domingo, 8 de mayo de 2022

responsables: "empresas" anunciadoras

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

non, non me gustan as formas deses animais que votan “mexadas plásticas” para marcar o territorio e non perderse nos carreiros da vida por onde han de pasar.


O oculto é infinito. Temeroso no seu conxunto, para aqueles que buscan ininterrumpidamente os placeres deste mundo.


E seguro, que ao acabar a prova deportiva, recolleron todas e cada unha das banderitas. Pois niso, son cívicos. Pero como non poden entrar na “cadena alimentaria”, esas “mexadas” acaban en descontrolados* basureiros atrapadas.


Non, non me gusta o plástico.

E son loables a organización destes eventos, que manteñen as relacións sociais entre os amantes do deporte “Trail”. Pero con un pouco de sentidiño, a hora de interactuar co medio que os rodea, sexa cal sexa a festa que cada un teña.


Para a proxima que sexan “mexadas de papel”, que entra no ciclo natural da vida, e solo nos sitos de confusión, para minimizar o impacto medio ambiental. E nos ira millor no “deporte colectivo” para “mimetizar” co entorno donde vivimos.


 

martes, 26 de abril de 2022

Misterios e encantos

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

Misterios e encantos.

Co espíritu do trasno, que é o que me esta dictando.


dende os inicios do pensamento cognitivo, a humanidade foi imaxinando as posibilidades de seguir adiante. E como parte consciente no presente, ca axuda da Historia ben Entendida, e sabendo que cada un conta súa “película”, imos soñando un futuro plausible.


Andan os da asociación do Muiñeiros do río Tripes cuidando nosas raices.

Todo pasado é unha experiencia que nos axuda no presente da nosa consciencia.


Abramos os ollos e soñemos.


No medio dun entorno, que revitaliza o espíritu do que somos.

Camiños de pedras que levan aos muiños.

Muiños que moen o gran do sentido,

sentido que crea as mais finas emocións do vivido.


A vida lévanos dun lado para outro, compartindo uns con outros.

E día a día, nos pequenos arranxos,

esta a grandeza das xentes que colaboran nos traballos.

A satisfacción do logrado despois do esforzo.

A ilusión de sentirse parte do entorno.

As emocións que crecen ao paso das augas polas levadas.


Grandes en todos os sentidos.


Potenciemos as relacións sociais, na conservación e adaptación ao medio,

para manter o entorno que temos.


tras os festexos polo solsticio de inverno.

Seguimos no camiño cara o noso destino.


-Pola senda pasei, e do entorno namorei.

Cantaba o paxariño que eu escoitei.


Augas que en abundancia entran cantando alegres nos rodicios.

Forzas que moven as moas do “xuicio”.


Murmullos das xentes ao pasar.

Somos parte do entorno natural.


Un soño compartido,

a alegría de sentirse vivo, formando parte dún colectivo.

“traballando” entre veciños.

A “comadrilla” según algúns “listillos”.


Os burros fariñeiros e muiñeiros do Rio Tripes.

si, somos un “Grupo Político” por unha causa concreta:

a de conservar todo o Patrimonio Natural e etnográfico de todo o entorno do Rio tripes.


Un “Loby” de concienciación con pico e pala, para atraer o mais Grande numero de “adeptos” a política local,


¿que millor política?, que a de compartir os traballos do día día,

¿que millor nexo de unión cos veciños, que estar de vez encando limpando as “levadas” para que as augas pasen con garantía.?



“laudato si”

“política activa”

facer Política non so é aparecer o día da festa para ir en procesión e bailar co mais juapo, tamen é colaborar cas tareas da comunidade, do millor xeito que cada un sabe.

ainos que se moven como anguia na necesaria e farragosa burocracia, para que calquer idea pase todos os filtros para unha millor conservación do entorno.

Ainos que ca paleta, fan verdadeiras virguerías, arranxando e tapando os buratos por donde escapa o elemento básico para a vida.

Ainos que en memoria e oratoria privilexiada guiannos polas historias do que somos. E que logo nos transmiten facendonos sentir parte de cada pedra, de cada planta, de cada gota de auga.

