viernes, 26 de octubre de 2018

noite de difuntos


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


La naturaleza de nuestros sueños, es la que nos mantiene despiertos.

Xa se acerca, xa se asoma. Xa esta aquí a noite mais misteriosa.
Noite de difuntos, porta aberta ao inframundo.

Noite de santos, espiritus libres, de arraigos inconfundibles.
Terra máxica, que no altar do sobrenatural, deposita seu andar.


Xa na do Pancho estamos preparando o magosto para “Samain”.
Xa estamos preparando todo, para cando se “abran as portas”
e entren os espiritus ausentes para estar cos presentes e disfrutar dun bo ambiente.

non te perdas o acontecemento, ben e disfruta do Momento.

No Bar Pancho, ao carón da egrexia da Guía, (unha das portas na antigua mitoloxía).
O 31 de octubre do presente ano de dous mil e dezaoito.

Nota:
nada mais cair a noite, xa abra castañas asadas e viño novo.
Ingredientes máxicos necesarios, para poder chegar a falar cos “mortos”.
En cada peido, un espiritu do inferno.
En cada trago, un espiritu do novo reino.

E así hasta que se pechen as portas das nosas memorias. E quedemos de novo na realidade, chegando a unha conducta consciente do noso presente.
Mantendonos despertos na natureza dos nosos pensamentos.

Aquí vos espero. Espiritus de toda condición e crenza.

domingo, 14 de octubre de 2018

Xogos dunha infancia pasada.


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:



Xogos dunha infancia pasada.

-¿hai luz? ( a grito pelado)
- e claridade cando fure. (escoitábase dende o outro lado).
E salia o gardián cruzando o circulo máxico.

E comezaba o xogo. Un xogo de nenos ao redor da igrexia da guia.
Un xogo que viña dende o paleolítico. Transmitido de xeración en xeración hasta os nosos dias. Un xogo de adestramento na loita contra os elementos. Un ritual máxico de unión cos astros.

Cos rapaces que estabamos, faciamos dous equipos. Como minimo tiñamos que ser tres por equipo.
Dos que apandaban, todos menos un quedaban sentados enriba dunha pedra facendo un circulo e mirando cara o centro. O que quedaba fora, era o “guardian” do “circulo máxico”.
A misión do equipo dos que non apandaban, era que un deles tiña que cruzar o circulo maxico, estando todos seus compañeiros detras de cada un dos que apandaban.  O “guardian” tiña que darlle “pita” a calquera un dos equipo contrario, que estaban a salvo so detrás dos que estaban sentados, tendo as mans nos ombros e de puntillas e totalmente calados. Si lograba darlle a un, a xogada remataba e cambiábanse os equipos. O “guardian” tiña que ir rotando en cada xogada.


O xogo era un xogo puro de estratexia, escollíanse aos compañeiros de xogo despois dun “pedra, papel, tixeira”. Para que as forzas foran mais equilibradas.

no atrio nos xuntabamos mais de vinte rapaces de distintas edades, un xogo que se facía ao anoitecer. As pedras estaban en circulo xunto a oliveira, frente ao templo, no atrio do barrio da guia. Era unha noite de luar, calurosa de vran,  Eu era un mingurrias ao lado dos demais rapaces, era a primeira vez que me deixaban xogar. Nos non apandabamos, e fomos escondernos por detrás de igrexa, alí xuntos estudiabamos as estratexias, os mais forte do grupo, tiñan que axudar ao mais débil a chegar.

ao lado miña agarrándome da man o Alfonso pinzas eo Marcos o chuvias, si eu tería seis anos, eles terían uns dezasete ou dezaoito. Eu era a peza mais débil, o “guardian tiñame en mente,  e levábanme en “volandas” por todas partes, eu tiña que estar calado, e agacharme segun eles me ian levando. Os demais do equipo facendo acercamentos de engaño ao circulo, intentando chamar a atención do “guardian.

 Nos agachados polo xardin da casa do cura. Cando escoitamos berrando “xa vos atopou” “xa vos atopou”. Dun pincho salta o pinzas eo chuvias de enriba do muro, e eu agarrado das suas mans levame tras eles. Meus pes non pisaban chan, e xa casi ia en horizontal. Pola izquierda apareceu correndo o Copena, que era o “guardian” do circulo máxico. E en pleno vuelo que eu levaba, deron un xiro de noventa grados, neses momentos resbaloume a man do que por dentro quedaba, e alá vou eu a rebolos polo aire, caindo por aquelas laxes que no atrio había. (para min acabouseme a partida). Bueno , para apandar sentado tamén valía.

viernes, 14 de septiembre de 2018

La transmisión de las ideas 01


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


“ignorancia pura”, donde reside a cordura.


