Guillarei esta en festas

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

A procesión chegaba ao seu fin, dende a igrexia a capela,

portando os dolores dunha Nai, que nunca se cansa de esperar.

Portando a fe dunha Nai, que alimenta a todos por igual.

A tarde estaba agradable, eo solpor colleunos polo camiño.

Guillarei esta en festas, luces decorativas enchen toda a carballeira.

Ao chegar, o aroma a incienso inunda todo o torreiro.

Soaba de fondo, o himno galego.

O “queixume dos pinos”,

o realismo máxico relixioso.

A natureza creativa,

as creencias relativas.

A loita cognitiva. Dunha sociedade que participa.

Patrimonio cultural dun pobo,

donde acuden algunhas “ autoridades” acompañando a os portadores da imaxen divina.

Camiñan para ver, e para ser vistos. Natureza creativa don hominidos.

Camiñamos en comunidadade, apoiando as Nais nas súas necesidades.

Camiñamos agradecendo sua bondade.

Uns foron a capilla a rezar, outros fomos a tomarlle un refrixerio ao bar.

Nestes lugares, sempre escoito mais do que falo.

E falaban da imaxen publica dos políticos de turno, neste tipo de eventos espallado por todas as parroquias.

De festa en festa, e sigo por que toca a orquesta.

Creando confianza cos veciños, e devotos que sempre saen nas fotos.

Que o espíritu da Nai entre nos seus corazóns,

que o amor de Nai os acompañe por un mundo millor.

Voluntarios por un soño.

Que ninguen pase fame neste pobo,

con fe, para adaptarse ao entorno.

A Sociedade que eu miro

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

A Sociedade que eu miro.

Buscando o ben a belleza ea verdade

Do renecamento a actualidade,

unha Sociedade que se sabe.

Eu son do que cando hai, hai para todos. E cando non hai, non hai para ninguen.

É unha forma de ser, que satisface miña existencia.

Eu son dos que “Deus proveerá”,

non teño medo a miseria, e loito contra ela.

Pois doime na alma, ver tanta desgracia.

Pido a Deus palabras, palabras que describan a Gracia.

Pido a Deus palabras, e “instrumentos” para amplificalas.

Meu único obxetivo é acabar ca fame no mundo.

Garantizar o alimento a todo ser vivo,

consciente ou non, do presente que vivimos.

E temolo facil, ca capacidade tecnoloxica da producción a que chegamos como humanidade. Si, unha tecnoloxia capaz de reproducir unha parte do milagro da “multiplicación dos pans e dos peixes. Construimos “piscifactorías”, construimos “panificadoras”.

Agora só nos falta o “milagro” do reparto. (sinxelo, con un simple algoritmo), o complicado é convencer a os que están no Poder.

Mirémolo como seria a través dunha “parábola”.

Nunha isla, tan grande como Vigo e súa área Metropolitana, vivían dende tempos inmemoriais doce familias. Con arado de pau, labraban a terra, e cada ano, o canizo renova toda súa colleita. Todos tiñan, e intercambiaban “tomates” por “ameixas”.

Si hai pan, hai pan para todos. si non hai pan, non hai pan para ninguen.

E como moitos poucos fan un moito.

As doce familias llevanse,

salvo nos anos de “vacas flacas” que non chega nin o que un ten.

Ainda que sempre hai algún que “rompe o saco ca avaricia que ten”.

O tempo pasou, e a suma de ideas fixo que as doce familias comenzaran a labrar a terra con trator. E “en menos que cante un galo tres veces”, toda a “man de obra” foi suprimida pola tecnoloxía. Non facia nin falta darlle a un botón, xa a “intelixencia artificial” ocupábase de todo.

Das doce familias, o 0,000001 dos erdeiros, poseen todo.

¿e o resto?, como seria esa illa sin loitas estériles pola “supremacía”?.

Seria un remanso de paz, (salvo pola Adolescencia, esas cousas escapan a miña “sapiencia”),

un remanso de paz, donde todos sin exclusión, reciben o necesario para vivir.