Ainos que sempre teñen un bocadillo quente para todos os que estan presentes.

Ainos que cando toca arranxas as “levadas”, puxan polas pedras necesarias.

Sempre son benvidas todas as colaboracións,

que dun xeito ou outro aportan a “obra”.

sentirse integrado no medio é a mallor satisfación que temos


Colaborando nas “tareas” de mantemento do entorno que nos rodea,

É a millor forma de sentirse parte dún todo.

Como parte dun organismo vivo ao “o cuidado da casa común”.


Un saudo e gracias por todo.

E que a romería sexa unha boa ocasión para engancharse a vida.



viernes, 21 de enero de 2022

Tuiy promociona en FITUR sus activos turísticos


 

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

“Tuiy promociona en FITUR sus activos turísticos:

el Minho e seu pasado xudio”.


Xunto ao río, munha noite de lúa chea, estaba o gran dragón verde escupindo lume pola boca, cociñando un bo plan para facer ver súa razón ao “cabaleiro” que goberna no alto do castillo.


Gallaecia, como un Gran parque temático, para que turistas e peregrinos disfruten do mais divino.


esta semana hai “Feirón” grande na capital do reino,

os mais “grandes” de cada eido fan presencia no acto.

Que si reis, Que si presidentes, que si conselleiros, con todos seus escudeiros.


Eo alcalde de Tuiy miña cidade, non ia ser menos, e alá foi para “pescar” o maximo numero de “turistes” posibles. “turistes” como xenero bobo dunha lingua que muda para correxir posturas.

Levan como “cebo”, o “Idílico” de cada “eido”.


Que si ríos, que si montañas,

que si redes de culturas pasadas.

Que si camiños, que si pousadas,

que si mil maravillas gratificantes para súas almas.


-¡E dime Dante que teño que aprender a mirar a luz que nos rodea!,

no, si agora nos queren vender que o turismo é o corazón da sociedade que a de facer chegar a cada individuo o alimento necesario para manterse vivo. si parece que estou lendo na Odisea a Ulises indo tras o velloncino de ouro en versión “turista-peregrino”, que nos ha de sacar as castañas do lume a todo fillo de veciño.

E como símbolo, o “vota-fumeiro”, para sacar o mal cheiro.


“boas perspectivas”, ?????

-“o turismo como motor de economía”, e síntoma dunha sociedade que non sabe como afrontar o día a día, e pretende vender experiencias divinas, para que lles entren algunhas divisas.


-xa os “alcaldes” traen unha boa carteira de clientes,

“o turismo volta a despegar”

“2500 peregrinos que van vir visitar Tuiy, eo concello ten que habilitar “locais” para os albergar.”

-tras a visión das “reliquias” en Compostela.

as grandes rutas da seda, agora son camiños que levan a Gallaecia, na procura da súa mais preciada esencia,

a de atoparse con un dentro de si mismo camiñando, sin descanso cara o obxetivo marcado. O meu o teño claro.


“oh fantasía, que de tal modo nos arrebatas a veces fuera de nosotros mismos, que nada siente el hombre, aunque suenen mil trompetas en su entorno.” Dante na Divina Comedia baixando ao circulo dos presuntuosos.


día a día e alá donde nos atopemos, soñemos.

E disfrutemos dese viaxe que nos habrá de levar a comprensión dún mismo.


Voluntarios por un soño.

Que ninguen pase fame neste pobo.

Con fe, para adaptarse ao entorno.



 

jueves, 11 de noviembre de 2021

no Ágora do Rural Galego:


 

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

no Ágora do Rural Galego:

un simposio vacío de alimentos

e bebidas que nos manteñan contentos.


Un simposio, no mantemento de camiños e carreiros.

Tan necesarios como superfluos.


No Ateneo do Pensamento Galego,

faltame o debate na supervivencia do Pueblo.


voluntarios por un soño. 

que ninguen pase fame neste pobo.

con fe, para adaptarse ao entorno.

viernes, 5 de noviembre de 2021

Pontes


 

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

Gustanme esas pontes que unen Pobos e Culturas, esas pontes que reflexan os camiños na comunicación entre os veciños.