La ignorancia no es mala, lo malo es expresarse sin el debido conocimiento.
Podemos opinar de todo, por supuesto. Pero sempre poñendo a duda a todo aquilo canto decimos, porque pode ter outra postura.

A min non me gustan eses extremistas de todo tipo forma e civismo, que de seguido alzan a voz apostolando como única verdade o que di tal ou cual individuo.

Es el grupo, el que define las posiciones. Es él, el que nos arrastra con sus obsesiones.

Una cultura de apariencia, donde la realidad virtual cada vez es mas actual. Hipócritas que se hacen los buenos y son peores ellos.

 Ignorantes con premeditación y alevosía.
Los ignorantes del día, gritan a los cuatro vientos sus miedos echando la culpa de ellos, a todos los que no procesan sus credos. Crellentes de lo iracional, absurdos en su forma de comunicar.


Los mitos de nuestra consciencia. La transmisión de las ideas.


domingo, 26 de agosto de 2018

Coa mirada posta na evolución das especies.


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


Facer sudar as neuronas, exercitándoas en todas as posibles formas.
Pensar o “ideal”, e seguir hasta o final.

Coa mirada posta na evolución das especies. Adaptándose aos novos placeres.


-“Disculpe señor. ¿y el tren para un mundo mejor?”.
-coge el billete para tu interior, La salida esta en tu corazón.
Ve en dirección a la razón y reflexiona sobre tu condición.
Reflexiona como si fueses tu el conductor. Ahí es donde esta lo mejor.


domingo, 19 de agosto de 2018

“en el despertar de un nuevo Día”


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


“en el despertar de un nuevo Día”

Mil razóns asaltan miña mente, e  ningunha é suficientemente convincente.
Todas teñen base consistente no consciente.
Tan so o instinto nos revelara a verdade do inocente.

La comunicación y el comportamiento ante los demas. Un protocolo que de seguido tenemos que “mimar”. Pues es, la unión del pensamiento intimo con la sociedad.

Unos vienen pre-diseñados para mirar siempre el lado oscuro de las cosas.
otros pre-diseñados para verlo de color de rosa.
Y los más, lo ven como una poética y breve historia.

“sueños de una noche de verano”, la infancia con el paso de los años.


El protocolo no tiene que ser frío, Que no se congelen los sentidos.
Ni demasiado caliente, que no queme en los pensamientos.
Tendrá que ser tibio en todas las circunstancias, para que las emociones nos llenen de Gracia.

Pregúntale a quien quieras, Y define tus metas. vive como piensas.

Exploradores en medio de una selva de emociones, navegantes entre ilusiones.
O disfrute, depende do que un espera. E na indiferencia, esta a sabiduria plena.

Soñar despiertos.
Acariciar el viento.
Recrearse en el pensamiento.

Mil placeres que surgen a través de nuestros deseos, Para romper la pereza y que la vida alcance su grandeza.
Dar el paso de continuo, aunque estemos equivocados. Pues pararse es morir en el engaño.

Confiemos en Él, en el instinto, capaz de mantenernos vivos ante las circunstancia que día a día nos acompañan.
La capacidad de ver la realidad, es la que nos sitúa en el espacio-tiempo que disponemos para ser conscientes de los hechos.

O tempo pasa, ea composición da vida volvese mais abstracta.
Abstraídos cada un no seu mundo idílico, camiñamos en solitario con nosos pensamentos mais intimos. e na soedade das partes, definimos o que sentimos.
Y cuando los sueños alcanzan su momento, despertamos del letargo eterno.

Los espíritus somos libres, y en el cuerpo tenemos el conocimiento. La genética de los sueños.
“somos química”
“somos física”
“somos todo canto noso inconsciente dictamina”.

La paz del espíritu, viene dada en la comprensión de los hechos. Solo la sinrazón, inquieta nuestros egos.

Al amigo que el destino puso a nuestro lado.
A mi ángel de la guarda. Que siente conmigo la esperanza.



miércoles, 15 de agosto de 2018

A historia da nosa memoria.


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


Tuiy, ideario dunha cidade grandilocuente.
A historia da nosa memoria.