“Teñen fame, e hai que darlles de comer.

Teñen frío, hai que proporcionarlle abrigo.”

temos que cuidar das xentes como colectivo.

Si, teñen un sistema de “Seguridade Social” que contempla o Alimento como a millor medicina. e unha boa Alimentación, a recta mais saudable das xentes que alí vivan. Na misma “Tarxeta da Seguridade Social”, onde lle poñen o ibuprofeno eo sintrom, poñenlle leite e limons.

Eo que queira entender que entenda, pero que non sufran pola súa propia existencia.

Voluntarios por un soño.

Que ninguen pase fame neste pobo,

con fe, para adaptarse ao entorno.

nos limites Sociales

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

Na cueva, observando as sombras que me rodean.

Liberdade. ¿qué é? E Para que sirve?.

Libre de ataduras, de conxeturas.

Libre de pensamento a hora de comprendelo.

Libre de movemento a hora de buscar alimento.

Libre de opinión frente as contradicións.

nos limites Morales,

atopanse os sufrimentos sociales.

Eo mismo acto de observación, cambia a realidade.

O diñeiro é unha ferramenta Poderosa,

a corrupción é unha conducta Humana.

Insignias e consignas,

divisións civicas.

Eleccións pacificas.

¿tan imprescindible é esa ferramenta para “cohesionar” a Sociedade?

¿Un ser vivo alimentado con “divisas”?

En Tuiy, a cidade con alma de poeta.

Todos cantan sua grandeza.

Políticas de ir de festra en festa.

De nota en nota,

de prosa en prosa.

Omnisciencia, as realidades ea consciencia.

Na mais profunso da cueva de Platón,

caiu un telefono movil de ultima xeración.

E nas mans das criaturas, cos ollos postos na pantalla,

transportanse a un mundo fantasma,

(máxico, mais alá da razón que cada un alcanza).

“nos espectáculos Públicos nos que se desexa mais o decoro co rigor”

moven as barreiras de comunicación.

A batalla Cultural, fai perder o control a moitas cabezas.

As redes sociais como terreo de Guerra.

Estupideces a diario, hostilidades por simples comentarios.

xentes bomitando vaguedades como ideario.

Cuestionando opinións con “puntos e pelotas”,

querendo impoñer sua prosa.

E deseguido “videos divertidos,

relacionados cos seus propios pensamentos oniricos.

Unha idea imaxinaria,

que entra de seguido no mais profundo da súa alma.

E uns falan de camiños a compostela,

outro de festivales donde expresan suas artes.

Asocian colores con ideas,

e as emocións enlatadas, alimenta sua existencia.

E mediante un laborioso proceso de eliminar o falso,

crecen ignorando o entorno mais cercano.

N-algunha parte e d-algun modo,

a melodia que conforma o misterio da vida.

O complot da Sociedade para con unha nova “consciencia”,

nos leva a eliminar o individuo, cara un proxecto colectivo.

Un ser consciente de todo canto nos rodea.

Un ser adaptables as circunstancias para estar en armonia.

Convertir o Placer de observar,

nunha realidade que nos esta a pasar.

Política e acción comunicativa.

¿que nos contan os “alcaldables” da vida?.

Mirar a realidade sin prexuicios,

a virtude,

o relativismo moral absoluto.

¿que respostas esperamos?, cando estudiamos o noso pasado.

¿que preguntas formulamos?, cando estudiamos noso futuro.

¿que presente, fainos sentir mais conscientes?

¿teremos que ir a fonte por auga fresca?, si a sociadede colapsa.

Como Sociedade no intimo da miña cidade.

¿como comprender?,

¿como expresar os pensamentos que cada un ten?.

A vida, e seus grados de complexidade.

Dende os organismos unicelulares, pasando polos pluricelulares hasta as Grandes Sociedades.

Tribales ou non, sin ambigüedades.