E ainda que no fondo se mire turbio e cambiante a ritmo das mareas, me gustan esas pontes que unen conciencias.

Dende os inicios do pensamento cognitivo, a humanidade foi imaxinando as posibilidades de seguir adiante. E como parte consciente no presente, ca axuda da Historia ben Entendida, imos soñando un futuro plausible.

A dirección donde apuntan as ideas, varia en función das circunstancias que van chegando. Si onte tiña preconcebido un principio, hoxe teño un final onirico. e tras a incertidumbre dos primeiros pasos, un xa se mira camiñando.

Somos todo e nada ao mesmos tempo.

Somos parte do equilibrio do pensamento.

Somos unha parte de ese eterno pensamento, ainda que sexa tanso nunha idea fugaz na infinidade que comprende nosa realidade.

Para aprendizaxe que cada un de nos teñamos da vida, nun mundo que para comprendelo, usamos o simbólico con unha mirada no propio.

Eu teño un pensamento consciente do individuo que son, e ao mesmo tempo teño, un pensamento consciente da “Sociedade” que son.

E Seguimos escribindo o pasado da nosa Historia,

hoxe fomos, o que onte quixemos,

mañan seremos o que pensemos.

Empatía, para gobernar hai que ter empatía. E paciencia para organizar a unha Sociedade que día a día pide mais colaboración entre as partes.

Voluntarios por un soño.

Que ninguen pase fame neste pobo.

Con fe, para adaptarse ao entorno.


lunes, 25 de octubre de 2021

A “Galicia Profunda”

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

A “Galicia Profunda” conquistando culturas.

Hasta os “xuices” de marvella lle chega.

Pois dictan sentencias que na Galicia tanso queda na “Mitoloxía”,

esa Galicia Profunda que da seu “veredicto”, deliberando tan só no “pozo” do seu “mundo”.

Seguro que esa “funcionaria”, e descendente da “Tia Carmela”, a vella meiga que vivia ao caron da cova da Moura, no monte Aloia.


domingo, 24 de octubre de 2021

el sueño de Morfeo

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

-foi ese soño que tiven de pequeño, o que me trouxo hasta o presente que teño. Foi aquela noite cando iluminado pola luz da vela, inspirou o soño dunha humanidade eterna. O universo dentro dunha bola de Cristal.


el sueño de Morfeo,

individualmente pode un autodeterminarse,

e libremente facerlle sitio no seu consciente.


Na comprensión que cada un de nos teñamos da vida,

esta a felicidade de facer sin “esforzo”, na adaptación ao entorno.


Meu peor enemigo; a pereza.

Meu millor amigo; Deus na miña cabeza.


Voluntarios por un soño, que ninguen fase fame nese pobo.

Con fe, para adaptarse ao entorno.

 

 

lunes, 27 de septiembre de 2021

A Maldición de Tuiy

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

A Maldición de Tuiy”


conta a lenda, que cando desfixerón o vello cementerio para edificar as “ruas novas”, e os “tumbas dos mortos” foros exparcidas por donde lle cuadrou ao “gobernante” de turno, caiu sobre Tuiy a maldición. A de ir pouco a pouco en decadencia, donde cada un ca sua ocurrencio, vai facendo “mella” na cidade “vella”.

E para que se desfaga o feitizo, a de vir quen, e honre sua memoria, conciliando a os espiritus para que obren de boas formas.


continuara ...








jueves, 24 de junio de 2021

O Xardin do Paraiso

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 

O Xardin do Paraíso.


Dende os xardins do paraíso, No Museo do Rural Galego.

os Santos e Santas mais milagreiros do mundo enteiro.

Que curan os mais diversos males, da alma e do corpo.


poñamos as Santas e os Santos enriba da mesa.

E que a ninguen lle falte alabanzas que levar a boca.


Teñamos plena fe nelas e neles.