Vajo los recuerdos de una realidad compleja. Tras los sueños de una eternidad consciente de los hechos.
Nada es lo que aparenta, y todo tiene un reflejo de verdad, que algo nos cuenta.

Somos por condición, elementos de comunicación. Y en el equilibrio que la informacion nos da, la mente procesa lo diferente.

Invitemos a soñar, entre esos recuerdos del aller, por nuestro placer.

-
Fun, e na brevidade do camiño, quedei decepcionado polo contido.
Tardou menos en todo o percorrido, que en Calquera intervención no pleno.

Historias que son transmitidas dunha xeración a outra.
Historias de victorias e derrotas.
Historias que nos contan.
    
-pasen y vean señores, pasen y vean. Al único, al inigualable, al “sin par” como alcalde.
La multitud lo aclama. (e todos esperan a que pague as “chiquitas pactadas”).
En medio de la plaza se encuentra el sujeto, el triste caballero que empieza a delirar en sus tiempos. Un trobador de las artes comunicativas del pueblo.

Para encajar la voz, hace gargaras y relaja sus nalgas.
Ejercicios previos antes de tomar la palabra.


En esencia conta que todo aquilo esta feito, e gracias aos liberais pensamentos.
Alcaldes de pueblo, Comerciales de cuento.

Y comienza a expresar su saber, sobre la ciudad que alberga su ser.

- Xa na prehistoria, este montículo ao lado do río, foi un semilleiro de pensamentos críticos. O espacio máxico que albergaba a gran eira dos “Mouros” (seres mitolóxicos que nos comunican entre os distintos mundos ideloxicos), chea de vestixios gravados en pedras, como unhas cazoliñas que hai na saida do tunel das encerradas, baixando a man esquerda.
Logo mais tarde, sigue decindo o Alcalde, foi capital da “Antártida”. Donde os Gregos quedaron asombrados da cultura do pueblo. Cheo de eventos culturais das mais diversas artes.  Festivales populares, entre gustosas programaciones ociosas. Si, ociosas, por que en el fondo es para matar el ocio de los curiosos, para saciar el ocio de quien no es consciente de lo propio.


Todos aquellos que presentes estabamos, quedamos “liberados” de las curiosidades del poder. Pues nada es, como uno piensa que es.

Y gritan a traves de los medios, comienza el “extreno mundial”, “de primerisimo nivel.” O “millor do mundo en cartel”.

E comenza no circo o “discurso guia” que leva pola cidade ao curioso viandante.
-estan vostedes sobre a base da cultura presente. Donde o “alcalde”, é o referente.
Arte de la divina comedia. El espíritu de Dante, en la imagineria del votante. De “chiquitas po los Bares”.

Asi me gusta Sr. Padin. Dedique seus esforzos a transmitir a cultura dun pobo. Estudie turismo, que malo sera que non lle convaliden algunhas das asignaturas de Política., Co que lle gusta a vostede falar en publico. Por fin deu co seu “ proyecto vital”. Deixe a Alcaldía, Tuiy llo agradecería.

E con tal que non baia de “gorron” nos chiquitos como alcalde”, sera ben vido en todas partes. Na do Pancho, por su posto. que impaciente espero sua presencia.

lunes, 30 de julio de 2018

“hoy la luna vino a verme”


foto de Marita.
y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


“hoy la luna vino a verme”
Y me encontró como siempre.
Me encontró observándola,
Soñando en medio de la inmensidad del universo.

“hoy la luna vino a verme”
Y me contó que todos somos parte del mismo medio,
Donde los sueños alcanzan la comprensión del momento.

“hoy la luna vino a verme”
Y te vi cruzar volando en medio de los cielos,
Sobre las montañas del tiempo.
Soñé que estabas presente.

“hoy la luna vino a verme”
Y sentí a través de tu mente.
Con esa mirada diferente, que capta la esencia del presente.

Boa foto Comadre,
tralo “obxetivo” dos nosos soños.

lunes, 16 de julio de 2018

“y la alambrada solo es un trozo de metal”


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


“y la alambrada solo es un trozo de metal”


“flor del amor hermoso”, objeto del deseo mas poderoso.

Andan algúns na procura das portas do paraíso, inconscientes de que no momento de atopalas, os sacan de dentro.

Flor del deseo, reino de los sueños.
Esa flor cautivadora capaz de embrujar la conciencia de quien la pretenda.
Esa bella flor con espinas que envenena a todos aquellos que la tomen sin la debida prudencia.

-cruzan fugaces las oportunidades, cuerpos celestiales.