No seu conxunto, a cidade camiña,

Escorados mais a estética que a ética.

Con Falsos dogmas, e discursos idolatrando,

cada acto cultural que toca.

¿quen alimentara noso corpo e nosa alma?

Mais alá do individual concepto que temos da vida.

O bo recordo é ese que nos saca un sorriso de agradecemento.

¿que faria eu si fose alcalde de Tuiy meu pobo?

Alimentar a todo fillo de veciño.

Tarxeta Básica de Alimentación. T.B.A.

Seguimos, sin prisa nin pausa para alcanzar noso obxetivo,

facendo o correcto eo xusto en todo momento.

Poñendo os verbos en orden, preparados para a Loita.

Voluntarios por un soño.

Que ninguen pase fame neste pobo,

con fe, para adaptarse ao entorno.

Escandalo en Tuiy

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

Escandalo en Tuiy, a cidade con alma de poeta.

Todos cantan sua grandeza.

Politicas de ir de festra en festa.

De nota en nota,

de prosa en prosa.

Na mais profunso da cueva de Platón,

caiu un telefono movil de ultima xeración.

E nas mans das criaturas, cos ollos postos na pantalla,

transportanse a un mundo fantasma,

(máxico, mais alá da razón que cada un alcanza).

A batalla Cultural, fai perder o control a moitas cabezas.

As redes sociais como terreo de Guerra.

Estupideces a diario, hostilidades por simples comentarios.

xentes bomitando vaguedades como ideario.

Cuestionando opinións con “puntos e pelotas”,

querendo impoñer sua prosa.

E deseguido “videos divertidos,

relacionados cos seus propios pensamentos oniricos.

Unha idea imaxinaria,

que entra de seguido no mais profundo da súa alma.

E uns falan de camiños a compostela,

outro de festivales donde expresan suas artes.

Asocian colores con ideas,

e as emocións enlatadas, alimenta sua existencia.

E mediante un laborioso proceso de eliminar o falso,

crecen ignorando o entorno mais cercano.

N-algunha parte e d-algun modo,

a melodia que conforma o misterio da vida.

O complot da Sociedade para con unha nova “consciencia”,

nos leva a eliminar o individuo, cara un proxecto colectivo.

Un ser consciente de todo canto nos rodea.

Un ser adaptables as circunstancias para estar en armonia.

Convertir o Placer de observar,

nunha realidade que nos esta a pasar.

Política e acción comunicativa.

¿que nos contan os “alcaldables” da vida?.

Mirar a realidade sin prexuicios,

a virtude,

o relativismo moral absoluto.

¿que respostas esperamos?, cando estudiamos o noso pasado.

¿que preguntas formulamos?, cando estudiamos noso futuro.

¿que presente, fainos sentir mais conscientes?

¿teremos que ir a fonte por auga fresca?, si a sociadede colapsa.

Como Sociedade no intimo da miña cidade.

¿como comprender?,

¿como expresar os pensamentos que cada un ten?.

A vida, e seus grados de complexidade.

Dende os organismos unicelulares, pasando polos pluricelulares hasta as Grandes Sociedades.

Tribales ou non, sin ambigüedades.

No seu conxunto, a cidade camiña,

Escorados mais a estética que a ética.

Con Falsos dogmas, e discursos idolatrando,

cada acto cultural que toca.

¿quen alimentara noso corpo e nosa alma?

Mais al do individual concepto que temos da vida.

Composición de:

Voluntarios por un soño.

Que ninguen pase fame neste pobo,

con fe, para adaptarse ao entorno.

O principio Antrópico,

y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:

• Escoitaches de que xa estan augurando unha nova crisis mundial, e que imos todos a rebentar?.

• Xa, tal como esta indo a cousa, xa se espera dende fai tempo. Esa “Súper Produción” continua pola supervivencia, levanos a miseria.

Temos que saber, como Sociedade, articular un bo reparto do necesario e deixar de aumentar a producción pola nosa supervivencia.