E deixemos que nos alimenten das mais variadas divinidades que a Natureza nos agasalla.


San Pemento, un bo alimento,

Que aporta fibra e algunhas vitaminas.

Piquen ou non, sempre son unha boa opción.


Santa Cebola, un alimento que enamora,

as lagrimas o colaboran.

rica en oligoelementos e minerais,

cun feixe de propiedades nutritivas e medicinais.


Santa berenxena, para non dar pena,

ideal para que non se oxide noso corazón.

Cun manoxo de minerales esenciales.

que fan as delicias nos paladares.


Para o mal de ollo.

San Tomate, capaz de dar mais vista a os comensales.

Antiséptico, desinflamatorio e laxante, entre outras propiedades.


Santa calabaza, ideal contra gripes e catarros,

cuidando da digestión, e das vías de evacuación.

Para a dor de barriga, unha crema de calabaza por día.


A Santa verdura, para que non chirríe a musculatura.

un Santa gastronómica mui saudable,

cargada de fibra dietética, vitaminas (ácido fólico, provitamina A, vitamina E), minerales e oligoelementos (potasio, magnesio, hierro, calcio…) que aportan unha gran variedade de sustancias bioactivas, entre elas os antioxidantes.


a Santa Zanahoria, para “emvellecer” a memoria.

Con propiedades anticancerixenas,

dando forza ao pelo e as uñas.




Santa Maza, roga por nos.

Santa Laranxa, roga por nos.

santa Pataca, roga por nos,

san Limón, con Gin e tónica por favor.


san_allo. combate o colesterol, e da unha boa sustancia a os condimentos.

favorece o sistema inmunitario, reduce la presión sanguínea, é antiinflamatorio, evita resfriados, mellora o asma eo mal espanta.


Dende o Museo do Rural Galego,

venta directa, dende a horta a mesa.

Un mercado de cercania, pondo en valor os santos do día.


Nota:

Para financiar o proxecto, No Museo do Rural Galego,

vendemos tomates e pementos.

Xa podedes ir encargando, para cando o “Xardin das delicias”, comece a ofrecernos os mais saudables alimentos.


Para os pedidos por privado. Gracias.



 

martes, 22 de junio de 2021

unha noite na catedral

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

 


Las tropas del Imperio asedian la ciudad donde se encuentra el Oráculo. La mañana se prepara para la gran batalla, poniendo un reto a las autoridades del pueblo, que por bandera tienen un billete de quinientos euros pegados en su cerebro.
Entran las fuerzas más influyentes, financieras fieras, depredadores del comercio, sin conciencia suficiente, Ignorando el sufrimiento de la gente.
Colección de mutantes de una sociedad con costumbres ancestrales.
El poderoso caballero don dinero. Gran invento para el intercambio de bienes de cualquier imperio. Pero insuficiente para el equilibrio del pensamiento.


Cada mañana ejercitamos las pasiones que llevamos dentro.
Sobre a popa dun endeble destino, navegando sobre as augas do Minho.
Despiertan cada mañana con el esfuerzo de entrenarse para la batalla.


Un seísmo con epicentro no pensamento.
Da comezo a transmisión do coñecemento.

Comprender lo que fuimos, nos ayuda a ser más conscientes de lo que somos.



Pum pum pum. Pum pum pum.
Y quedan resonando durante un rato. Para que de nuevo el claustro se quedara en silencio.
La luna llena iluminaba todo el pórtico. Y las noticias que traían, auguraban tiempos revueltos.

Después de aporrear la puerta durante varios intentos, se escuchan unos pasos a lo lejos. Es el padre Ángel, el portero del convento. De allí no entra ni sale nadie, que el no tenga conocimiento. El era el contacto que tenía con el oráculo, que enclaustrado se encontraba en el templó.
Abrió la puerta, y allí estaba.....