Un pouco de locura, dende a distancia do que somos.
Guardemos silencio y escuchemos atentos. Se acercan nuevos tiempos donde el consciente cada vez se hace más presente.
Estamos siendo capaces de sentir a través de los otros, donde la información que nos llega, marca nuestras alegrías y penas.
Miremos desde el punto de vista del “Genio” que busca el encaje al medio.

lunes, 9 de julio de 2018

Mentes simbólicas.


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


Mentes simbólicas.
Razóns practicas na ética dos animais que pensan.

“el arte es una herramienta social”
Unha ferramenta que nos fai evolucionar o pensamento.

Ben, escoita, sinte que formas parte da mesma historia.
O Arte escénico, no bar de pueblo.
Locais con espíritus culturais.

Musica en directo, lectura dos teus propios sonetos.
Espectáculo puro e duro, para pasar un grato momento, para sentir o arte dentro.
Pequenos e grades mundos, que se dan cita neste recuncho.

En Tuiy con sabor ao directo.
Na do Pancho, por supuesto.

A revolución da sociabilidade do homo continua,
“una evolución hacia la inteligencia”,
 la naturaleza que piensa, historias que nos cuentan.

testemuñas dunha realidade, que no presente teñen súa verdade.


domingo, 24 de junio de 2018

Un monte de fiuscas


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


La relación con el mundo,
La interactuación del espíritu con el inframundo.

Un monte de fiuscas danzando ao son dos tempos,
Fogueiras con mistura de sentimentos,
As lapas queiman a consistencia da materia, 
Deixando ir a enerxia que conteñan.
Asi son as fogueiras na noite das meigas.
Enerxia limpa no Olimpo das bestas.

“por San Xoan a sardiña pinga no pan”
Cultura na degustación de calquer pensamento que preste no momento.

foto.- x.A.rivadulla.

miércoles, 6 de junio de 2018

Coloquios para un mundo mais lóxico


y cuenta el de la triste figura, allá en Tuiy, su ciudad:


Nun Bar de aldea con terraza ao lado da igrexa da guía. Centro neurálxico da parroquia de Randufe: “Coloquios para un mundo mais lóxico.”

Un lugar donde interpretar o mundo en que vivimos.
Para que a realidade non nos colla desprevenidos.

Coloquios para un mundo mais lóxico, todos os viernes de 21:00 23:00 no Bar Pancho.
Primeiro poñente Eu, con parte de aquilo que levo escrito. Logo todos os que queiran presentar seus delirios.
Nesta primeira ocasión (o viernes 29 de Junio) quero facelo ca presentación da miña primeira recopilación de escritos. Facendo unha selección do que publiquei hasta agora no “Blog “Tuiy y el caballero de la triste figura, cunha pequena introdución.

Falaremos da vida e das súas filosofías.
Falaremos da necesidade de comprendela dalgunha das maneiras.
Para que nada perturbe nosa intelixencia, si é que a temos.

Logo nas seguintes ocasións, si non hai voluntarios que presenten algún dos seus traballos, irei lendo algunha das libretas que levo escribindo dende fai anos, e abriremos un coloquio sobre o seu contido, ou o que cadre polo camiño.
E debatiremos hasta donde nos leve o sentido, aínda que a priori poida parecer ridículo, ao mellor de fondo somos capaces de comprendelo un pouco.
E isto do saber, e un sumar seguido, tendo claro que de calquer dialogo se pode aprender.
Xa sei que pode soar un pouco de locos. Pero solo as locuras ben entendidas, son as que poden modificar o rumbo dos pensamentos que nos levan. Aconteceu sempre ao largo da historia, e nos non imos ser menos. Esperemos que non nos crucifiquen polo que pensemos.
Reflexionaremos sobre o que debemos facer para que o conxunto das sociedades sexan mais afables.
Debatiremos sobre a transformación do ser dentro da evolución das especies. Sempre tendo algo que ofrecer e compartir. Aínda que sexa solo pasando un agradable momento, xogando cas palabras para comprender a causa.

Coloquios para un mundo mais lóxico. Todos os viernes de 21:00 a 23:00 no Bar Pancho, ao carón da igrexia da Guia, Randufe, Tuiy.
Sentiraste casi millor que na túa casa, compartindo tamén túa causa.

Escomenzamos o viernes 29 do presente, presentando a miña primeira publicación en libro: “Coloquios para un mundo mais lóxico”. Aquí vos espero.