
-Lo segundo, es sacarlo a debate y generar un espacio para el bombardeo de ideas, en busca de soluciones.
-Lo tercero, coger las que parezcan mejores, e intentar llevarlas a cabo.
-lo cuarto, si no funciona volver al primer punto, tantas veces sean necesarias para solucionar el problema.

El problema no es que yo esté en el paro, ni que las perspectivas de trabajo no sean buenas. El problema real cuando se me acabe la prestación de desempleo será, y por este orden:
-         Que voy a comer yo y los míos.
-         Si no tengo para pagar el agua, me la cortan.
-         Y la luz, también me la cortan.
-         En invierno, con unas mantas igual solucionamos.
-         Y para pagar el transporte publico, como hago.
-         En la vivienda me quedo de ocupa, o no?.
-         Etc.

Primer punto expuesto, vayamos por unas propuestas para el segundo punto:

-         En los ayuntamientos necesitamos por lo menos un concejal de alimentación y uno de energía, y uno de vivienda. Dotarlos de presupuestos, y que pongan a debate todas las propuestas posibles, garantizar un mínimo de alimentación, bajar el consumo energético, y buscar nuevas fuentes, que no halla sin techos.
-         Si fuera concejal de alimentación, los árboles de los jardines serian frutales, en convenio con las comunidades de montes, plantaría castaños, nogales, etc. Aparte de dar madera daría frutos.
-         Si fuera concejal de energía, tendría como objetivo la reducción de un 5% anual del consumo energético del ayuntamiento, en luz, calefacción, desplazamiento. Implantar en nuestras instalaciones un 5% anual de energías que se puedan producir en la comarca, biomasa, eolica, solar, geotermia, etc. Etc.
-         Si fuera concejal de vivienda.¿?. el chabolismo es un a realidad, organicémosla.
Etc.
Etc.
Etc.
El tercer punto esta en vuestra mano.


Moco

426 €


426€

El dinero es una simple pieza, que nos facilita  el intercambio de bienes. Si a todos aquellos que no tienen bienes le damos dinero, a medio y largo plazo nos cargamos esa pieza que sirve par intercambiar bienes. Lo más sensato y lo que tendrá que llegar a ser, es darle los bienes no el dinero.
 De acuerdo que tengo unas necesidades, pero ésas son de bienes.
Déjenme una cartilla como de la seguridad social, pero en alimentación, hagan convenios con las distribuidoras de alimentación  y facilítenme una dieta equilibrada (minima e imprescindible), suminístrenme también la energía suficiente para tener una lámpara de bajo consumo encendida unas cuatro horas, y un poco mas para calentar la leche en el microondas, y alguna cosa mas me podríais dar, pero por favor no me deis nuca los 426€ que es pan para hoy y hambre para mañana.

Por otro lado, si tenemos las necesidades básicas cubiertas, la economía se activaría, por que ya no haría falta los ahorros para necesidades futuras.



Moco

miércoles, 22 de diciembre de 2010

EDUCACION


EDUCACIÓN

¿Que es y para que sirve?
Es la sabiduría, donde el saber, ocupa lugar.
Es la doctrina, donde lo divino, se une con lo real.
Es la cortesía, donde quita lo valiente.
Es la finura, donde roza lo ridículo.
Es la incultura, donde lo mejor es no saber.
Es la insolencia, donde existe la soledad.
Es el aprendizaje, donde abunda el dudar.
Es el civismo, donde nadie quiere ver.
Es el sistema, donde todos quieren mandar.
Es el respecto, donde estas en inferioridad.
Es el salvajismo, donde todo es natural.
Es el desconocimiento, donde todos quieren tener la verdad.
¿Que es y para que sirve?
Tacto, mucho tacto
Donde la disciplina no es educación,
Y ser amable no da razón,
Temer es saber, por que los miedos están hay,
 Y nadie los puede ver,

Moco.