Abrió la puerta y allí estaba...
-Buenas noches hermana, dijo el padre Ángel, el oráculo te espera en su estancia.
Al entrar el viejo padre cerró aquella pesada puerta de madera y avanzó en medio de la penumbra cruzando todo el claustro hasta la torre sur. Sor Beatriz marcaba con el taconeo el ritmo rápido que la llevaba detrás del clérigo.
Primero bajaron doce peldaños, para pararse delate de la puerta de entrada que lleva a la torre.
Le dio paso a Sor Beatriz, que la perdió de vista en las escaleras de caracol que subían.
Al apartarse el padre Ángel murmuró entre dientes.
-"no es de recibo una monja con tacón tan fino'.
Y se retiró con la certeza de que hasta el tercer día, no la vería de nuevo....


La fortaleza estaba tomada por unha inmensa manada en edades de apareamiento.
Todos los fines de semana van al encuentro cargados de sus prejuicios y sus miedos.
Los inhiben con brebajes y humos de inciensos.
En sus rituales hacen ruidos molestos.
Y los vecinos no descansan sus lamentos.

E regio gobernante propuesto a atajar el mal molesto.
Los comerciantes rasgándose las vestiduras por las medidas tan duras.
Y las madres en vela, por no saber dónde le andan sus criaturas.

El Instinto animal en la supervivencia de la especie.
Buenas noches, y que descansen los presentes.


De paseo en medio del bosque mágico de los sueños. Sobre las murallas del sagrado monte del tiempo. (Aloia)
Seres mitológicos que transmiten conocimiento, aparecen con el objetivo puesto.
Cuenta la leyenda, que tras años de asedio de las legiones del Imperio, todos los habitantes del bosque comieron de fruto prohibido y pasaron a formar parte del entorno. Y cuando entraron las tropas del emperador, no encontraron más que las rocas en que se habían convertido.


La pequeña Caperucita se puso a navegar en busca de su abuelita, se metió en el espeso bosque de las redes sociales y de los medios de comunicación actuales. Cuando una manada de lobos con ansias de comérselo todo, entra en la intimidad de sus modos.


Un culto a sus sueños.
La pasión en los acontecimientos,
Las relaciones con los hechos.
El lobo estepario esta al acecho.


La intimidad de Caperucita al descubierto.
La dependencia de ser la elegida, en medio del espeso bosque de la fantasía.


Que en la noche de advenimiento de cobijo a los sueños.
Y no dudéis que cada personaje de la historia, forma parte de nuestra memoria.

Encuentra la esencia de la realidad, y disfrúta de cada sensación que tengas.
Que el laberinto ético de todo conocimiento nos deje ver cada detalle. Para que en el camino donde nos encontremos, sintamos que formamos parte del medio.
Y así alcanzar la tranquilidad en los pensamientos.


... Y aplaudieron en silencio, con las manos levantadas, ondeandolas al viento. 

que la música alcance la satisfacción de los hechos.


La belleza es la simetría de las proporciones.
Y en ellas nos vemos reflejados, si son acordes a nuestras emociones.
En el ocaso, la luz descompuesta pinta de ocres todo lo que encuentra a su paso.


Suenan los acordes al ritmo del viento.
Desde el balcón del paraíso eterno.


Suenan las cuerdas del momento.
Desde los pensamientos concretos.
 El día de hoy contiene un fin y un principio.
Sepamos bien el siguiente destino.

Un hasta luego, aunque no nos volvamos a ver.
Un cruce de caminos en los acontecimientos.

Aunque no alcancemos la gracia para conseguirlo.
El tiempo, pondrá cada cosa en su sitio.
No niego ni afirmó nada.
En el fascinante tiempo que guarda mis recuerdos.
tengan dulces sueños.


Fue aquella noche, en aquella fuente, cuando el destino hizo que se cruzara en mi camino.
Apenas sentía su latido y el tiempo jugaba a darle sentido.
Tenía todo premeditado, una y otra vez repasaba los cálculos, nada podría fallar, pues el día señalado estaba ya marcado en el calendario.
Al despedirnos, nos dimos un beso y nos deseamos suerte, cada uno en su cometido.
 que en el atardecer de nuestros sueños, sepamos saborear los momentos.