Si temos que seguir producindo e producindo para sobrevivir, morreremos todos empachados de tanta “merda”, de tanto producto que cubra nosos gustos. Miseria dos novos mundos.

Dialogos cargados de reflexión, y optimistas frente a las predicciones que el futuro nos depara.

Debate sobre as partes:

Temos que dende a Sociedade apaciguar esa ansiedade dos individuos pola supervivencia do día a día.

Só é cuestión de voluntade, cas ideas claras para interpretar a realidade.

Elevemos el rango de la sapiencia humana.

Si observamos dende a outra punta do universo, non somos nada.

Si observamos dende os nosos adentros, o somos todo no pensamento.

-”adelante, adelante. Sin prisa y sin pausa, para alcanzar a gracia.

A señal de alarma soaba en todos os oídos da comarca,

A eurocidade que foi asolagada polos liberais despois da “Gran Depresión Social”, a xente afogándose na miseria dos pudientes. Mendigaban polas institucións na procura dunha axuda, e ao sumo, dabanlle credito que o cargaban nas costas das demais xentes do pueblo.

A miseria deixase ver, entre eses rostro coñecidos, xa nunca foron mui alagüeños, pero parece que “os mirou o demo”, miseria de pueblo, incapaz de articular unha medida que amortigüe tan grande desgracia.

Y Ocultos tras sus mascaras, bailan como garzas queriento alzar vuelo. Parecen absurdos pensamientos, que ajitando sus miedos, chapucean en los charcos de sus sueños.

Ea “Disonancia cognitiva colectiva”, “o auto engaño creando unha realidade mais acorde aos seus gustos”.

As realidades universales, licuadas en dogmas sociales.

“ a vida breve, poesia por quen escreve”.

100 desempleados son los agraciados.

Tuiy como campo de batalla, na loita pola supervivencia.

Asfixiados en su pobre condición de asalariados, pasan las almas en pena por los mas dibersos “chiringuitos”, en busca de un trabajo digno.

Y Misero espiritu, que en la consagración de lo suyo, emite veredicto.

¡Culpables!, culpables por no conocer las “Artes”, tecnicas de aprendizaje de los sistemas actuales.

Un silencio atronador, cubria todo el expectro Político. Nadie se hacia cargo del que no era capaz de conseguirlo.

con lo sencillo que seria, que ganas de complicarse la vida.

Y la sociedad se mueve al son de los tiempos.

La imagen de un sueño, todos comiento del mismo puchero.

“efecto útil, e calculo de rendimento”.

O universo tende a organización,

a “teoria das cordas”, amarrando a razón.

Tocounos a loteria de estar vivos,

as forzas da materia que pensa.

“a forza do destino”, o soño prohivido.

Dende o micro-mundo, hasta o macro-universo,

na dualidade espazo-tempo, somos un insignificante soneto.

O principio Antrópico,

tocounos aquí e agora, ser conscientes das cousas.

“somos el medio a traves del cual el universo se conoce a si mismo”, ainda que a veces o dudo.

Somos materia pensante,

somos pensamientos, puro cuento.

Materia mineral,

materia viviente,

materia pensante.

¿Sin proposito algun?

Sin espacio nin tempo,

“a nosa imaxinación, é para unha vida practica”.

Sin espacio e sin tempo, a idea se desplaza.

Sin espacio e sin tempo, tanso o pensamento.

Unha fluctuación cuántica, no raciocinio de quen fala-

La nada es inestable,

La nada no existe,

y todo es nada, en la mente que no se aclara.

Sumidos en la nada, todo nos alcanza, eternamente seremos o mesmo. Un nada no macro-universo, un todo no consciente do noso pensamento.

No medio do micro-universo, o macro-concepto de que nos temos.

- Si señor Alcalde, si nos observamos dende os confins do universo, non somos nadie. E si observamos dende os nosos adentros, somos misterio.

E a Sociedade?

Que é a Sociedade?, señor Alcalde.