Guiémonos por la luz que determinan nuestros instintos.
Ellos nos ayudarán a lograr lo mejor de nosotros mismos.
El Amor verdadero, Secreto reservado a los que creen en sus sueños.

Y con la mirada puesta desde otro punto de vista, 

la humanidad se repiensa su existencia.
Formamos parte de la unidad.
Somos sociedad.


La capacidad mitológica, senderos de la gloria.
“Ningún pesimista gano batalla alguna”,
Como mucho, puede hacer pronósticos del que fracasa.
Pero solo fracasa el que lo intenta, como tan solo acierta quien insiste en el tema.


Emocionar descubriendo conceptos que nunca antes habían sido imaginados.
Disfrutando, dejándose llevar por lo soñado.


El futuro esta aquí al servicio de las emociones,
“no hay nada mas perfecto que la vida”, solo la acumulación de defectos la derriba.


Evitar la muerte a destiempo, la del alma, la del cuerpo.
Células madre del pensamiento.
Cambios de genomas, ajustes y desajustes del sistema.


No hay como la sensación de descubrir algo nuevo, es una de las mejores sensaciones del ser humano.
A la ultima va la vencida.
Señoras y señores, la ciencia responde a lo absurdo, desde el punto de vista simplista.
La teoría de la relatividad, el espacio tiempo virtual.
tengan buenos pensamientos, i no os ira mal.


Esos árboles iluminados por fuera y vacíos en sus adentros.
Ornatos de un ayuntamiento.
En la Inmaculada plaza,
se presentan para la inauguración de una efímera ilusión. En el día de la Constitución.


Adornemos el espíritu con luces que iluminen el camino.
Adornemos con bolas de ilusión,
Adornemos el corazón.
Hagamos más agradable nuestro espacio interior. Para que descanse nuestra alma mejor.
Iluminemos la sociedad que queremos.


Y se iluminaron con preciosas palabras cargadas de simbolismo, que sin voluntad no sirven de nada.


Recojan el espíritu de la Navidad y articulen la bondad que la sociedad demanda.
Ser capaces de preservar a todas y cada una de las almas. Evitando el sufrimiento en la obtención del alimento, para el espíritu y el cuerpo.


Contemos hasta diez al revés.
Y demosle al interruptor para iluminar nuestros sueños.
Para renovar la fe en los pensamientos.
Siendo capaces de comprender los momentos.


Re-interpretemos una vez más el mensaje. Que el Verbo transmite a través de las artes.
Nos jugamos el ser o no ser, en las reflexiones que hacemos del ayer.
Y al filo de lo imposible, que sea comestible.
Las lucecitas de colores, para que afloren las emociones.



Que descubran sus posibilidades para alcanzar la satisfacción de las partes.
Que se presenten ante el amor con la libertad suficiente para crear cualquier ilusión.
A mi Ángel, desde la ciudad donde compartiremos momentos.
Enamorándose del concepto.
soñemos.


Luces y sombras en el amanecer de cada historia.
La Revolución de los sueños, no merecen ni un recuerdo.


deixemos que a luz entre pola retina.
Iluminando todos os rincóns, que no seu interior esconden a idea preconcebida.
Los valores son los que determinan el futuro de cada uno. Dejemos que estos sean puros.


La vieja torre, que en tiempos albergaba la esperanza. Hoy se encuentra en ruinas por la desidia de quien domina.
Cuenta la leyenda que en noche de luna llena, ilumina la mente de quien se encuentre en ella.
Y que si lo piensa bien, es capaz de ver lo que deparará el tiempo que le espera.
Torres de una sociedad que cambia el sistema.


Y floreció en su boca una rosa.
Tras el paso por su garganta de las espinas más amargas.
Me gustan esas flores, que en el tallo tienen hermosas palabras que las protegen de toda desgracia.
Dame la flor de tu boca,
Que con cariño la guardaré en mi memoria.
Recogeré cada pétalo que el tiempo deje caer, haciéndole compañía en el atardecer de cada día.


Dejaré que el instinto me lleve.
Sin ponerle resistencia con los procederes.
Rendirse no entra en mis planes.
Seguiré buscando la esencia de mi alma.
Buscaré como loco en cada rincón de mis pensamientos.
Buscaré hasta en el inconsciente,
Para alcanzar el presente.


El progreso viene de la mano del pensamiento.
No dejemos de pensarlo en ningún momento.
un beso para el que comparta mis recuerdos.

Y se hizo el silencio.
Y en los recuerdos quedó lo aprendido.
Y como niños seguimos creciendo.
Día a día, con nuevos sueños.


Si existiera el silencio, me daría un baño refrescante que limpiará todos mis recuerdos.
Y como un niño, comenzaría de nuevo.
en la distancia, compartamos los sueños


que liberen su mente.
Efemérides de un presente.
Cuando seremos plenamente conscientes?


En el diálogo con las gentes.
Soñemos en alto.
El tesoro de doña Urraca,
Escondido en las cloacas.


Un rescate en el Renacimiento del arte
Confianza en las maneras.
Emblemas de un sistema.


En época de birreinados,
Donde unos se creen los amos,
Donde los otros esclavos.
Una época de licenciados.
Pensamientos idealizados,


Cuando no son capaces de adaptarse a los modos.
Cumpliendo los compromisos que como seres vivos somos.


A debate, el talante para mezclar credos.
Aunque no sepamos bien sus miedos.
Una visión inteligente de la historia,
Buscando siempre la mejor forma.


La vida es dulce, en compañía de quien comparte el día a día.
Amarga para quien la contempla como una lucha contra el sistema.
Empalagosa cuando uno mira algunas cosas

Existe en nuestros pensamientos una frontera que nos delimita en el conocimiento.
Lo cotidiano en el día a día de cualquier humano.
Sin costuras, sin ataduras, sin normas que obligan conductas.
Sobre las líneas rojas que otros mantuvieron.
Un viaje a las fronteras existenciales de la vida.
Un viaje más allá de la razón comprendida.


Cuando arribe a tu jardín,
me esconderé entre los matorrales,
Como animal indefenso,
buscando la protección de tus sueños.


Sentiré tu presencia,
Cargando de emociones mis momentos
Te veré a lo lejos,
Cojida de la mano con tus recuerdos.

Llevándolos, trayéndolos al antojo de tus tiempos.

en el sueño de lo eterno. Nos cruzaremos de nuevo.
Venimos de un pasado, no siempre recordado. Y en la repetición de los hechos, serán recordados.
El jardín del Edén te espera.
Ven a esta tierra.


Sentirse atendida, cuidada y querida.
Tuiy y la ciudad elegida.


Se está generando un nuevo orden.
Un género híbrido,
Entre lo real y lo imaginativo.


La esencia de lo que somos,
Como seres humanos con ganas de seguir consiguiendo más sueños.
Política dos elementos.
Unhas pintadiñas e todos contentos.


La obra maestra de moda,
Tuiy y su flora.
Tempos de creacións máxicas entrelazando conceptos.
De silencios se cargan los sueños, cuando no comprendemos los procedimientos, y en ese silencio buscamos soluciones para nuestros miedos.
Habrá que preguntarse si queremos realmente saber lo que somos.
Como sociedad,
Como homos


 




miércoles, 2 de junio de 2021

Fada do Aloia

 


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

Andaba Lago experimentando ca nova cámara de fotos, e cunha exposición larga para captar o invariable, eliminando todo ese movimento continuo de moitos seres vivos. Fotografiou un deses seres de Luz, que habitan nas terras sagradas ben conservadas.

Antonio Lago enseñandome a foto dixo:

-”mira, captei a miña prima. A Fada do Aloia.” e a min saliume esta estrofa.


A Fada é a que nos enseña a comprender o Medio.

A Fada é a que nos enseña a sentirnos parte do mesmo.


Na natureza do noso pensamento.

A Fada é a que nos une nun só elemento.


Nota: despois de que Antonio Lago apretara botón da camara, votou a correr por diante do obxetivo ca linterna en alto.


foto de Antonio Lago,

titulo: a Fada do Aloia,